က်န္းမာေတာ္မူၾကပါစခင္ဗ်ာလို႔ ညရွစ္နာရီ သတင္း မေၾကညာခင္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သလို ငါကလည္း ငါ့ရဲ႕ သံုးလတစ္ခါ အခ်ိန္မွန္ စာေလး မစခင္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါရဲ႕ ဧပရယ္လ္ေရ။ အဲဒီ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ စကားေလးက ၾကားေနၾက ျဖစ္ေနလို႔သာ ဘာမွမဟုတ္သလို ျဖစ္ေနတာဟ။ အေရးအႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ ေလာကြတ္ စကားေလးမို႔ အေတာ္ေလး ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ အေလ့အထေလးပါ။ ဒီေန႔ေခတ္လို လူေတြက ခ်ဴခ်ာလိုက္၊ ကမာၻႀကီးက ခ်ဴခ်ာလိုက္ ျဖစ္ေနခ်ိန္နဲ႔ေတာ့ အံကိုက္ပဲေလ။ H1N1 ဝက္တုပ္ေကြးေၾကာင့္ လူေတြ ခ်ဴခ်ာလို႔မွ မဆံုးေသးဘူး၊ သဘာဝေဘးဒဏ္ေတြနဲ႔ ကမာၻႀကီးက ခ်ဴခ်ာ ျပလိုက္ျပန္ပါေရာလား။ နားရႈပ္သြားလား ဧပရယ္လ္။ ငါေျပာတဲ့ သဘာဝေဘးဒဏ္ဆိုတာ မၾကာေသးခင္ကမွ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသကို ႏွိပ္စက္သြားတဲ့ မုန္တိုင္းေတြ၊ ငလ်င္ေတြကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ဖိလစ္ပုိင္မွာ တိုက္သြားတဲ့ Ketsana တိုင္ဖြန္း မုန္တိုင္းေၾကာင့္ ေလႀကီးမိုးႀကီးေတြက်၊ ေရေတြက ေပ ၂၀ ေလာက္အထိတက္နဲ႔ လူေတြ ဒုကၡေရာက္ လိုက္ၾကတာ။ ဒီမုန္တိုင္းေၾကာင့္ ဖိလစ္ပိုင္မွာ လူ ၄၆၀ ေက်ာ္ ေသၿပီး လူသန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ျဖစ္ၾကရတယ္တဲ့။ Ketsana က ဖိလစ္ပိုင္မွာတင္ မရပ္ဘဲ ဗီယက္နမ္၊ ကေမာၻဒီးယားနဲ႔ လာအိုတို႔ကိုပါ ဝင္ေမႊသြားတာ အဲဒီမွာလည္း အေသေပ်ာက္ေတြ ရိွခဲ့တာေပါ့ဟာ။ အင္ဒိုနီးရွားရဲ႕ ဆူမၾတားကၽြန္းမွာလည္း ငလ်င္လႈပ္လိုက္တာ လူ ၁၁၀၀ ေက်ာ္ေသၿပီး မိသားစု ၂ သိန္းခြဲ အတိ ဒုကၡေရာက္ၾကရျပန္တယ္။ ဒီသတင္းေတြၾကားေတာ့ ငါတို႔ႏိုင္ငံက နာဂစ္ဒုကၡသည္ေတြေရာ မူလအေျခအေနမွ ျပန္ေရာက္ၾကရဲ႕လား၊ အကူအညီေတြ လံုေလာက္ၾကရဲ႕လား၊ အစစ အရာရာ အဆင္ေျပၾကရဲ႕လား၊ ေသြးေအးသြားလို႔ တို႔အစိုးရက ပစ္ထားလိုက္ၿပီလား စတဲ့ “လား” ေပါင္းမ်ားစြာ ငါ့အေတြးထဲ ေပၚလာေတာ့တာပါပဲဟာ။
ဟိုးတခါက နင္ ငါ့ဆီ ရွားရွားပါးပါး ေရးဖူးတဲ့ စာထဲမွာ ေရးထားသလို “ငါ့ဆီ စာေရးရင္ စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြ သိပ္မေရးပါနဲ႔ သံလြင္ေမာင္ရယ္” ဆိုတာေလး
