ေနာက္ဆံုးေတာ႔လဲ အားလံုးဟာ ၿပီးဆံုးသြားတာပါပဲ… ေပ်ာ္ရႊင္မႈ.. ၾကည္ႏူးမႈ.. ၀မ္းနည္းမႈ.. အားငယ္မႈ..  ခံစားခ်က္ေတြအားလံုး.. ဘာတစ္ခုမွ မတည္ၿမဲပါဘူး။ အဲဒီလိုပဲ အခ်စ္ေတြ.. အလြမ္းေတြ.. တမ္းတမႈေတြ.. ငိုေၾကြးမႈေတြ အာလံုးဟာလဲ တစ္ခ်ိန္မွာေတာ႔ အဆံုးသတ္သြားၾကတာခ်ည္း ပါပဲေလ…။ အျဖစ္အပ်က္ေတြတုိင္း ဟာလဲ ျဖစ္လုိက္ ပ်က္လိုက္… ပ်က္ဖို႔အတြက္သက္သက္ ျဖစ္လာသလားလုိ႔ ထင္မွတ္ရေလာက္ေအာင္္ အေျပာင္းအလဲ ျမန္ဆန္လြန္းလွပါတယ္။

ငယ္စဥ္တုန္းကေတာ႔ အရာအားလံုးကို တည္ၿမဲေစခ်င္တဲ႔ ဆႏၵေတြနဲ႔ ကၽြန္မစိတ္ေတြ ပင္ပန္းခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ေက်ာင္းသူဘ၀တုန္းက ပထမဆုိတဲ႔ ေနရာတစ္ခု တည္ၿမဲဖုိ႔အတြက္ ေလာဘတႀကီး ႀကိဳးစားခဲ႔တယ္။ ကေလးဘ၀ရဲ႕ လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးစြာနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ႔ အခ်ိန္ကာလေတြကို ေက်ာင္းသင္ခန္းစာေတြေအာက္မွာပဲ နစ္ျမဳပ္ကုန္ဆံုးပစ္ခဲ႔တာ မ်ားပါတယ္။

`ဆုရယ္… နင္႔ကို ၾကည္႔လိုက္တုိင္း စာအုပ္နဲ႔မ်က္ႏွာ ခြာတယ္ကို မရွိပါလား… နင္႔အစား ငါ ပင္ပန္းလုိက္တာဟာ...´

`အဲဒီ ပင္ပန္းခံတဲ႔အက်ိဳးကို တခ်ိန္မွာ ငါ ျပန္ခံစားရမွာေပါ႔ သူရရဲ႕…´

`လုပ္မေနပါနဲ႔ဟာ… အခ်ိန္တန္ေတာ႔လဲ နင္နဲ႔ငါနဲ႔ တစ္ႏွစ္တစ္တန္း ေအာင္တာခ်င္း အတူတူပဲ မဟုတ္လား… ငါ႔ကို ၾကည္႔စမ္း… ေဘာလံုးကန္တယ္… ဂိမ္းေဆာ႔တယ္… ဂီတာတီးတယ္… သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္တဲ႔အခါလဲ ထုိင္တယ္… ငါက နင္႔ထက္စာရင္ လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္တယ္ဟ´

`ဟဲ႔… ေအာင္တာခ်င္း တူေပမယ္႔ Roll No. ခ်င္း ကြာတာကုိလဲ ထည္႔ေျပာဦးေလ… ေနာက္ႏွစ္ ဆယ္တန္းေအမွာ ငါက စာေတာ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ အၿပိဳင္အဆိုင္ ႀကိဳးစားေနတဲ႔အခ်ိန္ နင္က ဘိတ္ေခ်းတန္းမွာ အေပအေတေတြနဲ႔ နပန္းလံုးေနရမွာ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္… အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ေရာ လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္တယ္လုိ႔ နင္ေျပာႏုိင္ဦးမွာလား…´

ကၽြန္မ မခံခ်င္ေအာင္ ညစ္က်ယ္က်ယ္အၿပံဳးနဲ႔ အၿမဲလိုလို စ,တတ္၊ ေနာက္တတ္တဲ႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္း သူရကို ကၽြန္မကလဲ စာက်က္မပ်က္ဘဲ ခပ္စြာစြာ ျပန္ေျပာေနက်ပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ ငယ္ဘ၀အေတြးေတြထဲမွာေတာ႔ အရာရာဟာ ကိုယ္ႀကိဳးစားဖန္တီးယူတဲ႔အတုိင္း ျဖစ္လာမယ္ေပါ႔။ အနိမ္႔အျမင္႔ အတက္အက်ေတြနဲ႔ ေလာကဓံရဲ႕ သဘာ၀ကို နားမလည္ေသးသလို လူတစ္ေယာက္ ႀကိဳးစားမႈမွာ ကံၾကမၼာရဲ႕ မ်က္ႏွာသာေပးမႈကလည္း အတုိင္းအတာတစ္ခုထိ ပါ၀င္ေနတယ္ဆုိတာကိုလဲ သေဘာမေပါက္ခဲ႔ေသးပါဘူး။ အဲဒီလိုပဲ လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္တယ္ ဆုိတဲ႔ စကားရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကိုလဲ ေသေသခ်ာခ်ာ မစဥ္းစားျဖစ္ခဲ႔ပါဘူး။

အဲဒီလိုနဲ႔ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္လာတဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ တစ္စံုတစ္ခုကို ကၽြန္မ အနည္းအက်ဥ္း နားလည္စျပဳလာပါတယ္။ ဆရာ၀န္ျဖစ္ခ်င္လြန္းလို႔ အေသအလဲ ႀကိဳးစားခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္မ… ေဆးေက်ာင္းတက္ခြင္႔ကို အမွတ္အနည္းငယ္အကြာနဲ႔ လက္လႊတ္ခဲ႔ရပါတယ္။

`ကံေပါ႔ သမီးရယ္… ငါ႔သမီး တတ္ႏုိင္သမွ် ႀကိဳးစားခဲ႔ၿပီးၿပီပဲ… ကိုယ္႔မွာ ဆရာ၀န္ျဖစ္ဖုိ႔ ကံမပါဘူးလုိ႔ပဲ သေဘာထားလုိက္… ဘာမွ ေတြးမေနနဲ႔ေတာ႔… ´ စိတ္ညစ္ေနတဲ႔ ကၽြန္မကို အေမက ေလေအးေလးနဲ႔ တတြတ္တြတ္ ေခ်ာ႔ေမာ႔ေနတဲ႔အခ်ိန္ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ေတြးေနမိတာက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကို ကံၾကမၼာက ဘယ္ေလာက္အတုိင္းအတာအထိ လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ထားသလဲ ဆုိတာကိုပါ။ `ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္´ ဆုိတဲ႔ စကားလံုးကေရာ ကံၾကမၼာရဲဲ႕ ျပဳျပင္ဖန္တီးမႈကို မလြန္ဆန္ႏုိင္တဲ႔အခါမွာ သံုးေနက် စကားလံုးမ်ားလား။ ကၽြန္မဘ၀အတြက္ ရည္မွန္းခ်က္ထားၿပီး ႀကိဳးစားေလွ်ာက္ခဲ႔တဲ႔လမ္းမွာ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ဆုိတာကို ကၽြန္မ ဘယ္လို လက္ခံေပးရမွာလဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔လဲ ေဆးေက်ာင္းသူဆုိတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ငယ္ဘ၀အိပ္မက္ေလး အဆံုးသတ္သြားခဲ႔ပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာဆုိတာကို စာအုပ္တစ္အုပ္ေလာက္မွ စိတ္၀င္စားမႈ မရွိခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္မကို ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ကံတရားက က်ီစယ္လြဲေခ်ာ္ေပးခဲ႔ပါတယ္။ coding ေတြ၊ program ေတြၾကားမွာ ကၽြန္မ ဦးေႏွာက္စားေနရတဲ႔အခ်ိန္ သူရကေတာ႔ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္မွာ ပထ၀ီေမဂ်ာယူရင္း သူစိတ္၀င္စားတဲ႔ အုိင္တီနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔သင္တန္းေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုတက္လု႔ိ သူ႔ထံုးစံအတုိင္း ေပ်ာ္ပါးတက္ၾကြေနေလရဲ႕…။

