မၾကာမီ ပန္းပြင့္ခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့မယ္။ အခုေတာင္ အေရာင္အေသြးစံုလင္တဲ့ အဖူးအငံုေလးေတြ စီရီနဲ႕ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ပန္းခင္းႀကီးက ယိမ္းႏြဲ႕လွပလုိ႕…..။ တိုးတုိးလႊလႊ တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလညင္းဖြဖြကလည္း ရနံ႕အပုိင္းအစေလးေတြကုိ သယ္ေဆာင္ရင္း…. ပန္းေတြ ပြင့္ေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ သတင္းကို ပန္းဥယ်ာဥ္မွဴးႀကီးဆီ သယ္ေဆာင္သြားတယ္။
အဲဒီလုိနဲ႔ တစ္ရက္.. ႏွစ္ရက္.. သံုးရက္.. ေရေလာင္း၊ ေပါင္းသင္၊ ပိုးရွင္း…။ သူ႔ဘက္က တာ၀န္ေတြ မလစ္ဟင္းပါဘဲနဲ႕ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီပန္းေတြ အခုထိ အဖူးအငံုဘ၀က မတက္ၾကတာပါလိမ့္။ ဥယ်ာဥ္မွဴး နည္းနည္း စိတ္ညစ္လာတယ္။ တစ္ခုခုေတာ့လြဲေနၿပီလုိ႕ပဲ စိတ္ထဲကေန မ၀ံမရဲထင္ေနမိတယ္။ သူ ထင္သလုိပါပဲ။ ပန္းခင္းႀကီးထဲမွာလဲ တစ္ခုတည္းကပ္လြဲၿပီး မပြင့္ႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ အနီေရာင္အဆင္းကိုေဆာင္ထားတဲ့ နွင္းဆီနီရဲ႕ စကားတစ္ခြန္းကေန စတဲ့ျပႆနာေပ့ါ။
“နွင္းဆီနီနီကို ဥယ်ာဥ္မွဴးရဲ႕ ေကာင္မေလးက အရမ္းႀကိဳက္တာကြ။ ဒီအပင္က ပြင့္သမွ်ပန္းတုိင္း အရင္ဆံုးအခူးခံရၿပီး အဲဒီေကာင္မေလးရဲ႕ေကသာကို အျမန္ဆံုးေရာက္သြားရတာခ်ည္းပဲ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆံပင္ေပၚတင္ၿပီး သြားေလရာကိုပါေနရေတာ့…..ပန္းသက္ မရွည္ရွာဘူးေပ့ါကြာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ငါလဲ ပြင့္လုိက္ဖုိ႕အေရး ေတြးေၾကာက္ေနမိတယ္….. သူငယ္ခ်င္းတုိ႕ေရ။”
ႏွင္းဆီနီရဲ႕စကားကိုၾကားေတာ့.. အရင္ကဘာမွမစဥ္းစားမိၾကတဲ့ ပန္းေတြအားလံုးလဲ ေတြေ၀မိႈင္ေငးသြားၾကၿပီး သူတုိ႕အပင္မွာပြင့္ခဲ့တဲ့ အတိတ္ကပန္းေတြအေၾကာင္းကို ကိုယ္စီကိုယ္စီ ျပန္ေတြးမိၾကတယ္။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကုိယ္… သူတုိ႕ေတြ တိုးတုိးေလး စီးေမ်ာေနၾကတုန္းမွာ အ၀ါေရာင္ ႏွင္းဆီဖူးေတြ မ်ားစြာထဲက တစ္ဖူးက သူ႕မွတ္ဥာဏ္ထဲက စကားတစ္စကို ထုတ္ေျပာျပတယ္။
“မေန႕တုန္းက ဟုိဘက္ျခံထဲက အဘြားႀကီး ဥယ်ာဥ္မႈးႀကီးဆီကို မနက္အေစာႀကီး ေရာက္ခ်လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ အ၀ါေရာင္ႏွင္းဆီေတြကို ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေရာင္းနဲ႕လုိ႕… ပြင့္ပြင့္ခ်င္း အကုန္လံုး သူယူမယ္လုိ႕ေျပာတာ ငါေသေသခ်ာခ်ာႀကီးကို ၾကားလုိက္ရတယ္ကြ”
