စာေရးဆရာ ေက်ာ္၀င္းက Jeffrey D Sachs ေရးသည့္ The End of Poverty မွ အခန္းအခ်ိဳ႕ကို ဘာသာျပန္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ Jeffrey D Sachs သည္ ေဘာဂေဗဒပညာရွင္တစ္ဦး ျဖစ္ျပီး ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ စီးပြားေရးေျပာင္းလဲမႈ စီမံကိန္းမ်ားကို လုပ္ကိုင္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ဆင္းရဲမႈတိုက္ဖ်က္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ေနသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး သူ၏ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား၊ အခက္အခဲမ်ား၊ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားကို တင္ျပထားျခင္း ျဖစ္သည္။ သူက ႏိုင္ငံမ်ား၏ စီးပြားေရး ျပႆနာမ်ားကို ခ်ဥ္းကပ္နည္းကို ဇနီးျဖစ္သူ ကေလးအထူးကု ဆရာ၀န္၏ ကေလးကုနည္းႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ ေတြးဆကာ Clinical Economics ဟု အမည္ေပးခဲ့သည္။

စာေရးဆရာ ေက်ာ္၀င္းက “ဆင္းရဲျခင္းလြတ္ကင္းေအာင္” စာအုပ္တြင္ အပိုင္းေလးပိုင္းခြဲကာ အခန္း (၇) ခန္းႏွင့္ တင္ျပထားသည္။ ရႈခင္းဟုေသာ အပိုင္း၊ အခန္း (၁) ကို ကမာၻ႔မိသားစုရုပ္ပံုလႊာ ဟု အမည္တပ္ကာ အာဖရိက ေတာင္ပိုင္းရိွ မာလာ၀ီႏိုင္ငံ၊ အာရွရိွ ဘဂၤလားေဒ႔ရွ္၊ အိႏၵိယ၊ တရုတ္ ေလးႏိုင္ငံတို႔ကို ေဖာျပထားသည္။ အလြန္အမင္း ဆင္းရဲမြဲေတမႈ၊ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ၊ သာမာန္ဆင္းရဲမြဲေတမႈႏွင့္ ဆင္းရဲမႈမွ လြတ္ေျမာက္မႈတို႔ကို ထိုေလးႏိုင္ငံကို ကိုယ္စားျပဳကာ တင္ျပထားသည္။

သေဘာတရားႏွင့္ လက္ေတြ႔ အပိုင္း၊ အခန္း(၂) တြင္မူ ဇနီးသည္၏ ေရာဂါကုသပံုႏွင့္ စီးပြားေရးျပႆနာမ်ားကို ႏိႈင္းယွဥ္ထားသည္။ ကေလးတစ္ေယာက္ ေနမေကာင္းလွ်င္ ဇနီးသည္က လူနာကေလးကို ခ်ဥ္းကပ္ကာ နည္းမ်ိဳးစံုႏွင့္ စမ္းသပ္သည္။ ေနာက္ ေရာဂါစစ္တမ္းျပဳစုျပီး လိုအပ္ေသာ ကုထံုးကို သတ္မွတ္သည္။ အနာႏွင့္ေဆးေတြ႔ေသာအခါ လူနာေတြ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းကုန္သည္။ ထုိသည္ကို အေျခခံကာ စီးပြားေရးတြင္ ျပႆနာကို အရင္ရွာသည္။ စီးပြားေရး စစ္တမ္းမ်ား ျပဳစုသည္။ ထို႔ေနာက္ စီမံကိန္းမ်ား သတ္မွတ္ကာ လုပ္ကိုင္သင့္သည္ဟု သူက အဆိုျပဳသည္။ သို႔ေသာ္ သေဘာတရားႏွင့္ လက္ေတြ႕ ကြာျခားတတ္ပံု ကိုလည္း သူကတင္ျပထားသည္။