သတိရမိတယ္။ အခုလည္း စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြနဲ႔ ငါ့စာကို စေရးထားလို႔ နင္ စိတ္ပ်က္ေနၿပီလား။ ကဲ မိဧပရယ္လ္ေရ စိတ္ခ်မ္းသာစရာေတြ ေျပာင္းေျပာပါ့မယ္။ ျမန္မာေတြ ခ်မ္းသာေနတဲ့ အေၾကာင္းေလ။ ငါကေတာ့ ငါတို႔လူမ်ဳိးေတြ ဆင္းရဲရွာတယ္ဆိုၿပီး သနားေနတာ - ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြၾကေတာ့လည္း ထားစရာေတာင္ မရိွဘူးထင္ပါရဲ႕ဟာ။ ျမန္မာျပည္က MNL ေဘာလံုးပြဲေတြမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ခံအသင္းက တစ္ဂိုးသြင္းရင္ ဆုေတာ္ေငြ သိန္းတစ္ရာဆိုပဲဟ။ ႏိုင္ငံျခားက လာကစားတဲ့ ကစားသမား ျပည္ေတာ္ျပန္ေတာ့လည္း မုန္႔ဖိုး ေဒၚလာ ေသာင္းနဲ႔ခ်ီေပးလိုက္မယ္တဲ့။ ဒါတင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ သိန္း ငါးေထာင္ရင္းႏွီးျမႈပ္ႏွံထားတဲ့ အသင္းကို ေဝဖန္ခံရလို႔ အျခားလုပ္ႏိုင္တဲ့လူကို အလကား ေပးလိုက္ႏိုင္တဲ့ လူကလည္း ရိွေသးတယ္။ ေဘာပြဲၾကြလာ မိတ္သဟာေတြကိုလည္း သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးတင္မက အေကၽြးအေမြးနဲ႔ ဧည့္ခံ၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ ေပးနဲ႔ တယ္လည္း ခ်မ္းသာၾကတာပဲဟ။ ေအး ... အဲဒီလို ေငြကို ေရလိုသံုးေနလို႔ အဆင္ေျပလားဆိုေတာ့လည္း မေျပျပန္ဘူး။ ေဘာပြဲအၿပီး ရိုက္ၾက၊ ႏွက္ၾက၊ ထုၾက၊ ေပါက္ၾကနဲ႔ေလ။ ၾကားလိုက္ရဲ႕မဟုတ္လား။ ဘယ္မွာလဲ အားကစား စိတ္ဓာတ္လို႔ပဲ ေမးလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္ဟာ။ တခါတေလေတာ့လည္း အဲဒီလို ေခတ္ပ်က္သူေဌးေတြလို တစ္သင္းနဲ႔ တစ္သင္း ဂုဏ္တု ဂုဏ္ၿပိဳင္ ျဖဳန္းျပေနမယ့္အစား လိုအပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ လွဴဒါန္းၾကရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလို႔ ေတြးေနမိတယ္ ဧပရယ္လ္ေရ။ သံလြင္ေမာင္ေလး သနားစရာဆိုၿပီး ငါ့ကို လာလွဴရင္ေတာ့ နင့္ဖို႔ ခံုဖိနပ္လွလွေလး တစ္ရံပို႔ လိုက္မယ္ေနာ္ ဟဲ...ဟဲ။
ဖိနပ္ဆိုမွ ငါတို႔ရဲ႕ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ေမာင္ဥာဏ္ဝင္းတစ္ေယာက္ မေရာက္စဖူး နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ ေရာက္ေနတုန္း ဖိနပ္စာ ဝိုင္းေကၽြးတာ ခံလိုက္ရတာ ၾကားမိေသးလား။ နယူးေယာက္မွာ ကုလသမဂၢ ညီလာခံတက္ဖို႔ ဟိုတယ္က အထြက္မွာ သူစီးလာတဲ့ ကားကို အျပင္မွာ ဆႏၵျပေနတဲ့ ျမန္မာေတြထဲက တစ္ေယာက္က ဖိနပ္နဲ႔ ေပါက္လိုက္တာတဲ့ဟ။ ေမာင္ဥာဏ္ဝင္းက ႏံုတာကို။ သူ႔ဆရာ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ကေတာ့ လည္တယ္။ ဟဲ...