“Pronto… ciao mamma… ”
မၾကားခ်င္ေပမယ့္ ညစဥ္ ၾကားေနက် အသံမ်ားမို႔ သူမ နားႏွစ္ဖက္ကို ေခါင္းအံုး ႏွစ္လံုးၾကား ညွပ္ခါ အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း မ်က္ရည္မ်ားသာ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ က်ေနမိသည္။ နွစ္စဥ္ အိမ္ျပန္ဖို႔ မဆိုထားႏွင့္ တစ္လ တစ္ခါ အေမ့ဆီ ဖုန္းေခၚဖို႔ေတာင္ ခက္ခဲလွသည့္ သူမ၏ လုပ္အားေပး ဆရာ၀န္ဘ၀က တျခားႏိုင္ငံမွ လုပ္အားေပးလာသူ ဆရာ၀န္ေတြဘ၀ႏွင့္ အကြာၾကီး ကြာျခားလွသည္။
နင့္အေမကို skype ကေန ဖုန္းေခၚခိုင္းပါလားလို႔ ေျပာလာသည့္ အီတလီလူမ်ဳိး သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္မကို သူမတို႔ ေက်းလက္က လွ်ပ္စစ္မီးအေၾကာင္း၊ ရိုးအလွေသာ အေမ့အေၾကာင္း ရွင္းျပလည္း နားမလည္ႏိုင္မွာမို႔ မေျပာျဖစ္ခဲ့တာလည္း အမွန္။ ညစဥ္ အီတလီမွ အေမျဖစ္သူႏင့္ စကားအျပန္အလွန္ ေျပာတတ္သည့္တိုင္ ပိတ္ရက္ေတြတုိုင္း အိမ္ကို လြမ္းလို႔ငိုတတ္သည့္ သူငယ္ခ်င္းမအား နွစ္သိမ့္ေပမယ့္ သူမရင္မွ ဒါဏ္ရာမ်ားကိုေတာ့ မဖြင့္ဟလိုေတာ့ပါေလ။
…………………………………….
အေမ..
သူမအား ျပံဳးျပေနဟန္ရွိသည့္ အေမ့မ်က္နွာက ၀ိုးတ၀ါး။
အေမ..
သူမအေမ့ေနာက္ကို ေျပးလို္က္ခဲ့ေပမယ့္ ေက်ာခိုင္းကာ ထြက္ခြာသြားခဲ့သည့္ အေမက သူမႏွင့္ အေတာ္ကို အလွမ္းေ၀းလို႔ ေနသည္။
အားယူကာ အေမ့မ်က္နွာကို ျမင္ရဖို႔ ၾကိဳးစားေနခိုက္ တစံုတခုက ဦးေခါင္းကို ျဖတ္ရိုက္လိုက္တာမို႔....
အားးးးး
ေခါင္းတစ္ခုလံုး နာက်င္မႈတို႔နဲ့ အတူ တစ တစ ေ၀းလို႔သြားသည့္ အေမ့ကိုလွမ္းၾကည့္ရင္း သူမရင္တို႔လည္း မြန္းက်ပ္လြန္းလွသည္။
“ဟင့္… ဟင့္”
“မီးမီးငယ္ … မီးမီးငယ္ .. ခက္တာပဲ YOU အိမ္ကို အိပ္မက္မက္ျပန္ျပီ ထင္တယ္။ ”
သူမကိုယ္ကေလးကို လႈပ္ခါရင္းႏိႈးလာေသာ အခန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္း အနီတာ့ အသံေၾကာင့္ မ်က္ရည္မ်ားနွင့္ သူမႏြမ္းနယ္စြာ နိုးျဖစ္ခဲ့သည္။
“နင္သိပ္ အိမ္ျပန္ခ်င္ေနသလားဟင္.. ဒါဆိုလည္း ေဆးရံုအုပ္ကို ေျပာျပီး အိမ္ျပန္လည္ေခ်ေလ။ နင့္အလုပ္ေတြ ငါကူလုပ္ထားေပးပါမယ္။ ”
အနီတာ့ စကားမ်ားက ၾကားတစ္ခ်က္မၾကားတစ္ခ်က္နွင့္ ကုတင္ေဘးမွ သူမ ပါ၀င္ခြင့္ မရခဲ့ေသာ အေမတု႔ိ မိသားစု ဓါတ္ပံုကေလးကိုသာ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္ ။
မိသားစု…
ထိုစကားစုက သူမဘ၀အတြက္ တကယ့္ကို တစ္ေထာင့္တစ္ည ပံုျပင္စာအုပ္လို တျမတ္တႏိုး ရွိခဲ့သည့္အရာ။ ေန႔သစ္တစ္ခုကို ျဖတ္သန္းမိတိုင္း စာမ်က္ႏွာသစ္ တစ္ခုကို ဖတ္ရသလို မရိုးႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ ေႏြးေထြးမႈကို ေပးႏိုင္သည္ဟု ယံုၾကည္ခဲ့သည့္ အရာ။ တကယ္တမ္းဘ၀မွာ မိသားစုတစ္စုကို မဆိုထားႏွင့္ အေမအရင္း တစ္ေယာက္ကိုေတာင္မွ မပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းကို ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ၾကာ အေမ့သမီးအျဖစ္ ခံယူျပီးကာမွ သိခဲ့ရသည့္ အဲဒီစိတၱဇတို႔က ဒီေန႔အထိ ရွင္သန္ေနဆဲ။