အေတြ႔အၾကံဳႏွင့္သင္ခန္းစာမ်ား အပိုင္းကို အခန္းေလးခန္း ခြဲထားသည္။ ပိုလန္၊ ရုရွား၊ တရုတ္၊ အိႏိၵယ တို႔၏ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို အခန္းတစ္ခုခ်င္း တင္ျပထားသည္။ စီးပြားေရးႏွင့္အတူ၊ စီးပြားေရးကို ထိခိုက္ေစ၊ အက်ိဳးျပဳေစႏိုင္ေသာ  ႏိုင္ငံေရး၊ အုပ္ခ်ဴပ္မႈမ်ား၊ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ေစတနာမ်ား၊ ႏိုင္ငံပထ၀ီ အေနအထားမ်ား၊ သမိုင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္မ်ား၊ သဘာ၀ သယံဇာတမ်ား အေၾကာင္းကို ရွင္းလင္းတင္ျပထားသည္။

ေနာက္ဆံုး အပိုင္းကို “စိန္ေခၚခ်က္” ဟု အမည္တပ္ကာ အခန္း(၇) ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္အတြက္ စိန္ေခၚခ်က္ဟုတင္ျပထားသည္။ အေတြးအေခၚ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲလာပံု၊ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း ျဖစ္ေပၚလာျခင္း၊ အင္တီဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း ျဖစ္ေပၚလာျခင္း တို႔၏ ေကာင္းျခင္းဆိုးျခင္းမ်ားကို တင္ျပထားသည္။ ကၽြန္စနစ္က်ဆံုးျခင္း၊ ကိုလုိနီစနစ္ နိဂံုးခ်ဴပ္ျခင္း၊ အသားအေရာင္ခြဲျခားမႈပေပ်ာက္ေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားအေၾကာင္းအေပၚ သူ၏အျမင္မ်ားကို ရွင္းလင္းထားေလသည္။

သယံဇာတၾကြယ္၀ေသာ္လည္း ထိုသယံဇာတမ်ားကို နည္းပညာႏွင့္ မေပါင္းစည္းႏိုင္အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားသို႔ေရာင္းခ်ကာ ဆင္းရဲသထက္ဆင္းရဲလာေသာ၊ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို အာဏာပိုင္ႏွင့္ နီးစပ္သူမ်ားက လက္၀ါးၾကီးအုပ္စိုးထားေသာ၊ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ စားပြဲတစ္ပြဲတည္းထိုင္ကာ မေဆြးေႏြးလိုေသာ အုပ္ခ်ဴပ္သူမ်ား၊ ႏိုင္ငံတကာစီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈကိုခံေနရေသာ၊ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ား၏ စီးပြားေရး လက္ေအာက္ခံျဖစ္ေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ သင္ခန္းစာ မ်ားစြာကိုေပးသည့္ စာအုပ္တစ္အုပ္ ျဖစ္သည္။ စီးပြားေရးကို စိတ္၀င္စားသူမ်ား၊ NGO မ်ားတြင္ လုပ္ကိုင္ေနသူမ်ား၊ လူငယ္မ်ား ဖတ္သင့္ေသာ စာအုပ္ေကာင္း တစ္အုပ္ ျဖစ္ေလသည္။

စာအုပ္အမည္  -   The Housekeeper and the Professor
စာေရးသူ        -   Yoko Ogawa (Translated by Stephen Snyder)

ဒီ၀တၳဳရဲ႕ ပထမထူးျခားတဲ့အခ်က္ကေတာ့ အဓိကဇာတ္ေကာင္ျဖစ္တဲ့ သခ်ၤာပါေမာကၡဟာ အနွစ္နွစ္ဆယ္ေလာက္က လုပ္ခဲ့တဲ့ သခ်ၤာဂဏန္းေတြ အီေကြးရွင္းေတြကို ေကာင္းေကာင္းသတိရေနေပမယ့္ ပစၥဳပၸန္မွာေတာ့ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တာရဲ႕ မိနစ္ ရွစ္ဆယ္ပိုင္းကိုပဲ သတိရနိုင္ပါတယ္။ ဒုတိယထူးျခားတဲ့အခ်က္ကေတာ့ သူဟာ ဘ၀မွာၾကံဳေတြ႔ရတဲ့ဘယ္အရာကိုမဆို သူနွစ္သက္တဲ့ဂဏန္းေတြနဲ႔ပဲ ဆက္စပ္ေလ့ရွိပါတယ္။