ဟဲ ဟိုတယ္ေရွ႕မွာ ဆႏၵျပေနတယ္လည္းဆိုေရာ ဟိုတယ္ ေနာက္ေဖးေပါက္ကေန တခ်ဳိးတည္းလစ္ေျပးပါေရာလား။ ကဲ မပိုင္ဘူးလား။ အဲဒီ အေမရိကန္ျပန္ ဆရာတပည့္ကို အေမရိကန္က သံတမန္ေတြက ဟိုတေလာက လာေတြ႔သြားေသးတယ္ေနာ္။ ဒါ့အျပင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔လည္း ေတြ႔ခြင့္ရလိုက္ၾကေသးတယ္။ အဲဒီ သတင္းဗီဒီယိုေလးကို အင္တာနက္မွာ ၾကည့္လိုက္ရေသးတယ္။ အေမရိကန္ လ/ထ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးက ဘဘဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ကို သြားေတြ႔တဲ့အခါ ဆရာႀကီးႏိုင္ငံက အဆင့္ျမင့္ သံတမန္ဆိုတဲ့ ဂိုက္ဆိုက္နဲ႔ မရယ္မျပံဳးႀကီးေလ။ အန္တီစုကို သြားေတြ႔တဲ့က်ေတာ့ စာမရတဲ့ေက်ာင္းသား ဆရာမ အနားရပ္ေနသလို ခပ္ရို႕ရို႕ရယ္။ ေဒၚစု ကားေပၚျပန္တက္ေတာ့ ေမာင္မင္းႀကီးသားက လက္အုပ္ေလးေတာင္ ခ်ီလိုက္ေသးတာ။ ကြာတာေတြေပါ့ဟာ။ ဒါေတာင္ ေဒၚစုက ဘာမွလုပ္ခြင့္မရဘဲ အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႔ေနေနရတာ ေနာက္ဆံုး ႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာ ၁၄ ႏွစ္ရိွတယ္တဲ့။ နင္လည္း သိတဲ့အတိုင္းပဲ။ မဆီမဆိုင္ ယက္ေတာ ေရကူးၿပီးဝင္လာတာကို ဝင္လာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားကိုေတာ့ လူသားခ်င္းစာနာလို႔ဆိုၿပီး လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ မဝင္လာနဲ႔လို႔ တားလို႔မရတဲ့ အိမ္ရွင္ေဒၚစုက်ေတာ့ ေထာင္ဒဏ္ ၃ ႏွစ္တဲ့။ အိမ္ကိုသူခိုးဝင္ခိုးတာ သူခိုးကို လႊတ္ေပးၿပီး အိမ္ရွင္ကိုဖမ္းတယ္ ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္မေနေပဘူးလား။ ဒီၾကားထဲ ေမတၱာရွင္ သူေတာ္ေကာင္းႀကီးေတြက ေထာင္ဒဏ္ေတာ့မလုပ္ပါနဲ႔တဲ့။ ပထမ ၁၈ လကို ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ပဲ ျပန္ထားပါတဲ့။
က်န္တဲ့ ၁၈ လကို လိမၼာရင္ေလ်ာ့ေပးမယ္ လာလုပ္ေနေသးတယ္။ ဒီလိုေလ်ာ့ေပးတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြထဲက တစ္ခုက အာဃာတ မရိွေစေရးဆိုပဲ။ သူတို႔ခံရတဲ့ အလွည့္က် နာမွာစိုးလို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကလို “စိတ္မဆိုးေၾကးေနာ္” လို႔ ေျပာေနသလိုပါပဲ။ ငါေတာ့ ေတာ္ေတာ္တရားက်မိတယ္ ဧပရယ္လ္ေရ။
