“ဘိုးေတာ္ႀကီး၊ လမ္းမပိတ္နဲ႔ ေရွ႕တိုးစီး၊ ေရွ႕တိုးစီး” ဟု စပယ္ယာက ေလသံမာမာျဖင့္ ေအာ္ေျပာသျဖင့္ မေက်မနပ္ ျပန္ၾကည့္လိုက္သည့္ သူ႔အၾကည့္ထဲ တြင္ အားမရွိေတာ့။ တစ္ခုခု ျပန္ေျပာလိုက္သည့္ သူ႔အသံသည္လည္း မၾကည္မလင္၊ တိုးညင္းညင္း။ လူၾကပ္ၾကပ္ ဘတ္စ္ကားထဲတြင္ အဖိုးအိုသည္ လက္တစ္ဘက္က ထိုင္ခံုတစ္ခု၏ ေနာက္မွီတန္းကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ရင္း ယိမ္းထိုးလိုက္ပါလာသည္။ ကားခ လွမ္းေပးလိုက္သည့္ သူ၏လက္တစ္ဘက္ ပိန္ခ်ိခ်ိ အ႐ိုးေငါေငါေတြက တုန္တုန္ရင္ရင္။ ကားသြားေနရင္းမို႔ တုန္တာပါဟု သူ႔ကိုယ္သူ ေျဖသိမ့္မိ လိုက္ေသးသည္။ ထိုင္ခံုေပၚတြင္ထိုင္ေနသည့္ လူငယ္ကလည္း သူ႔ကို နည္းနည္း ေလးမွ မၾကည့္။ “ေၾသာ္..ေခတ္ကာလ ကေလးမ်ား၊ အသက္အရြယ္ႀကီးသူကို အေရးထားရေကာင္းမွန္း မသိေတာ့ပါလား။ ေခတ္က ေခတ္ဆိုးႀကီး။ ဟင္း"ဟု သူ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ စဥ္းစားေနမိသည္။ သူ စဥ္စားမိသကဲ့သို႔ သူ႔အေဖ၊ သူ႔အဖိုး တို႔လည္း ေတြးမိခဲ့ၾကလိမ့္မည္၊ ျမင္မိခဲ့ၾကလိမ့္မည္ဟုကား သူ တခါမွ မစဥ္းစားမိ။

သူသည္ အရင္က အခုလို လူၾကပ္ၾကပ္ ဘတ္စ္ကားကို စီးသူမဟုတ္။ သူအသက္(၆၀)ျပည့္ၿပီး ေနာက္တြင္ လိုင္းကားကိုပဲ အေဖာ္ျပဳ ခရီးသြားေနရသည္မွာ ရွစ္ႏွစ္လား၊ ကိုးႏွစ္လားရွိခ့ဲၿပီ။ အရင္က အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ဆိုလည္း မပူရ။ ေန႔စဥ္ ႀကိဳပို႔ယာဥ္ ေရွ႕ခန္းက သူ႔အတြက္ တံခါးဖြင့္ေပးရင္း ေစာင့္ေနျမဲေပါ့။ အခုေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ေတာ့။ လူမြန္းမြန္းၾကပ္ၾကပ္ထဲတြင္ အနံ႔စုံ႐ႈရင္း လဲက်မသြားေအာင္ မနည္းႀကီးထိန္းရင္း ကားစီးရသည့္ ဒုကၡက ႀကီးလွပါဘိ။ (၂)လ တစ္ႀကိမ္ မသြားမျဖစ္ သြားေနရသည့္ ဒီခရီးကို သူမုန္းသည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ သူမသြားခ်င္ေတာ့။ သို႔ေသာ္....

ေျခတုန္ လက္တုန္နဲ႔ အသံပါတုန္ရင္ေနၿပီး အရမ္းခ်ည့္နဲ႔ေနတာမ်ဳိး မဟုတ္ေသာ္လည္း သူ႔မ်က္ေစ့ေတြမႈန္၊ နားေတြ ထုံလာခဲ့ၿပီ။ ေရာင္စုံ လူၾကပ္ၾကပ္ထဲတြင္ သူ႔အသိ တစ္ဦးတေလမ်ား ပါလာမလား အေတြးျဖင့္ ေ၀့၀ဲၾကည့္သည္။ မေတြ႔ရ။ ေက်ာျခင္းကပ္၊ ရင္ခ်င္းအပ္ၿပီး တစ္လမ္းစီ၊ တစ္ျခားစီ သြားေနၾကသူမ်ားအထဲတြင္ သူသည္ အေဖာ္မဲ့လြန္းေနသည္။ ဘယ္သူကမွ သူ႔ကို မၾကည့္။ သူ႔ကို မသိ။ အဖိုးအိုသည္ အလြန္သိမ္ငယ္သြားရသည္။