သူေနတဲ့အိမ္ကိုထိန္းသိမ္းေပးသူအျဖစ္ ကိုးေယာက္ေျမာက္ ခန္႔ထားခံရတဲ့ ၀တၳဳရဲ႔ဇာတ္ေကာင္အမိ်ဳးသမီးကိုေတြ႔ေတာ့ သူမကိုပထမဆံုးေမးတဲ့ေမးခြန္းဟာ သူမရဲ႕ ဖိနပ္အရြယ္အစားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပါေမာကၡသတိထားမိတဲ့ အခ်က္က သူမရဲ႕ ဖိနပ္အရြယ္အစား ၂၄ ဟာ factorial of four ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာထက္ က်န္တာမပါရွိခဲ့ပါဖူး။ သူမရဲ႕ ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ သားေလးကို ပါေမာကၡေပးထားတဲ့နာမည္က Root - အဲဒီေကာင္ေလးရဲ႕ ခပ္ျပားျပားေခါင္းထိပ္ကိုျမင္တိုင္း ပါေမာကၡဟာ square root ကုိ သြားသတိရလို႔ အဲလိုနာမည္ေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ရဲ႕ထူးျခားတဲ့အခ်က္ကေတာ့ သခ်ၤာပိုင္းဆိုင္ရာ numbering systems (prime numbers, natural numbers, etc), origin and importance of zero, Euler’s theorem, factors စတာေတြကို ဇာတ္လမ္းထဲမွာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေအာင္ ဖတ္သူအတြက္ ဗဟုသုတလည္းတိုးေအာင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးထည့္သြင္း ေရးသားႏိုင္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ပါေမာကၡ၊ အိမ္ကိုထိန္းသိမ္းေပးသူအမိ်ဳးသမီးနဲ႔ သူ႔သားတို႔ၾကား ေမတၱာေရာင္ျပန္ဟပ္ပံုေတြကို ေႏြးေထြးဖြယ္ရာျဖစ္ေအာင္ သီဖြဲ႔ထားနိုင္ပါတယ္။ သူတို႔သံုးဦးတို႔ရဲ႕ ေနာက္ခံဘ၀ေတြအေၾကာင္း သူတို႔နဲ႔ဆက္စပ္သူေတြအေၾကာင္းကို လိုအပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ ျဖည့္စြက္ေရးသားထားပံုက ဇာတ္လမ္းကိုပိုမိုက်စ္လစ္သြားေစပါတယ္။

ဂ်ပန္နိုင္ငံရဲ႕ ဂုဏ္အရွိဆံုးရသစာေပဆုကို ရရွိထားတဲ့ စာေရးဆရာမဟာ ဒီစာအုပ္မွာ ရွင္းလင္းတိုေတာင္းတဲ့စာေၾကာင္းေတြနဲ႔ တစ္ေၾကာင္းနဲ႔တစ္ေၾကာင္းၾကား ခ်ိတ္ဆက္မႈေတြ ခံစားခ်က္ေတြကို အေလးေပးထားပံုရပါတယ္။ ေကာလိပ္တခုမွာ ဂ်ပန္ဘာသာရပ္ကိုသင္ၾကားေနတဲ့ ဒီစာအုပ္ကိုဘာသာျပန္သူ Stephen Snyder ကလည္း ရိုးရွင္းထိေရာက္တဲ့စကားလံုးေတြနဲ႔ ဘာသာျပန္ထားတာေၾကာင့္ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ရသကို ပိုေျပာင္ေျမာက္ေစပါတယ္။

ဒီ၀တၳဳဟာအေရးအသားပိုင္း ေကာင္းရံုသာမက တတိယအရြယ္ေရာက္သူတို႔ရဲ႔ဘ၀အစိတ္အပိုင္းကို ဖြင့္ဟျပထားသလို ေမတၱာရဲ႕တန္ခိုးၾကီးမားမႈကို ေဖာ္က်ဴးထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂဏန္းေတြနဲ႔ေရာယွက္ထားတဲ့ ခုလိုရသ၀တၳဳဟာ အမ်ားနဲ႔မတူ တမူထူးျခားေနတယ္ဆိုတာကေတာ့ မလြဲဧကန္ပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။