ခဲြခြာခါနီး ကန္ေတာ့ျဖစ္ခ်ိန္ အေမြစားအေမြခံ စာခ်ဳပ္ကို လက္က ကိုင္ရင္း မ်က္ရည္စက္လက္ႏွင့္ အေမ့မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္မိေတာ့ သူမ မ်က္ရည္က်မိ ျပန္သည္။
အခ်ိန္မေရြး တံခါးဖြင့္ထားပါတယ္ သမီးရယ္လို႔ ငိုသံပါႏွင့္ ဆိုခဲ့သည့္ အေမ့ရင္ကို စုံကန္ခဲ့တာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဘာလို႔မ်ား သူမကို အေမညာခဲ့သလဲလို႔ ေစာတက တက္ခဲ့မိတာေတာ့ အမွန္။
“တိတ္.. တိတ္ မငိုနဲ႔ေတာ့ေနာ္.. ”
သူမ ရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုေနသည့္ၾကားမွ အနီတာ့ကို ေခါင္းညိတ္ ျပခဲ့ေသာ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုပါလွ်င္ ထပ္ခါတလဲလဲ မက္ေနမိသည့္ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ 
အေမဆိုတာ ဘယ္သူလဲ မသိႏိုင္သည့္ ကာလေတြက လြတ္ေျမာက္ခ်င္လွသည္။ ေနာက္ျပီး အေမ့လက္ကို ဆဲြကိုင္ကာ တေလာကလံုးကို ဒါ ငါ့အေမပါလို႔ ၾကြား၀ါရင္း သူမ၏ သိမ္ငယ္စိတ္မ်ားကို အဆံုးသတ္ခ်င္လွသည္။
………………………………………………….
“ေဒါက္တာ မီးမီးငယ္… ေဒါက္တာ့ အေမကို ဧည့္ၾကိဳဌာနမွာ “အျမန္လာေတြ႔ပါ။ ”
“ေဒါက္တာမီးမီးငယ္ ေရာက္ရာ ဌာနကေန ဧည့္ၾကိဳဌာနကို အျမန္လာပါ။ ေဒါက္တာ့အေမ ေစာင့္ေနပါတယ္။ ”
အေမ…
ႏႈတ္ခမ္းသားမ်ား တုန္ခါလြန္းစြာ သူမရြတ္ဆိုရင္း ဧည့္ၾကိဳဌာနကို အေျပးကေလး လာခဲ့မိသည္။ မိုးဦးက် ဒီဇင္ဘာလ ရြႊံ႕ထူလွေသာ ေတာင္တန္းမ်ားၾကားက လမ္းၾကမ္းၾကမ္းကို အေမ ဘယ္လိုမ်ား ျဖတ္ခဲ့ပါလိမ့္။ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္ရွိရာ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးမွ ႏွစ္ရက္ ခရီးလာရသည့္ အာဖရိကတိုက္၏ ေတာအုပ္အလည္မွ ဒီေဆးရံုကေလး ရွိရာေနရာကို စစ္ကိုင္းတိုင္း အစြန္အဖ်ားရွိ ရြာက တဖ၀ါးမွ မခြာဖူးေသာ အေမတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုေရာက္ေအာင္ လာခဲ့ပါလိမ့္။
လာမယ္ဆိုလည္း မီးမီး လာၾကိဳမွာေပါ့ အေမရယ္။ အဲဒီ ပင္ပန္းလြန္းတယ္လို႔ သူမ ညည္းညဴတတ္တဲ့ ႏွစ္ရက္ ခရီးကို အေမနဲ႔အတူ ျဖဳန္းခ်င္တာေပါ့… အေမ..။
“Ronaldo ဆရာမအေမ ေစာင့္ေနတယ္ဆို. ”
“ဟုတ္တယ္။ ဆရာမ ဟိုဘက္ နားေနခန္းမွာပါ ။ ”
ဧည့္ၾကိဳဌာနမွ ေကာင္ကေလးက သူမကို စကားျပန္ေျပာကာ သူ႔အလုပ္သူ ဆက္လုပ္ေနတာမို႔ စကားေၾကာ မရွည္ေတာ့ဘဲ နားေနခန္းဆီသို႔သာ အေျပးကေလး လွမ္းလာခဲ့ လိုက္သည္။
အေမ..