“အင္း... ေငြထုတ္ဖို႔ အဆင္ေျပပါ့မလား” ဟု သူ႔ႏႈတ္မွ မပြင့္တပြင့္ ေရရြတ္မိသံကို သူျပန္ၾကားလိုက္ ရသည္။ ေယာင္ယမ္းၿပီး ေျပာထြက္သြားသည့္ သူ႔အျဖစ္ကို တျခားသူေတြ ၾကားသြားၿပီလားဟု ေတြးမိၿပီး ရွက္သလိုလို ျဖစ္သြားသည္။ ဒီလို ပါးစပ္က မပြင္တပြင့္ စကားေတြ ထြက္ထြက္ သြားတတ္တာ အေတာ္ၾကာၿပီ။ အဖိုးအို၏ စိတ္သည္ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္၊ ဘတ္စ္ကားႀကီးကလည္း မွတ္တိုင္ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ရပ္လိုက္ သြားလိုက္၊ စပယ္ယာကလည္း ေအာ္လိုက္ ဟစ္လိုက္၊ ခရီးသည္မ်ားကလည္း ဆင္းလိုက္ တက္လိုက္၊ ဘတ္စ္ကားအတြင္းက ခရီးသည္မ်ားသည္လည္း ယိမ္းထိုးယိမ္းႏြဲ႔ျဖင့္ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္သြားေနၾက၊ စိတ္ေစာေနၾက။ အဖိုးအိုသည္ လူေတြၾကားထဲတြင္ အေဖာ္ကင္းမဲ့ ေနသည္ကို သည္းမခံႏိုင္ျဖစ္လာသည္။

ဒီလိုမ်ားျပားလွတဲ့ လူေတြထဲမွာ အသိတစ္ဦးဦး ပါေလမလား အေတြးနဲ႔ လိုက္ၾကည့္ေသာ္လည္း မေတြ႔ မျမင္မိ။ တစ္ခါတုန္းကေတာ့ သူ႔တပည့္ေလး တစ္ဦးႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ သူ အရမ္း၀မ္းသာသြားသည္။ စကားေျပာေဖာ္ တစ္ေယာက္ေတြ႔ရ၍ အဖိုးအို၏ မ်က္ႏွာသည္ အေရာင္ တလက္လက္ ျဖစ္သြားသည္။ ရာထူးတစ္ဆင့္ တက္သြားၿပီဟုလည္း သိလိုက္ရသည္။ အဖိုးအို အဲဒီဌာနတြင္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္စဥ္က ထိုတပည့္ေလးမွာ ႐ုံးအကူေလးသာ ျဖစ္သည္။ “ေအး ကြာ၊ ဆရာ ၀မ္းသာတယ္ကြာ” ဟု လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲေျပာမိသည္။ ထို႔ေနာက္ ႐ုံးလုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ သတိျပဳရမည့္အခ်က္မ်ား၊ ႐ုံးစည္းကမ္း၊ က်င့္၀တ္ သိကၡာ၊ တာ၀န္ ၀တၱရား စသည္ျဖင့္ ေစတနာ ဗလ၀ႏွင့္ ေျပာျပလိုက္သည္။ လူမြန္းမြန္းၾကပ္ၾကပ္ထဲတြင္ အဖိုးသည္ ေအာ္ေျပာေနရသျဖင့္ ေမာေနေသာ္လည္း မနားတမ္း ေျပာေနသည္။ ထိုတပည့္ေလးသည္ ႐ုံးကိစၥ အေရးႀကီးရွိေနသည္ဟုဆိုကာ ေနာက္မွတ္တိုင္တစ္ခုတြင္ ဆင္းသြားသည္။ “ဆရာ..ေနာက္မွ ဆရာ့ဆီ လာခဲ့ပါဦးမယ္ ဆရာ။ လမ္းမွာ ႐ုံးကိစၥအေရးတႀကီး ၀င္စရာရွိလို႔ သြားပါဦးမယ္” ဟု ေျပာၿပီး ဘတ္စ္ကားေပၚမွ ဆင္းသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ႔တြင္ ေျပာစရာစကားေတြက မဆုံးေသး။ ေျပာျပေနခ်င္ေသးသည္။ အၾကံျပဳစရာ ဗဟုသုတျဖစ္ဖြယ္ အေတြ႔အၾကဳံမ်ား ေျပာျပစရာ မ်ားစြာက်န္ ေနေသးသည္။ တပည့္ေလး သူ႔ဆီလာမွ ဒီအေၾကာင္းေတြ ဆက္ၿပီးေျပာျပေတာ့မယ္ဟု ေတြးထား ေသာ္လည္း ယေန႔အထိ ေပၚမလာေတာ့။