စာအုပ္အမည္  - ဘံုဘ၀မွာျဖင့္ ထက္ၾကပ္မကြာ
စာေရးသူ        -  သခင္တင္ျမ

သခင္တင္ျမ၏ နာမည္ၾကီးေသာ “ဘံုဘ၀မွာျဖင့္” ၏ အဆက္ ျဖစ္ပါတယ္။ “ကၽြန္မအေၾကာင္း၊ ေမာင့္အေၾကာင္း ၊ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ အခ်ိဳ႕အေၾကာင္း”ဟု ေရးထားေသာ စာလံုးနက္နက္၊ အ၀ါေရာင္ ေနာက္ခံ အနီေရာင္စာလံုး အျဖဴေရာင္စာလံုးမ်ားက ဤစာအုပ္သည္ ေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း ေရးထားေသာ စာအုပ္ျဖစ္သည္ဟု ထင္ရွားေစပါတယ္။ သခင္တင္ျမ၏ အမွာစာတြင္ အျဖဴႏွင့္သူတို႔၏ ခိုင္ျမဲေသာ သစၥာရိွေသာ အနစ္နာခံေသာ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ ေမတၱာကို လွစ္ခနဲ ျမင္လုိက္ရပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာမ်ားက ပင္လ်င္ စာဖတ္သူ၏ စိတ္ကို ဆြဲငင္လိုက္ေသာ အရာမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။

ဤစာအုပ္ကို အခန္းေပါင္း ၁၅ ခန္းခြဲထားကာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး၏ ဇနီး ျဖစ္သူ အျဖဴေနရာမွ ခံစားကာ ေရးဖြဲ႔ထားပါတယ္။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီအေၾကာင္းကို ပ်င္းရိဖြယ္မရိွေအာင္ ျပည္သူတစ္ဦး၊ လူသားတစ္ဦး၊ ဇနီးတစ္ဦး အေနျဖင့္ေရးဖြဲထားသည္မွာ စိတ္၀င္စားဖြယ္ေကာင္းလွပါတယ္။ အခန္း(၁) အဖြင့္တြင္ အျဖဴ မအူပင္ေထာင္အတြင္းသို႔ က်သည္ ႏွင့္ စတင္ထားကာ ေထာင္တြင္းရိွ ေထာင္မွဴးတစ္ေယာက္ ျဖစ္သူ၏ မထိတရိစကားမွ သူမ၏ ေမာင္ကို သတိတရ လြမ္းဆြတ္ပံုႏွင့္ အေတြးေရယာဥ္ေၾကာစီးဆင္းေပးလိုက္ပံုမွာ လွလွပပ ႐ွိပါတယ္။ အခန္း(၄)တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိထားေသာ “ျမင္းခြာတစ္ခ်က္ေပါက္လွ်င္ မီးဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေစမယ္”ဆိုတဲ့ မိန္႔ခြန္းကိုေဟာေျပာခဲ့သူ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုဗဟိန္းႏွင့္ ရည္းစား မခင္ၾကီးတို႔၏ “ခ်စ္ျခင္းအစ မ်က္စိက” ဆိုေသာ ဇာတ္လမ္းတိုေလးကို မိန္းမမ်ားအုပ္စုဖြဲ႕ကာ စကားေျပာေလဟန္ျဖင့္ ေရးဖြဲ႕ထားပါတယ္။ စာဖတ္ေနရင္းပင္ ကိုဗဟိန္း၊ ကိုေအာင္ဆန္း၊ ကိုလွေရႊ၊ ကိုမင္းကိုႏိုင္၊ ကိုေက်ာ္ကိုကို စသည့္ မတရားမႈကို ေတာ္လွန္ေသာ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို သတိရမိပါတယ္။

သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္စိုး၊ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္ႏု စေသာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားအေၾကာင္း၊ ထိုအခ်ိန္က ျမန္မာျပည္ ႏိုင္ငံေရး အေျခေနႏွင့္ စစ္ေရးအေၾကာင္း၊ ခ်င္းလူမ်ိဳးတို႔၏ ဓေလ့အေၾကာင္း၊ သိပံၸေမာင္၀ကို သတ္သူ ဓားျပတစ္ဦး အေၾကာင္း၊ သာယာ၀တီေထာင္၀န္ထမ္းမ်ား၏ ရက္စက္မႈမ်ား အေၾကာင္းကို ခပ္ေရးေရး ေတြးဆ ရႏိုင္ပါတယ္။ ယေန႔ေခတ္အေျခအေနႏွင့္လည္း ႏိႈင္းယွဥ္ ခန္႔မွန္းႏိုင္ေလသည္။ အခန္း(၁၃) ႏွင့္ အခန္း(၁၄) တြင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို တင္ျပထားပါတယ္။  ေဟာင္းႏြမ္းေသာ္လည္း လွ်ိဳ႕၀ွက္လုပ္ကိုင္သူမ်ား၏ အေျခခံနည္းမ်ားျဖစ္ပါတယ္။

အခန္း(၁၅) တြင္ သခင္တင္ျမ အဖမ္းခံရျခင္း၊ အျဖဴ သမီးေလး ေမြးျခင္းျဖင့္ အဆံုးသတ္ထားပါတယ္။ သခင္တင္ျမဟာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေန၀င္းရဲ႕ အၾကံေပး အရာရိွျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကိုလည္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

သမိုင္းဆိုသည္ကို ဖံုးကြယ္ေလ့ရိွေသာ ျမန္မာ့သမိုင္းအရ ဤစာအုပ္တြင္လည္း ကြန္ျမဴနစ္ပါတီႏွင့္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း တေစ့တေစာင္းကို ၁၉၆၀ ခုႏွစ္အထိသာ တင္ျပထားပါတယ္။ ၁၉၆၂-၁၉၈၈ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေန၀င္း အုပ္ခ်ဴပ္ေသာ ျမန္မာျပည္ႏိုင္ငံေရးဟာ ၁၉၈၈မွ ယခုေခတ္ကာလအထိ ဆက္စပ္လ်က္ရိွပါတယ္။ အမွန္ကို အမွန္ဟု မရင္ဆိုင္ရဲသူ အာဏာရွင္တို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း သမိုင္းကို အစေဖ်ာက္ေသာ္လည္း ေရွ႕မီေနာက္မီသူမ်ားကေတာ့ ေနာင္တစ္ေခတ္တြင္ သမိုင္း၀တၳဳမ်ားသဖြယ္ ေရးၾကမည္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ သမိုင္းအမွားမ်ား၏ ရလဒ္မ်ားကို ရင္ဆိုင္ရင္း ထပ္ခါတလဲလဲ အမွားမ်ား က်ဴးလြန္ေနေသာ လက္ရိွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကိုလည္း ေနာက္တခ်ိန္သမိုင္းက အဆံုးအျဖတ္ေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ဟာ ျမန္မာျပည္ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္၀င္စားသူမ်ား၊ သမိုင္းကို စိတ္၀င္စားသူမ်ားအျပင္ ၀တၳဳေကာင္း ႀကိဳက္သူမ်ားအေနနဲ႔ ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္သင့္ေသာ သမိုင္းေနာက္ခံ အတၳဳပတၱိ၀တၳဳ ဇာတ္လမ္းေကာင္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါတယ္။