ဟဲ့ ဧပရယ္လ္ - နင္တို႔ မိန္းကေလးေတြ Shopping ထြက္ရင္ ေငြေတြသယ္ရလြန္းလို႔ ပိုက္ဆံအိတ္အႀကီးႀကီးေတြ လြယ္ရတဲ့ ဒုကၡကလြတ္ေအာင္ ႏိုင္ငံေတာ္က ေစတနာေရွ႕ထားၿပီး ၅၀၀၀ တန္ေတြ ထုတ္ေဝေနၿပီဆို။ ျခေသၤ့ရုပ္ေတြၿပီးေတာ့ အခု ဆင္ရုပ္ႀကီးနဲ႔ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ၿပီေပါ့ေလ။ သေဘာကေတာ့ ငါတို႔ႏိုင္ငံမွာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ သူရဲေကာင္းေတြထက္ တိရစာၦန္ေတြက ပိုၿပီးေနရာရေနတဲ့ သေဘာေပါ့ဟာ။ ဟိုတေလာကေတာ့ အင္တာနက္မွာ ဟာသေလးဖတ္လိုက္ရေသးတယ္။ ၁၀၀၀ တန္ကို ျခေသၤ့ရုပ္၊ ၅၀၀၀ တန္ကို ဆင္ရုပ္၊ ၿပီးရင္ ၁၀၀၀၀ တန္ကို ေမ်ာက္ရုပ္၊ ၅၀၀၀၀ တန္ကို ေဂၚဇီလာရုပ္နဲ႔ ထုတ္မယ္တဲ့ေလ။ ဟဲ...ဟဲ... တိရစာၦန္ရုပ္ေတြနဲ႔ ထုတ္ေနမယ့္အစား “လူယုတ္” ေတြနဲ႔ ထုတ္ရင္ဘယ္လိုေနမလဲ ျမင္ေယာင္ၾကည့္စမ္းပါ။ ၁၀၀၀၀ တန္က လူယုတ္က ဆံပင္ႀကီး ေနာက္လွန္ၿပီး မ်က္မွန္ႀကီးနဲ႔၊ ၅၀၀၀၀ တန္က လူယုတ္ကေတာ့ ထိပ္ႀကီးေျပာင္လို႔။
ဧပရယ္လ္ေရ - ငါအခုလို ဟာသေတြ ေျပာတတ္ေအာင္၊ အရာရာကို ေပ့ါေပါ့ပါးပါး သက္သက္သာသာ ေတြးျဖစ္ေအာင္ လမ္းျပေပးခဲ့တဲ့ သင္ဆရာ ကေတာ့ ကြယ္လြန္သြားရွာၿပီဟာ။ မၾကည္ျပာရဲ႕ ရဲဝင္း သို႔မဟုတ္ ႏွလံုးသားထဲ ၾကြက္ဝင္သြားတဲ့ နီကိုရဲေပါ့။ အႏုပညာသမားတစ္ေယာက္ဟာ သူ႕ရဲ႕ နာမည္၊ သူ႕ရဲ႕ အႏုပညာကို ေသေအာင္ အသတ္ခံလိုက္ရတဲ့အခါ ဒီလိုပဲ ေလာကႀကီးထဲကေနပါ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာ သြားတတ္သလား မသိဘူးဟာ။ သူ အရက္ျဖတ္ဖုိ႔ ေဆး႐ံုေပၚမွာ ႐ွိစဥ္က ေရးခဲ့တဲ့
“ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဘတ္တာဖလိုင္းဆရာမ” ဆိုတဲ့ ၀တၳဳတိုကို ဖတ္မိေတာ့ ငါနဲ႔ က်ဴ႐ွင္က သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္တဲ့ေန႔က အရက္ေသာက္ျဖစ္ခဲ့တာကိုလည္း ျပန္ေျပာင္း သတိရမိသလို အေၾကြေစာတဲ့ ၾကယ္တစ္ပြင့္အတြက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈကို အလြဲသံုးစားလုပ္ၿပီး အခြင့္ေကာင္းယူ ပညာျပခဲ့တဲ့ ထုတ္ေ၀သူဆိုတဲ့ သူကိုလည္း က်ိန္ဆဲမိေသးရဲ႕။ ဘ၀ဆက္တိုင္း အလြဲေတြနဲ႔ လြဲပါေစလို႔ ကိုရဲအတြက္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕ မိဧပရယ္လ္။
နင့္ဆီ စာမေရးျဖစ္တဲ့ သံုးလအတြင္းမွာ ထူးျခားတဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္လည္း ရိွေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သမၼတသက္တမ္း ကိုးလပဲရိွေသးၿပီး လုပ္ေပးမယ္ေျပာထားတဲ့ စီမံကိန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အေကာင္အထည္ေပၚတဲ့ အဆင့္ကို မေရာက္ႏိုင္ေသးတဲ့ အေမရိကန္ သမၼတ အိုဘားမားကို