အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈသည္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း အသားတက် ေနရာယူေနလ်က္႐ွိသည့္ ဆိုးေမြတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ေဘာလံုးပြဲမ်ားမွ တဆင့္ “ေခါက္ဆြဲစားတယ္” ဆိုသည့္ တခ်ိန္တခါက တြင္က်ယ္ခဲ့ေသာ ေ၀ါဟာရမွ အစ၊ “ျမန္ျမန္အဆင္ေျပခ်င္ရင္ ေရေလာင္းမွ ရမယ္” စသည့္ ဘန္းစကားေတြ အဆံုး  ေခတ္ေတြ ဘယ္လိုပင္ ေျပာင္းေျပာင္း လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈမ်ားကေတာ့ ေလ်ာ့ပါး ေျပာင္းလဲ သြားျခင္း မရွိပါ။ တံစိုးလက္ေဆာင္ ေပးကမ္းရယူမႈမ်ား၊ တျပည့္ေမြး ဆရာေမြး အက်င့္စ႐ိုက္မ်ားႏွင့္ အခြင့္အာဏာကို အလြဲသံုးစားျပဳမႈမ်ားေၾကာင့္ တိုင္းျပည္၏ တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးကို ေႏွာင့္ေႏွးၾကန္႔ၾကာေစသည္။ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈမ်ားေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးႏွင့္ သဘာ၀၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး စသည့္ နယ္ပယ္ ၄ ခု တြင္ အမ်ားဆံုး ေပးဆပ္လိုက္ရသည္ဟု ပညာ႐ွင္မ်ားက ဆိုၾကသည္။

ႏိုင္ငံေရးရႈေထာင့္က ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈသည္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးအတြက္ အဓိက အတားအဆီး တစ္ခုျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီ စနစ္တြင္ ပါ၀င္ေသာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအေနျဖင့္ ၎တုိ႔၏ အခြင့္အာဏာကို ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ သံုးစြဲမည္ဆိုလွ်င္ ထိုအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၏ ရပ္တည္မႈမွာ အေျခမခိုင္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ထိုအခ်က္သည္ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံႀကီးမ်ား အတြက္ အေရးႀကီးယံုသာမက ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံျဖစ္ေအာင္ ထူေထာင္ေနေသာ ႏိုင္ငံမ်ားအတြက္ ပိုမို အေရးပါလွသည္။ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈမ်ား ၾကားမွ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ကင္းၿပီး စိတ္ခ်ရေသာ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား ေပၚေပါက္လာဖို႔ ဆိုသည္မွာ အလြန္ပင္ ခဲယွဥ္းပါသည္။

စီးပြားေရး႐ႈေထာင့္က ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈမ်ားေၾကာင့္ တိုင္းျပည္၏ ဘ႑ာေငြေတြ ေလ်ာ့ပါးေစသည္။ ဆည္ေျမာင္းတာတမံမ်ား၊ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးစက္႐ံုမ်ား၊ ဓာတ္ေငြ႕ပိုက္လိုင္းမ်ား အစ႐ွိသည့္ စီမံကိန္းႀကီးေတြမွ တဆင့္ ျပည္သူ႔ဘ႑ာေငြမ်ားကို အေျမာက္အျမား ကဲ့ယူေလ့ ႐ွိၾကသည္။ ထိုစီမံကိန္းႀကီးမ်ား အတြက္ ဓားစာခံ ေပးဆပ္လိုက္ရသည္မ်ားကေတာ့ ေက်းလက္ေဒသ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး အေျခခံ လူမႈအေဆာက္အအံု တည္ေဆာက္ေရး စီမံကိန္းမ်ားျဖစ္သည့္ ေက်ာင္း၊ ေဆး႐ံု၊ လမ္း၊ မီး၊ ေရ စသည္တို႔ ျဖစ္သည္။ ၎အျပင္ မွ်တသည့္ ေစ်းကြက္ပံုစံ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို အားမေပးဘဲ မွ်တမႈ ကင္းမဲ့သည့္ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈမ်ားကိုသာ ျဖစ္လာေစသည့္အတြက္ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈမ်ားကို နစ္နာဆံုး႐ႈံးေစသည္။