စာအုပ္အမည္  - Creating a World Without Poverty
စာေရးသူ        -  Muhammad Yunus ဆင္းရဲျခင္းကင္းေသာ ကမာၻတစ္ခုတည္ေဆာက္ျခင္းလို႔ အမည္ရတဲ့ ဒီစာအုပ္ကို ေရးသူကေတာ့  ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ႏိုဘယ္ျငိမ္းခ်မ္းေရး ဆုရွင္ ဘဂၤလားေဒ႔ရွ္ ႏိုင္ငံသား စီးပြားေရးပညာရွင္ မိုဟာမက္ ယူႏြတ္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာအေခၚ စစ္တေကာင္းျမိဳ႕မွာ ၁၉၄၀ ကေမြးဖြားခဲ့ျပီး ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံ ဒါကာတကၠသိုလ္ ကေန ေဘာဂေဗဒပညာရပ္ဘြဲ႔၊ မဟာဘြဲ႕ကို ရရိွခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ဗန္ဒါဘစ္တကၠသိုလ္ (Vanderbilt University)က စေကာ္လာရရိွျပီး Phd ေဒါက္တာဘြဲ႔ကို ရရိွခဲ့ပါတယ္။ သူက Grameen Bank ကိုတည္ေထာင္ခဲ့ျပီး ဆင္းရဲသားေတြကို အတိုးနည္းနည္းနဲ႕ ေခ်းခဲ့ပါတယ္။ ဆင္းရဲသားေပါင္းမ်ားစြာ ဆင္းရဲျခင္းကေန ရုန္းထြက္ႏိုင္ခဲ့တာ ေၾကာင့္မို႔ ယူႏြတ္နဲ႔ Grameen Bank ကို ႏုိဘယ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

“ဆင္းရဲသားတစ္ေယာက္မွ မရိွတဲ့ ကမာၻကို တည္ေဆာက္လိုဖို႔ စိတ္ဆႏၵရိွတဲ့သူေတြ အတြက္” လို႔ စာအုပ္ရဲ႕ ပထမဆံုးစာမ်က္ႏွာမွာေရးထားတဲ့ စာေၾကာင္းေလးက စာဖတ္သူကို စြဲေဆာင္သြားေစတယ္။ The promise of social business ၊ The Grameen Experiment ၊ A world without poverty ဆိုျပီး အပိုင္းသံုးပိုင္း ခြဲထားပါတယ္။ ပထမ အပိုင္းမွာေတာ့ စီးပြားေရးပံုသ႑ာန္အသစ္ တစ္ခုဆိုျပီး လူမႈစီးပြားေရး (Social Business) ကိုမိတ္ဆက္ထားပါတယ္။ The Grameen Experiment မွာ Grameen Bank (Village Bank)  ရဲ႕ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို တင္ျပထားပါတယ္။ အေသးစားေငြေခ်းလုပ္ငန္း အေၾကာင္း နဲ႕ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံရဲ႕ဆင္းရဲမႈတိုက္ဖ်က္ျခင္း အေၾကာင္းေတြကို  Grameen Bank အေတြ႔အၾကံဳအရ ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္တယ္။တတိယအပိုင္း A world without poverty မွာေတာ့ ေစ်းကြက္ကို ခ်ဲ႕ျခင္း၊ အိုင္တီ နည္းပညာ၊ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းနဲ႔ ပံုေျပာင္းေနေသာကမာၻၾကီးအေၾကာင္းေတြကို ေဖာ္ျပထားျပီး ေနာက္ဆံုးမွာဆင္းရဲမြဲေတမႈကို ျပတုိက္ထဲမွာ ထားႏိုင္ဖို႔အခန္းနဲ႕ အဆံုးသတ္ထားပါတယ္။

“လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လြတ္လပ္တဲ့ စီးပြားေရးေစ်းကြက္ပံုသ႑ာန္ေတြက ဆင္းရဲျခင္း၊ ေရာဂါထူေျပာျခင္း၊ ပတ္၀န္းက်င္ညစ္ညမ္းျခင္း၊ လာဘ္စားမႈမ်ားျပားျခင္း၊ ဒုစရိုက္မႈ မ်ားျခင္း နဲ႔ လူတန္းစားမညီမွ်ျခင္းေတြနဲ႔ မဆိုင္ဘူးလို႔ ထင္ၾကတယ္။ ဒါေတြဟာ အစိုးရရဲ႕ အလုပ္ တာ၀န္လို႔ သေဘာထားၾကတယ္။ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးေတြက ကိုယ့္တိုင္အျမတ္ရဖို႔ ကို ဦးတည္စဥ္းစားၾကျပီးေတာ့ အစိုးရအေနနဲ႕ကေတာ့ ျပည္သူေတြအားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳထားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔ ဒါေတြဟာ အစိုးရရဲ႕ အလုပ္လို႔ ထင္ၾကပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ယုတၱိက်က် စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ကေတာ့ အစိုးရကလုပ္သင့္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ မစဥ္းစားမိတာက အစိုးရအဖြဲ႔အစည္းေတြက တစ္ခုခု လုပ္ရင္ အခ်ိန္ၾကန္႔ၾကာတတ္ပါတယ္။ မကၽြမ္းက်င္မႈ၊ လာဘ္စားမႈေတြ၊ ေရွးရိုးဆန္မႈေတြကို ေကာင္းပါတယ္ဆိုတဲ့ ျပည္သူ႔အစိုးရေတြမွာေတာင္ ေတြ႕ေနရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒါေတြကို တိုက္ဖ်က္မယ္၊ တိုင္းျပည္စီးပြားေရးကို ျပဳျပင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ အစိုးရအဖြဲ႔တစ္ခုတည္းနဲ႕ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။