“သူက ႏွင္းဆီ၀ါေတြ အမ်ားႀကီး ဘာလုပ္မလုိ႕လဲမသိဘူးေနာ္။”
ပန္းႏုေရာင္ ေရေမႊးနွင္းဆီေလးရဲ႕ ၾကားျဖတ္အေမးကို နွင္းဆီ၀ါ၀ါေလးက သူ႕စကားကို ဆက္ေျပာၿပီး ေျဖေပးတယ္။
“အိမ္တြင္းေရးက ျငိမ္ျငိမ္ေလးျဖစ္ရေအာင္ နွင္းဆီအ၀ါေတြ ဘုရားပန္းတင္ရမယ္လို႕ သူ႕ေဗဒင္ဆရာက ေဟာလုိက္တယ္လုိ႕ ဆက္ေျပာေသးတယ္ကြ ”
သူ႕ရဲ႕စကားအဆံုးမွာပဲ သက္ျပင္းခ်သံအရွည္ႀကီးတစ္ခု နင္းဆီ၀ါေတြ စုေနတဲ့ဘက္ကေန ထြက္လာတယ္။ စကားတစ္ခြန္းနဲ႕ အတူေပ့ါ။
“ဟင္…. ဒါဆုိ ငါတုိ႕လည္း ပြင့္ပြင့္ခ်င္းပဲ အခူးခံရၿပီး အဲဒီအဘြားႀကီးရဲ႕ ဘုရားစင္ရိွရာကို တစ္အံုတစ္မႀကီး ခ်ီတက္ရမွာေပ့ါေနာ္….. မပြင့္ဘဲ ဒီအတုိင္း ငံုေနတာပဲ ေကာင္းမယ္ ထင္ပါတယ္ကြာ…”
နွင္းဆီ၀ါေတြရဲ႕ ညဥ္းတြားသံသဲ့သဲ့အဆံုးမွာ ပန္းႏုေရာင္ေရေမႊးႏွင္းဆီေလးကလည္း သူသိထားတဲ့ အရင္က သူ႕ေနာင္ေတာ္ပန္းပြင့္ေတြရဲ႕ ျဖစ္အင္ကို ၀င္ေျပာတယ္။
“ကြ်န္ေတာ့္ အရင္က အခူးခံရတဲ့ ေနာင္ေတာ္ပန္းပြင့္ေတြရဲ႕ ျဖစ္အင္ကေတာ့ စံုတယ္ဗ်။ ရနံ႕က အျခားသူေတြထက္ ပိုေမႊးေလေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာထိုး၊ စာၾကည့္စားပြဲမွာထိုးနဲ႕။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ စာအုပ္ေတြၾကားထဲ အညွပ္ခံရတာပါပဲဗ်။ အဆိုးဆံုးရဲ႕ အဆိုးဆံုးက ကြယ္လြန္သူေတြရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႕မွာ အပုပ္နံ႕ ေပ်ာက္ေအာင္သြားေနရတဲ့ အျဖစ္ေပ့ါဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ပြင့္ၿပီးရင္ ဘယ္ဘ၀ေရာက္မယ္္ မသိပါဘူး”
ေရေမႊးႏွင္းဆီေလးရဲ႕ စကားကို သေဘာက်လုိ႕ အားလံုး မခ်ိၿပံဳးေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႕ျဖစ္သြားခ်ိန္မွာပဲ.. အျဖဴေရာင္ႏွင္းဆီပြင့္ေလးက သူခံစားေနရတဲ့ ေ၀ဒနာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲ ဖြင့္ဟတယ္။
"ပန္းပြင့္ေတြ အားလံုးကေတာ့ အခူးခံလုိက္ရၿပီး တစ္ေနရာရာ ေရာက္သြားမွာကို ေၾကာက္ေနၾကတယ္။ ငါကေတာ့တမ်ိဳးကြ…အခူးခံရမွာကို မေၾကာက္ဘူး။ ငါပြင့္လုိက္ၿပီဆုိတာနဲ႕ ဘယ္ကမွန္းမသိ ေရာက္ေရာက္လာၾကၿပီး ငါ့ရဲ႕ႏွလံုးသားတည့္တည့္ကို ႏွာေခါင္းခြ်န္ခြ်န္ေတြနဲ႕ လာ လာထုိးၾကတဲ့…ပ်ားတုိ႕၊ ပိတုန္းတုိ႕ဆုိတဲ့ အေကာင္ေတြကို အေၾကာက္ဆံုးပဲ။"
နွင္းဆီျဖဴေလးရဲ႕ စကားကုိ နွင္းဆီနီက ‘ဒါလည္းဟုတ္တာပဲ’ ဆုိတဲ့ အာလုပ္စကားနဲ႕ ေထာက္ခံၿပီး သူဘ၀င္မက်တာ တစ္ခုကိုပါ ထပ္မံတင္ျပျပန္တယ္။