ဧည့္ၾကိဳဌာနတစ္ခုလံုး ႏွံ႕ေအာင္ ရွာခဲ့ေပမယ့္ အေမႏွင့္တူေသာ ရုပ္ရည္ဆိုလို႔ တစ္ေယာက္မွ မေတြ႕။ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္တိုင္ သူမရင္းႏွီးခဲ့ေသာ အေမ့ရုပ္ရည္က ခုေတာ့ အိပ္မက္ထဲက အေမ့ရုပ္ရည္လို ၀ိုးတ၀ါး ႏိုင္လွသည္။
အေမ..
သူမဘယ္လိုမွ ရွာမေတြ႕သည့္အဆံုး စိတ္ေလွ်ာ့ကာ လူနာေဆာင္ရွိရာဘက္သို႔ လွမ္းလာလိုက္ေတာ့
“သမီး… အေမ့ကိုေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား သမီးရယ္။ ”
နားယဥ္ေနသည့္ အသံတခ်ဳိ႕က သူမကို က်င္စက္ႏွင့္ တို႔လိုက္သလို ခံစားလိုက္ရတာမို႔ အသံလာရာဆီသို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့
“အေမ… အေမ ဘယ္လိုလုပ္ ဒီကို ေရာက္လာတာလဲ။ ”
သူမအေမးမ်ားစြာ ၾကားမွာ မ၀ံ့မရဲအျပံဳးမ်ားႏွင့္ သူမကို ေျခဆံုးေခါငး္ဆံုး ၾကည့္ေနေသာ အေမ့ကို အနားမွ ကုလားထိုင္တစ္ခုမွာ ေနရာေပးရင္း
“ေျပာပါဦးအေမရယ္ … ရြာကေန ဒီေဆးရံုေရာက္ေအာင္ ဘယ္လုိလာခဲ့သလဲ။ ” အေမ ငယ္ေတာ့တာလည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူးေနာ္။ လာမယ္ဆိုလည္း သမီးကို ဖုန္းေလးဘာေလး ၾကိဳဆက္ေရာေပါ့ အေမရယ္လို႔ မခ်ိတင္ကဲဆိုမိေတာ့”
“ေျခလ်င္ေပါ့ သမီးရယ္…”
“ဒီလမ္းကို အေမငယ္ငယ္တုန္းက တစ္ခါ ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မနက္ေစာေစာ ေနမထြက္ခင္ စေလွ်ာက္တဲ့အခါ ေနလည္ထမင္းစားခ်ိန္ မတိုင္ခင္ ေရာက္ခဲ့သေပါ့ ခုေတာ့လည္း ဇရာေလး ရလာေတာ့ အခ်ိန္နည္းနည္း ယူရတာေပါ့။
ရြာမွာ ဂိတ္ဆံုးတဲ့ လိုင္းကားက ဒရိုင္ဘာကို ေမးတိုင္း ဆရာမေလး ေန႕တိုင္းအလုပ္ရႈပ္တယ္လို႔ အေမ႔ကို ေျပာတတ္လို႔ အေမ သမီးဆီကို ဖုန္းၾကိဳမဆက္ ျဖစ္ေတာ့တာပါ။ ခုလာတာကလည္း သမီးကို လြမ္းတာရယ္။ သစ္ေတာ္သီးေတြ မွည့္ခ်ိန္မို႔ သမီးစားဖို႔ ေပးခ်င္တာရယ္ပါ။ ”
“ဘယ္လိုအေမ.. ဒီေလာက္ရႊ႔႕ံထူတဲ့လမ္းကို သစ္ေတာ္သီးေတြပါ အေမကုိယ္တိုင္ သယ္လာေသးတယ္ ဟုတ္လား။ ”
အေမေျပာသည့္ စကားမ်ားကို နားေထာင္ရင္း သူမမ်က္ရည္မ်ား ေ၀့၀ဲလာျပန္သည္။
အေမရယ္ …
မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူမဆီ ေရာက္လာခဲ့သည့္ အေမလို႔ သူမ ေခၚျဖစ္ခဲ့သည့္ အသက္ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကပၸလီလူမ်ဳိး အေမအိုကေတာ့ သယ္လာသည့္ သစ္ေတာ္သီးအိတ္ ခပ္ၾကီးၾကီးကို တခ်က္လွမ္းၾကည့္ကာ ေခါင္းေပါင္းကို ေျဖျပီး ကုလားထိုင္ေနာက္ေက်ာကို မွီရင္း ေခတၱအနားယူ ေနျပန္သည္။ ဇရာႏွင့္ မလိုက္ဖက္လြန္းစြာ သန္မာလွေသာ အေမက တကယ္ေတာ့ သူမ ပထမဆံုး တာ၀န္က်ရာ ရြာကေလးမွ ေတာင္သူၾကီး တစ္ေယာက္သာ။ အေဖာ္မဲ့စြာ အာရွတိုက္တေနရာမွ လာခဲ့သူ သူမကို တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း ဘုရား ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေျပာခဲ့သူ အေမအိုက သူမ ေနခဲ့ေသာ တိုက္အိမ္ကေလးရဲ့ မ်က္ေစာင္းထိုးမွ 
လွ်ပ္စစ္မီးမရွိသည့္ တဲကေလးမွာ ေနရွာသူျဖစ္သည္။ မိုးေႏွာင္းကာလ သစ္ေတာ္သီးမ်ား လိႈင္လိႈင္သီးခ်ိန္ အေမအို႔ျခံသုိ႔ သြားကာ သစ္ေတာ္သီးမ်ား ၀ယ္ဖို႔ ခြင့္ေတာင္းရင္းမွ သိခဲ့သူျဖစ္ေသာ အေမအိုက ျမန္မာျပည္ဆိုတာ ဘယ္နားေနသည္ မသိေသာ္လည္း ခ်မ္းေအးသည့္ ညမ်ားတြင္ သူမအား မီးဖိုကာ အေႏြးဓါတ္ ေပးခဲ့သူဆိုလည္း မမွား။
ဒါ အေမ့သမီးေလလို႔ ေဘးဘီမွ လူနာလာၾကည့္သည့္ ဧည့္သည္မ်ားကို ဂုဏ္ယူစြာ ေျပာေသာ အေမ့ကို သူမၾကင္နာစြာ ေထြးေပြ႕ကာ အင္း … ဒါဆရာမရဲ့ အေမပါလုိ႔ သူမကို္ယ္တိုင္ ဂုဏ္ယူစြာ ၀န္ခံျဖစ္ခဲ့သည္။
က်ယ္ေျပာျပီး အရိုင္းဆန္လွေသာ အာဖရိက တစ္ေနရာမွာ သူမတစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ မဟုတ္ေၾကာင္း ေျပာလာေသာ အေမအိုေၾကာင့္ သူမ၏ စိတၱစတို႔ အတန္သင့္ ေျပေလ်ာ့လာတာကို သူမကိုယ္တိုင္လည္း အံ့ၾသေနမိသည္။ ေမြးစားသမီးလို႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားၾကားမွာ ေလွာင္ေျပာင္ ေျပာခံရတိုင္း ေၾကကဲြတတ္သူက ခုေတာ့ သူမေမြးစား အေမအတြက္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ ေနမိတာဆိုတာကို မျငင္းဆန္ ႏိုင္ခဲ့ပါေလ။
ညေနေစာင္း အေမျပန္ေတာ့ ကားဂိတ္ထိ လိုက္ပို႔ျပီး အလုပ္ေတြနဲ႔မို႕ မၾကည့္ျဖစ္တာ ၾကာေသာ ေန၀င္ခ်ိန္ကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ ေဆးရံုေရွ႔က အုတ္ခံုကေလးမွာ ခဏထိုင္ရင္း သက္ေမာတစ္ခု ခ်မိျပန္သည္။
…
အခုအခ်ိန္အထိ အေမအရင္းကို မေတြ႕နိုင္ေသးသည့္ တေကာင္ၾကြက္ဘ၀ေပမယ့္ သူမကို ခ်စ္ေသာ ေမြးစားအေမမ်ား ရွိျခင္းအတြက္ ေက်နပ္ေနမိျခင္းေတြ နွင့္အတူ ရင္မွာ ေႏြးေထြးလို႔ ေနေသးသည္။ လကုန္လို႔ လုပ္အားေပးဆရာ၀န္ လခ ထုတ္တဲ့အခါ အိမ္လခ ေပးျပီးရင္ေတာ့ ေမြးရပ္ေျမမွ အေမ့ဆီကို ဖုန္းေခၚဖို႔ ၾကိဳးစားပါဦးမည္။ ဟုတ္ပါတယ္… ခုေလာက္ဆို အညာေျမတစ္ခုဆီမွ ေမြးစားအေမလည္း သူမဆီမွ သတင္းကို ေမွ်ာ္ေနရွာေရာ့မည္ေလ။
မြန္းသက္ပန္ (ေဆး - ၁) 
တကယ္ခံစားေ
ပးလို ့ရတယ္ဗ်ာ။