အစိုးရရဲ႕ ေႏွာင့္ေႏွးမႈေတြကို စိတ္ပ်က္ၾကတဲ့ သူေတြက NGO အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြကို အားကိုးလာၾကတယ္။ NGO ေတြက နာမည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လႈပ္ရွားေနတဲ့ လူမႈကူညီေရး အဖြဲ႔အစည္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အလွဴအတန္းလုပ္ျခင္းဟာ လူသားေတြရဲ႕ အေျခခံလူသားဆန္တဲ့ အျပဳအမူတစ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာသာတရားေတြတိုင္းမွာလည္း လိုအပ္တဲ့သူ၊ ဆင္းရဲသူေတြကိုလွဴတန္းတာဟာ ျမင့္ျမတ္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လွဴတန္းတာ တစ္ခုတည္းဟာ ဆင္းရဲျခင္းကို ပေပ်ာက္သြားေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ NGO ေတြ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ အခက္အခဲတစ္ခုကေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြကို လံုေလာက္ေအာင္ သူတို႔မေ၀ငွႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ ႏိုင္ငံက လွဴတဲ့သူေတြကိုလည္း နားလည္သင့္တယ္။ တခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့သူေတြဆီကို လွဴရတယ္၊ လွဴလိုက္တဲ့ အရာေတြဟာ တကယ့္ဆင္းရဲတဲ့ သူေတြဆီကို ေရာက္မေရာက္ကို သူတို႔ေတြ စိုးရိမ္ၾကတယ္ဆိုတာကိုလည္း နားလည္သင့္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကမာၻၾကီးတစ္ခုလံုးရဲ႕ ဆင္းရဲမႈေတြကို NGO ေတြဆီက အေထာက္အပံ့ေတြနဲ႕တင္ ပေပ်ာက္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ အေသအခ်ာ ဂရုစိုက္ ကိုင္တြယ္မယ္ဆိုရင္ လူမႈစီးပြားေရးလုပ္ငန္းက တကယ့္ကို ေကာင္းမြန္တဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို စီးပြားေရးလုပ္ငန္းက လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ကို အေထာက္အပံ့ျဖစ္သလို လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း စီးပြားေရးလုပ္ငန္းကို အေထာက္အပံ့ျဖစ္ပါတယ္။ အတူတကြ တုိးတက္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါသလို တစ္ဦးခ်င္း စီးပြားေရးကိုလည္း တိုးပြားေစႏုိင္ပါတယ္။

ဆင္းရဲျခင္းကင္းတဲ့ ကမာၻၾကီး ျဖစ္လာမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဆင္းရဲျခင္းက ဆင္းရဲသားေတြေၾကာင့္မို႔ ျဖစ္လာတာမဟုတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနေတြေၾကာင့္ ျဖစ္လာတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စီးပြားေရး၊လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး စနစ္ေတြကို ျပင္လိုက္ႏိုင္ရင္ ဆင္းရဲျခင္းက လြတ္ေျမာက္လာမွာပါ” လို႔ ယူႏြတ္က ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ေရးသား ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္သင့္ေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္တာေၾကာင့္ သံလြင္စာအုပ္စင္မွာ တင္လုိက္ပါတယ္။