အဖိုးအိုသည္ ခရီးသည္မ်ားကို ထပ္ၾကည့္ျပန္သည္။ ျမင္ကြင္းက မရွင္း။ အနီးအေ၀း မွန္ ႏွစ္မ်ိဳးစလုံးထည့္ထားသည့္ သူ၏ ပါ၀ါမ်က္မွန္ ထူထူႀကီးကို ပါ၀ါထပ္တိုးဖို႔ သူစဥ္းစားမိသည္မွာ ၾကာၿပီ။ သုို႔ေသာ္ စဥ္းစား႐ုံ ေတြး႐ုံႏွင့္ မျဖစ္။ ေငြရွိမွ ျဖစ္မည္။ ေငြကလည္း (၂)လ တစ္ႀကိမ္သာ ထုတ္ရသည္။ ေျမာက္ဒဂုံကေန ၿမိဳ႕ထဲကို လစဥ္ေငြထုတ္ရမည္ဆိုလွ်င္ မလြယ္။ လမ္းစရိတ္ႏွင့္ပင္ ကုန္ေပလိမ့္မည္။ ခက္တာက ေငြထုတ္သြားတိုင္း ၀ယ္စရာျခမ္းစရာေတြက ဘယ္လုိကေန ဘယ္လိုေပၚေပၚလာမွန္း မသိ။ ဦးစားေပး စရာေတြကမ်ား၊ ေငြက အလ်ဥ္မမီ။ မေန႔ကလည္း ရပ္ကြက္ထဲက မဂၤလာေဆာင္တစ္ခု လက္ဖြဲ႔ဖို႔ အိမ္နီးခ်င္းတစ္ဦးဆီက ေငြ ငါးရာ ေခ်းခဲ့ရသည္။ ႏွစ္ရာကို လက္ဖြဲ႔၊ ႏွစ္ရာကို ဆန္ ႏို႔ဆီဗူး ႏွစ္ဗူး၀ယ္၊ က်န္တဲ့ ေငြတစ္ရာနဲ႔ ဒီေန႔ ေငြထုတ္ဖို႔ လာျခင္းျဖစ္သည္။

“အင္း..ေငြထုတ္ဖို႔ အဆင္ေျပပါ့မလား” ဟု သက္ျပင္းေမာခ်ရင္း ေရရြတ္မိမလို ျဖစ္သြားျပန္သည္။ သူ႔ေရွ႕က လူႏွစ္ေယာက္ဆင္း သြားသျဖင့္ အဖိုးအိုသည္ ေရွ႕သို႔ တိုး၀င္လိုက္သည္။ ယာဥ္ေမာင္း ေနာက္နားအထိ ေရာက္သြားသည္။ ဘတ္စ္ကားအတြင္း ေနာက္ၾကည့္မွန္ထဲတြင္ သူ႔႐ုပ္ပုံေပၚလာသည္ကို အဖိုးအို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

ျဖဴျဖဴေဖြးေနသည့္ ဆံပင္မ်ား၊ မ်က္ခုံးေမႊးမ်ား ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္၊ လုံး၀ိုင္း၀ုိင္း ဦးေခါင္း၊ က်ယ္ျပန္႔ေသာ မဟာနဖူး၊ ပ်ဥ္းတြဲ ေပ်ာ့က်ေနသည့္ ပါးေရနားေရ၊ အေၾကာအမွ်င္ထင္းထင္း။ သူ၏ ပါ၀ါမ်က္မွန္ေၾကာင့္ သူ၏ မ်က္ေစ့မ်ားက ပိုႀကီးေနသည္ကို ျမင္ရသည္။ စူးရွၾကည္လင္မႈကား မရွိေတာ့။ အရင္က ႏွာတံစင္းစင္း လုံးျပည့္ျပည့္က အခုေတာ့ စူးေငါ ခြၽန္ထြက္ေနသည္။ နီရဲ ပိရိေသသပ္သည့္ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာအစား ညိဳညစ္ညစ္ ဟတတ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းသြားၾကၿပီ။ ေမး႐ိုးက ကားကား၊ ပါးႏွစ္ဘက္က ပိန္ပိန္၊ နားထင္က ခ်ိဳင့္ခ်ိဳင့္ႏွင့္ သူ႔အသြင္သည္ ယခင္က ခန္႔ထည္ခဲ့သည္မွာ ဟုတ္ပါေလစ။