ကမာၻမွာ ဂုဏ္သိကၡာအႀကီးဆံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဘယ္လ္ဆု ခ်ီးျမွင့္လိုက္ျခင္းပါပဲ။ နင္သိတဲ့အတိုင္း ငါလည္း အိုဘားမားကို ေထာက္ခံသူ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ ေစာေသးတယ္ ထင္မိတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ မင္ဒဲလား၊ ကင္ေဒးဂ်ံဳး၊၊ ဒလိုင္းလားမား၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဒီလူေတြအားလံုးဟာ ဘဝနဲ႔ရင္းၿပီး အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ လုပ္ခဲ့ၿပီးမွ ဒီဆုကို ခ်ီးျမွင့္ခံခဲ့ရတာေလ။ အိုဘားမားကေတာ့ ႏွစ္ရွည္လမ်ား အဆင္မေျပခဲ့တာေတြကို ေျပလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနဆဲ မဟုတ္လား။ ဒီဆုရဲ႕ ဂုဏ္ရိွန္ေၾကာင့္ သူ႔ လုပ္ငန္းေတြ ဖိအားဝင္သြားမလားလည္း ေတြးမိေသးတယ္။ ကမာၻမွာေတာ့ ႏိုဘယ္လ္ဆု ေစ်းက်သြားၿပီဆိုၿပီး ေဝဖန္ေနၾကေလရဲ႕။ တကယ္သာ ေစ်းက်သြားရင္ေတာ့ တို႔ဘဘဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြကိုလည္း ျငိမ္းခ်မ္းေရး ႏိုဘယ္လ္ဆုေပးဖို႔ အၾကံျပဳခ်င္တယ္ဟ။ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ႏိုဘယ္လ္ဆု ေပးခ်င္တာကေတာ့ ၈၈ အေရးအခင္း၊ ဒီပဲယင္းလူသတ္ပြဲ၊ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးေတြမွာ လက္သံေျပာင္ခဲ့တာေတြေၾကာင့္ပါ။ မလံုေလာက္ေသးဘူး ေတြးေနေသးလား မိဧပရယ္လ္ ... ဟဲ...ဟဲ... ေလာေလာ လတ္လတ္ပဲ “ဝ” လူမ်ဳိးေတြကို လက္နက္စက္ရံုနဲ႔ မူးယစ္ေဆး အေၾကာင္းျပဳၿပီး ထိုးစစ္ဆင္ထားတာေလး ထည့္လိုက္မယ္ေလ။ ရေလာက္ေရာေပါ့။
သူငယ္ခ်င္းေရ - စာမေရးတာၾကာလို႔ ေရးလိုက္ရင္လည္း အဆံုးကို သတ္လို႔မရဘူး ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္ဟ။ စာက သိပ္ရွည္သြားျပန္ရင္လည္း အစံုသုတ္စားေနရသလို ဘာဖတ္လိုက္ရမွန္း မသိလိုက္မွာစိုးလို႔ နင္ ငါ့ကို အလြမ္းေျပရံုေလာက္ပဲ ေရးလိုက္တယ္။ ဟဲ...ဟဲ..။ ငါလည္း နင္နဲ႔ မေတြ႔ရတာၾကာလို႔ ရန္ကုန္ကို ျပန္လာခဲ့ဦးမယ္ဟာ။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္ခင္ျပန္လာၿပီး မဲထည့္ရေကာင္းမလား၊ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးလုိ႔ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ေနမွ ျပန္လာရင္ေကာင္းမလား ေတြးေနတာ။ အဓိကကေတာ့ ငါတို႔အားလံုး ေတာင့္တေနတဲ့ ေရႊျပည္ေတာ္ႀကီး ေမွ်ာ္တိုင္းမေဝးဖို႔ပဲ မဟုတ္လား ဧပရယ္လ္ေရ။
