ကမၻာႀကီး ပူေႏြးလာသည္ႏွင့္အမွ် ကမၻာတ၀န္း မႀကံဳဖူးေလာက္ေအာင္ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ေတြကို တီဗြီ၊သတင္းစာ၊ ေရဒီယိုေတြမွာ မၾကာခဏ ဆိုသလို ျမင္ေန၊ ၾကားေန၊ သိေနၾကရပါသည္။ လူဦးေရ သန္း ၆၀၀၀ ေက်ာ္ကို ထမ္းပိုးထားရသည္မို႔ ကမၻာႀကီး ေလးလံေနေရာ့သလား မမွန္းဆတတ္ပါ။ ျပင္းအား ရစ္ခ်္တာစေကး ၈.၉ အဆင့္႐ွိ ျပင္းထန္လွေသာ ငလ်င္ႀကီး ဂ်ပန္ႏိုင္ငံတြင္ လႈပ္ခတ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္၀ယ္ ငလ်င္လႈပ္ခတ္မႈ၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆူနာမီလိႈင္းလံုးႀကီးေတြကပါ ၿမိဳ႕မ်ား ႐ြာမ်ားကို တိုက္စား ဖ်က္ဆီး သြားၾကသည္။ ထို႔အတူ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပး ႏ်ဴကလီးယား ဓာတ္ေပါင္းဖိုမ်ား၏ စနစ္မ်ား ပ်က္စီးသြားသည့္ အတြက္ ယခင္က ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ယူကရိန္းႏိုင္ငံတြင္ ၁၉၈၆ ခုႏွစ္က ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ခ်ာႏိုဘိုင္း ႏ်ဴကလီးယားစက္႐ံု ေပါက္ကြဲမႈမ်ဳိးကဲ့သို႔ မျဖစ္ပြားေစရန္ ဂ်ပန္အင္ဂ်င္နီယာမ်ားက စြမ္းစြမ္းတမံ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသည္။ ေရဒီယိုသတၱိၾကြမႈျခင္းသည္ လူ႕ခႏၶာကိုယ္၏ ခံႏိုင္ရည္စြမ္းထက္ ေက်ာ္လြန္သည့္အခါ အသက္ဆံုး႐ႈံးသည္အထိ ဆိုးက်ဳိးျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားရမည္ ဆိုသည္ကို သိလ်က္ႏွင့္ ထိုသူရဲေကာင္းမ်ားသည္ အမ်ားေကာင္းက်ဳိးအတြက္ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ အနစ္နာခံခဲ့ၾကသည္ကို ေလးစားမိသည္။ ၎တို႔၏ သက္ဆိုင္ရာ မိသားစု၀င္မ်ားကလည္း ၀မ္းနည္း၀မ္းသာ ဂုဏ္ယူမဆံုး ႐ွိေနၾကသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ စိတ္ဓာတ္အေျခခံမ်ား ႐ွိျခင္းကပင္ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီး ျပာပံုသဖြယ္ ျဖစ္ခဲ့ရေသာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံသည္ ဆယ္စုႏွစ္ အနည္းငယ္အတြင္း ကမၻာ့အလယ္တြင္ ၀င့္ၾကြားစြာ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပမည္။ ဤလို စိတ္ဓာတ္အေျခခံေကာင္းမ်ားကိို ေမြးျမဳႏိုင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တေတြ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ေန႐ံုျဖင့္ မၿပီးေသးဘဲ ယခုထက္ ဆထက္ထမ္းပိုး ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကရဦးမည္။  

သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ ကာကြယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး အေရးေပၚ အစီအစဥ္ေတြကို သက္ဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံမ်ားက ႀကိဳတင္ေရးဆြဲထားေလ့ ႐ွိသလို လက္ေတြ႕ ျဖစ္ပြားလာၿပီဆိုလွ်င္လည္း အျခားကမၻာ့ႏိုင္ငံေတြကပါ တတ္အားသေ႐ြ႕ ကူညီ အားေပးေလ့ ႐ွိသည္။ ဤသည္ကပင္ အဆိုးထဲက ျပန္ရလိုက္သည့္ အေကာင္းဟု ဆိုရမည္။ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ဆူနာမီေရလႈိင္း ေနာက္ဆက္တြဲ အျဖစ္ အင္ဒိုနီး႐ွား႐ွိ အာေခ်းသူပုန္ႏွင့္ အစိုးရတို႔ အၾကား ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းက သာဓကတစ္ခု ျဖစ္သည္။  ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္လည္း ဧရာ၀တီတိုင္းတြင္ ၀င္ေရာက္ခဲ့သည့္ နာဂစ္မုန္တိုင္း၊ ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္ ၀င္ေရာက္ခဲ့သည့္ ဂီရိမုန္တိုင္း၊ ႐ွမ္းျပည္နယ္တြင္ လႈပ္ခတ္ခဲ့သည့္ တာေလငလ်င္တို႔က ျပည္သူ ျပည္သားအခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းကူညီမႈ ပိုမို ႐ွိလာေစခဲ့သလို တာ၀န္႐ွိေသာ္လည္း တာ၀န္ကို ေ႐ွာင္လႊဲခ်င္သူမ်ား၏ မ်က္ကြယ္ျပဳမႈမ်ားကို ေပၚလြင္ထင္႐ွားေစခဲ့သည္။

ထိုသို႔ သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္မ်ားသာမက ေရာဂါ အသစ္အဆန္းမ်ားကလည္း လူသားတို႔၏ သိပၸံပညာ စြမ္းပကားကို ေသြးတိုးစမ္းေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ၎တို႔အနက္ အျမစ္ျပတ္သည္အထိ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုသႏိုင္ျခင္း မ႐ွိေသးသည့္ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါသည္လည္း တစ္ခု အပါအ၀င္ပင္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္လည္း ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါက လ်င္ျမန္စြာ ကူးစက္ျပန္႔ပြားေနသည္။ သို႔ရာတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ႐ွိ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေ၀ဒနာ႐ွင္မ်ားအနက္ ၈ % ခန္႔သာ လိုအပ္သည့္ ေဆး၀ါး အကူအညီမ်ားကို ရ႐ွိေနသည္ဟူ၍ စိတ္မေကာင္းစြာ သိ႐ွိရသည္။ ထိုေ၀ဒနာသည္မ်ားကို ကူညီေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးေသာ အသင္းအဖြဲ႕ေလးမ်ား၊ ေစတနာ့၀န္ထမ္းမ်ား ပိုမို မ်ားျပားလာသည္ ကိုလည္း ေတြ႕႐ွိရသည္။ ယခုစာေစာင္တြင္ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါႏွင့္ ပတ္သက္၍ သိ႐ွိနားလည္ ေစရန္ ေဖာ္ျပေပးႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားထားၿပီး ကိုေအာင္ႏိုင္စိုး (ကူးစက္အထူးကု) ၏ ေဆာင္းပါးႏွင့္ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေ၀ဒနာ႐ွင္မ်ားအတြက္ ေဂဟာ တစ္ခု ဖြင့္လွစ္ကာ ကူညီ ေစာင့္ေရွာက္မႈ ေပးေနေသာ မျဖဴျဖဴသင္းႏွင့္ အင္တာဗ်ဴးတို႔ကိုပါ တင္ဆက္ထားသည္။ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေ၀ဒနာ႐ွင္မ်ားသည္လည္း လူသားေတြထဲက လူသားေတြပဲ ျဖစ္တာမို႔ လူ႔အသိုင္းအ၀ို္င္းက ဖယ္ၾကဥ္ထားျခင္း၊ ႐ြံ႐ွာစက္ဆုတ္သလို ျပဳမူ ဆက္ဆံမိျခင္းတို႔ မလုပ္မိေစရန္ လိုအပ္ပါသည္။ လူတိုင္း က်န္းမာေရးအသိ႐ွိၿပီး တစ္ဦးကို တစ္ဦး ႐ိုင္းပင္းကူညီျခင္းျဖင့္ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါ ျပန္႔ပြားမႈ မ႐ွိေအာင္ ကာကြယ္ၾကရန္မွာ လူသားတိုင္း၏ တာ၀န္ပင္ ျဖစ္သည္။ 

အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ရပ္နားေနခဲ့ရသည့္ သံလြင္အိပ္မက္ စာေစာင္ အတြဲ (၅) အမွတ္ (၁)သည္ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ ေက်နပ္မႈ တစံုတရာ ေပးစြမ္းႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္မိပါသည္။ မဂၤလာႏွစ္သစ္ႏွင့္အတူ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈ အေပါင္း ခေညာင္းေစဖို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ရပါသည္။