ျပည့္ေဖာင္း ခန္႔ျငားခဲ့သည့္ သူ႔ခႏၶာကိုယ္က ပိန္ပါး သြယ္လ်သြားခဲ့ၿပီ။ ၀တ္ေနက် စတစ္ေကာ္လာ အျဖဴေရာင္ လက္ရွည္က အခုေတာ့ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ ပြေယာင္း ေခ်ာင္ခ်ိေနသည္။ အရင္က သူဆြဲေနက် လက္ဆြဲအိတ္ႀကီးလည္း ပါမလာေတာ့ၿပီ။ လက္ဆြဲအိတ္နက္ ပါးပါးေလးသာ အဖိုးအို၏ ပခုံးထက္မွာ လႈပ္လီလႈပ္လဲ့ ပါလာေလသည္။ ေထာက္ခံစာ၊ မွတ္တမ္းစာရြက္ ၀ါ၀ါၾကန္႔ၾကန္႔ေလးမ်ားက အိတ္နက္ကေလးထဲမွာ အိပ္ငိုက္ရင္းပါလာေပ လိမ့္မည္။ ယခင္က ေငြထုတ္သူ အရာရွိဘ၀တုန္းက သူ႔ကို အားလုံးက ေငးေမာအား က်ခဲ့ရသည္။ ခင္မင္ေလးစားခဲ့ ၾကသည္။ အခုေတာ့.....။

“က်ဳပ္ ေတာ္နဲ႔ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သားငယ္နဲ႔ပဲ ေနမယ္”ဟု ဆိုကာ အိမ္ေပၚမွ ဆင္းသြားသည့္ သူ႔ဇနီး။ သူ ဘာမွ ျပန္မေျပာလိုက္ႏိုင္မီ လန္႔ႏိုးသြားသည့္ အိပ္မက္။ သို႔ေသာ္ ထိုအိပ္မက္က အမွန္တကယ္ ျဖစ္ေနၿပီလား။ အမွန္တကယ္ေရာ အိပ္မက္ အတိုင္း ျဖစ္တတ္သလား။ စိတ္စြဲလို႔ မက္တာဆိုရင္ မက္တဲ့အတိုင္း မွန္တတ္တယ္လို႔ေတာ့ ၾကားဖူးရဲ႕။ “သားငယ္က ေမြးတဲ့ ငါ့ေျမးေလးက ငါ့ဇနီး ဘ၀ေျပာင္း” တဲ့။ “ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္မွာေပါ့၊ သူ႔အေမက အငယ္ေကာင္ကို ပိုခ်စ္တာကိုး” ဟု စဥ္းစားေနသည္။ သူကေတာ့ အႀကီးေကာင္ကို ပိုခ်စ္သည္ထင္သည္။ သို႔ေသာ္ သားႀကီးက တာ၀န္က်ရာ အေ၀းနယ္မွာ အိမ္ေထာင္က်သြားခဲ့ၿပီ။ သားငယ္ကလည္း ေယာကၡမ အိမ္မွာ။ သူလိုက္ႏိုင္။ သူတို႔နဲ႔ မေနႏိုင္။ သူ႔မွာ တစ္ေယာက္တည္း။

 သူ အရမ္းစိုးရိမ္သည့္ စကားကို သူ႔ႏႈတ္မွ မပြင့္တပြင့္ေရရြတ္မိျပန္သည္။ ဒီေန႔ ေငြထုတ္တာ အဆင္ေျပမွ ျဖစ္မည္။ အရင္အေခါက္ေတြ ေငြထုတ္တုန္းကလို သူ ျပဳံးျပသည္ကို အသိအမွတ္ျပဳသလိုလို လုပ္ၿပီး ေငြစာရင္းစာရြက္ကို ငု႔ံၾကည့္သြားသည့္ ေငြကိုင္ စာေရးမေလး၏ အျပဳအမူကို သူ ဘာမွဆက္ မစဥ္းစားေတာ့ပါ။ ဘတ္စ္ကားခရီးသည္မ်ား သူ႔ကို မသိၾကသည္ကိုလည္း အမွတ္မထားႏိုင္ေတာ့ပါ။ ကားစပယ္ယာရဲ႕ ႐ိုင္းပ်မႈ အေၾကာင္းကိုလည္း သူ သတိမရေတာ့ပါ။ လူ႔ဘ၀ရေနတာဟာ အသုံး၀င္ေနေသးလို႔လား၊ အသိအမွတ္ျပဳခံေနရ ေသးလုိ႔လား ဆိုတာ သူ မစဥ္းစားေတာ့ပါ။

အဖိုးအို စဥ္းစားေနသည္မွာ ေငြထုတ္ၿပီးရင္ သားငယ္ကေလး သူ႔ေျမးေလးအတြက္ အကႌ်ေလး တစ္ထည္ ၀ယ္ေပးဖို႔ ဆိုတာပဲ ျဖစ္သည္။ သူ႔ေျမးေလးက သူ႔ဇနီး ဘ၀ေျပာင္းတဲ့။