လူမႈေရး႐ႈေထာင့္က ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုအေနျဖင့္ အက်င့္ပ်က္ျခစားေနေသာ ႏိုင္ငံေရးစနစ္၊ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္မႈတို႔ အေပၚ အယံုအၾကည္ကင္းမဲ့ သြားတတ္ပါသည္။ ထိုမွတဆင့္ ေပၚေပၚထင္ထင္ လာဘ္ေတာင္းမႈမ်ား၊ လက္သိပ္ထိုး လာဘ္ေပးမႈမ်ား စသည့္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူကိစၥမ်ားသည္ ေန႔တဓူ၀ ကိစၥတစ္ရပ္ ျဖစ္လာႏိုင္ပါသည္။ ဤသည္ကို သည္းမခံႏိုင္ၾကသည့္ အဆံုး တခ်ဳိ႕ေတြက ႏိုင္ငံကို စြန္႔ခြာၿပီး ထြက္ခြာသြားၾကသည့္ အတြက္ တိုင္းျပည္အေနျဖင့္ ထပ္မံ နစ္နာဆံုး႐ႈံးရျပန္သည္။

သဘာ၀၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး ေလ်ာ့ပါးမႈသည္လည္း အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈ၏ ေနာက္ထပ္ ဆိုးက်ဳိးတစ္ခု ျဖစ္သည္။ သဘာ၀၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးဆိုင္ရာ ဥပေဒမ်ား ကင္းမဲ့ျခင္း၊ လက္႐ွိ ဥပေဒမ်ားကို တိတိက်က် ေဖာ္ေဆာင္ အေရးယူ အျပစ္ေပးႏိုင္ျခင္း မရွိျခင္း စသည္တို႔ေၾကာင့္ သစ္ေတာျပဳန္းတီးမႈမ်ား၊ တြင္းထြက္ပစၥည္းမ်ား စသည့္ သဘာ၀သယံဇာတ အရင္းအျမစ္မ်ား အေျမာက္အျမား ဆံုးရႈံးေနရပါသည္။ ထိုမွ်မက အစိုးရဘ႑ာေငြကို မိမိအိတ္ကပ္ထဲ အလြယ္တကူ ေရာက္ေစလိုသည့္ ရည္႐ြယ္ခ်က္ျဖင့္ သဘာ၀၀န္းက်င္ ေဂဟစနစ္ကို ပ်က္ျပားေစမည့္ စီမံကိန္းမ်ားကို အေလးဂ႐ုမျပဳဘဲ ကိုယ္က်ဳိးတစ္ခုသာ ၾကည့္၍ လုပ္ေဆာင္ေနျခင္းေၾကာင့္လည္း တိုင္းျပည္အတြက္ ထိခိုက္နစ္နာေစသည္။

အခ်ဳပ္ေျပာရလွ်င္ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေအာင္ စြဲကပ္ေနခဲ့ေသာ ေရာဂါေ၀ဒနာဆိုး တစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုနာတာ႐ွည္ေ၀ဒနာေၾကာင့္ တိုင္းျပည္၏ ဘ႑ာေငြမ်ား ေန႔ျမင္ညေပ်ာက္ ျဖစ္ေနရျခင္း မဟုတ္ပါလား။ ဤသည္မွာ လာဘ္ယူေနသူမ်ားေၾကာင့္ခ်ည္း မဟုတ္သလို လာဘ္ေပးေနသူမ်ားေၾကာင့္လည္း အျမစ္မျပတ္ႏိုင္ ျဖစ္ေနသည္ဟု ဆိုက မွားအံ့မထင္ပါ။ ထို႔အျပင္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈ ေပၚေပါက္ေအာင္ ရည္႐ြယ္ခ်က္႐ွိ႐ွိ ဖန္တီးေပးထားေသာ ခြင္မ်ား (သို႔မဟုတ္) မရည္႐ြယ္ဘဲ ေပၚေပါက္လာရေသာ အေျခအေနမ်ားကိုလည္း ေမ့ထား၍ မရပါ။ ၎တို႔ကိုလည္း ပေပ်ာက္ေအာင္ အာဏာပိုင္မ်ားေရာ ျပည္သူမ်ားပါ အားလံုး ၀ိုင္း၀န္းေဆာင္႐ြက္ၾကဖို႔ လိုအပ္ပါမည္။ သို႔မွသာ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈ၊ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈ၊ အဂတိလိုက္စားမႈ စသည့္ စကားလံုးမ်ားကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏  အဘိဓာန္မွ အၿပီးတိုင္ ထုတ္ပစ္၍ ရပါမည္ဟု တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္လိုက္ရပါသည္။