"ဥယ်ာဥ္မႈးက ငါတုိ႕ကို ခူးခုူးၿပီး သူ႕ေကာင္မေလးကို မေပးခင္မွာ ဆူးေတြကို ဓားနဲ႕ခုတ္ ခုတ္ပစ္တာကလည္း ဆုိးလြန္းပါတယ္ကြာ…. ႏွင္းဆီ သိကၡာက်တယ္။"
အဲဒီလုိ…အဲဒီလုိ… တစ္ခြန္း…တစ္ခြန္းနဲ႕ စကားလံုးေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕ မပြင့္ရဲျခင္း ျပႆနာတက္ေနလုိက္တာ…. ေနမင္းေတာင္ အေနာက္ဘက္ယြန္းယြန္းမွာ ေမးတင္ရင္း တေန႕တာအတြက္ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ထူးျခားတာကေတာ့ စကား၀ုိင္းတေလွ်ာက္လံုး ဘာမွ ၀င္မေျပာပဲ….. ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလး စဥ္းစားခန္း၀င္ေနတဲ့ နွင္းဆီဖူးေလး တစ္ဖူးရိွတယ္။ သူက အနက္ေရာင္။ ေသခ်ာေအာင္ ထပ္ေျပာရရင္ ႏွင္းဆီနက္။ အျခားႏွင္းဆီေတြအားလံုး မေရရာတဲ့ ေတြးဆခ်က္ေတြနဲ႕ ေသခ်ာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို မခ်ႏုိင္ဘဲ… ေနာက္တစ္ေန႕စီကို ေလးပင္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႕ ဒီအတုိင္း ကူးျဖတ္လုိက္ၾကဖုိ႕ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္မွာ…။ အဲဒီႏွင္းဆီနက္ေလးရဲ႕ တစ္ခြန္းတည္းေသာစကားက ဆည္းဆာနဲ႕အတူ ပီပီသသ လွ်ံက်လာတယ္။
‘မနက္ျဖန္ မနက္ အာရုဏ္က်င္းတာနဲ႕ ပြင့္ပစ္လုိက္ဖုိ႕ ငါဆံုးျဖတ္လုိက္ၿပီ"
အိပ္ဖုိ႕ျပင္ဆင္ေနၾကတဲ့ အားလံုးရဲ႕မ်က္လံုးေတြ အဲဒီစကားေၾကာင့္ ျပန္႔က်ယ္သြားၾကတယ္။ ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ။ ပြင့္ပစ္လုိက္ဖုိ႕ သူမ်ားေတြ ေၾကာက္ရြံ႕ တြန္႔ဆုတ္ေနခ်ိန္မွာ… သူက ဘာေၾကာင့္ ေကာက္ကာငင္ကာ ရဲရင့္သြားရတာလဲ။
"မင္းတုိ႕ေျပာေနတာေတြကို ၾကားရင္း အေတြးတစ္မ်ဳိး ရသြားလုိ႕ပါ။"
သူက တည္တည္ ျငိမ္ၿငိမ္နဲ႕ ေျပာေနေပမယ့္ အားလံုးက ျပာျပာသလဲနဲ႕ေမးၾကတယ္။
“မင္းကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ခူးၿပီး ေခါင္းေပၚ ပန္ပစ္လုိုက္မွာကို မေၾကာက္ဘူးလား ။”
“ဟင့္အင္း….. ငါ့ရဲ႕အလွနဲ႕ ေပါင္းစပ္ၿပီး ပန္လုိက္တဲ့သူရဲ႕အလွ ပိုလုိ႕ တင့္တယ္သြားႏုိင္တာပဲေလ… ဒီအတြက္ သူေက်နပ္နိုင္သလုိ ငါလည္း ေက်နပ္ႏုိင္ပါတယ္”
“ဘုရားခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ညိွဳးႏြမ္းသြားတဲ့ အခ်ိန္ထိေနရင္း ဘ၀ဆံုးသြားမွာကိုေရာ မေၾကာက္ဘူးလား။”
“ဘုရားစင္ရဲ႕ခန္းနားသပၸာယ္မႈကို ငါတို႕ရဲ႕လွပက်က္သေရရိွမႈနဲ႕ ထပ္ဆင့္ပူေဇာ္ခြင့္ရတာ သိပ္ကို ေက်နပ္စရာေပ့ါကြာ။ ငါတုိ႕ေၾကာင့္ ဘုရားပူေဇာ္သူေတြရဲ႕ စိတ္မွာ နဲနဲေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ၿငိမ္းေအးမႈ ပိုရသြားတယ္ဆုိရင္….. ေနရင္းထုိင္ရင္း ကုသိုလ္ေတာင္ ပုိရသြားဦးမွာကြ။”
“ပန္းအိုးထဲ ထိုးၾကတာကိုေတာ့ ထားလုိက္ပါေတာ့။ ခင္ဗ်ား…စာအုပ္ၾကား အညွပ္ခံရတာကိုေရာ မေၾကာက္ဘူးလား။”
“စာအုပ္ၾကားထဲမွာ ဘယ္လုိပဲညွပ္ညွပ္ ထုတ္နမ္းတဲ့အခ်ိန္မွာေမႊးေနရင္ ၿပီးတာပါပဲကြာ။ အေရးႀကီးတာက ကိုယ့္ရနံ႕ကိုထိန္းသိမ္းဖုိ႕နဲ႔၊ နမ္းရိွဳက္သူကို ေက်နပ္ေစဖုိ႕ပါ႔ပဲ”
“အေခါင္းထဲမွာ အေလာင္းေကာင္ႀကီးနဲ႕ အတူတူေနရမယ္ ဆုိရင္ေကာဗ်ာ။”
“ဒါဟာ အင္မတန္ မြန္ျမတ္တဲ့အလုပ္ပါကြာ.. အနံ႕ဆိုးတစ္ခုကို ရနံ႕တစ္ခုနဲ႕ ဖံုးလႊမ္းပစ္လုိက္ႏုိင္တာ ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းတဲ့ ေအာင္ပြဲတစ္ခုပါ။”
“ပ်ားေတြ ပိတုန္းေတြ ႏႈတ္ခမ္း ခြ်န္ခြ်န္ႀကီးေတြနဲ႕ လာထုိးတာကိုလဲ မင္းမေၾကာက္ဘူးေပ့ါ….ဟုတ္လား။”
“ငါတုိ႕ေတြ အခုလုိဖူးငံုလာၾကတာ သူတုိ႕ရဲ႕ ေက်းဇူးမကင္းပါဘူးကြာ။ ပ်ားတုိ႕ ပိတုန္းတုိ႕ဆုိတာ သူတုိ႕အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႕ ငါတုိ႕ရဲ႕ မ်ိဳးဆက္ျပန္႕ပြားမႈကို တစ္ဘက္တစ္လမး္က အေထာက္အကူေပးေနတဲ့ သတၱ၀ါေတြပါ… ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္း ပါတယ္။”
ႏွင္းဆီနက္ေလးရဲ႕ ခ်က္က်လက္က် အေျဖေတြက အားလံုးကို ရွဲခနဲ ၿငိမ္က်သြားေစတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အေျဖစကားေတြကို အေလးအနက္ထားၿပီး ေတြးေတာ ခ်ိန္ဆေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွင္းဆီေတြကို အၿပံဳးတစ္ပြင့္နဲ႕ ၾကည့္ရင္း သူက စကားဆက္တယ္။
“အပင္ေပၚမွာ ဒီအတုိင္းေနရင္လဲ တစ္ေန႕ေန႕မွာ ညိွဳးႏြမ္း ေၾကြက်ၾကရမွာပါပဲကြာ။ ေႏွးတာနဲ႕ ျမန္တာပဲ ကြာမွာပါ။ အဲဒီေတာ့… တစ္ေယာက္ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အမ်ားကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပ့ါ.. ငါတုိ႔ ပိုင္ဆုိင္တာေလးနဲ႕ တတ္ႏုိင္သေလာက္ေလး.. စိတ္ေက်နပ္မႈေတြေပးရင္း ဘ၀ကို ကုန္ဆံုးလုိက္ရတာ ပိုေကာင္းပါတယ္”
သူ႕ရဲ႕စကားကို အားလံုးက ေတြးေတြးဆဆနဲ႔ ေခါင္းညိတ္လက္ခံၾကတယ္။ သူက ေနာက္ဆံုးစကားတစ္ခြန္းကို အားလံုး ၾကားရေအာင္ ေလသံကိ ုၿမွင့္ၿပီး ထပ္ေျပာတယ္။
“ဒီထက္ ပိုၿပီး ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ေတာ့… ပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ဟာ ဘာလဲဆုိေတာ့ … အလွပဆံုး ပြင့္ပစ္လုိက္ဖုိ႕ပဲ မဟုတ္ဘူးလားကြာ…”
၀တၳဳတိုမ်ား 