`နင္႔ဟာက ဆယ္တန္းတုန္းကလဲ ဆယ္တန္းမို႔လို႔… အခုေတာ႔ ေဆးေက်ာင္းမရလုိ႔ ငါ႔သူငယ္ခ်င္းေလး သက္သာမလား ေအာက္ေမ႔ပါတယ္… ဒီေက်ာင္းစာေတြၾကားမွာပဲ တကုပ္ကုပ္… ေက်ာင္းသြားတက္ရတာလဲ တေမွ်ာ္တေခၚ… အရင္ကေလာက္ေတာင္ နင္နဲ႔ငါနဲ႔ ေတြ႔ခ်ိန္မရွိေတာ႔ဘူးဟာ…´
Programming စာအုပ္ကို ေရွ႕ခ်ၿပီး for loop ေတြ၊ while loop ေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း looping ပတ္ေနတဲ႔ ကၽြန္မအနားကို သူရ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ေရာက္ေနမွန္းပင္ သတိမထားမိလုိက္ပါ။ ကၽြန္မကို သနားသလိုၾကည္႔ရင္း ညည္းတြားေျပာဆုိေနေသာ သူရကို ဟုိတုန္းကလို စြာေတးလန္ ျပန္ေျပာဖု႔ိ ကၽြန္မ ႏႈတ္တြန္႔ေနမိပါၿပီ။

`ေအးဟာ… နင္ေျပာလဲ ေျပာစရာ… အဓိပၸါယ္နားမလည္ဘဲ အလြတ္က်က္ေနရတဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာက စာေတြကို ငါ စိတ္ပ်က္လာၿပီ… ၿပီးေတာ႔ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေက်ာင္းအေ၀းႀကီး သြားတက္ေနရတာလဲ စိတ္ကုန္လွၿပီ… ဒီလိုမွန္းသိရင္ ငါ အေစာႀကီးတည္းက မႀကိဳးစားခဲ႔ပါဘူးဟာ´ကၽြန္မဆီက ခါတုိင္းလို ခပ္မာမာ တံု႔ျပန္မႈမ်ိဳး မရဘဲ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ႔တဲ႔ေလသံ ထြက္လာတာေၾကာင္႔ သူရ အေတာ္ေလး အံ႔ၾသသြားပံုရပါတယ္။

`အဲဒီလုိေတာ႔လဲ မဟုတ္ဘူးေလဟာ… ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးတဲ႔သူေတြက အလုပ္၀င္ရင္ လစာေကာင္းတယ္… ဒီေခတ္က ကြန္ပ်ဴတာေခတ္၊ အုိင္တီေခတ္ဟ… ကုမၸဏီတစ္ခုခုမွာ လခေကာင္းတဲ႔ အလုပ္ရရင္ နင္ ဆရာ၀န္လုပ္တာထက္ေတာင္ ပိုတြက္ေျခကိုက္ဦးမယ္… နင္ပဲ နင္႔အေဖနဲ႔အေမကို ေကာင္းေကာင္းထားခ်င္တယ္ဆုိ…´ဟုတ္ေတာ႔လဲ ဟုတ္ပါတယ္… သာမန္၀န္ထမ္းမိသားစုကေန ေဆးေက်ာင္းတက္ရရင္ ဆရာ၀န္ျဖစ္ခဲ႔ရင္ေတာင္ ကၽြန္မမိဘေတြကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္လုပ္ေကၽြးႏုိင္ဦးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

သူရေျပာသလို ေက်ာင္းၿပီးလို႔ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းေလးရရင္ ေဖေဖနဲ႔ေမေမကုိ ကၽြန္မလစာေလးနဲ႔ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကေန ကူညီေထာက္ပံ႔ေပးႏုိင္ေကာင္းပါရဲ႕။ အထူးသျဖင္႔ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ ကၽြန္မေဖေဖ… အခုေနာက္ပိုင္းမွာ မိသားစုရဲ႕ စီးပြားေရးအေျခအေနအရ တခ်ိဳ႕စာေတြကို ႏွလံုးသားနဲ႔ မေရးဘဲ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ေရးေနရတယ္ဆုိတာကို ေဖေဖ႔ရဲ႕ အမာခံ စာဖတ္ပရိသတ္ ကၽြန္မ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိတာေပါ႔။

တစ္ခါတစ္ေလ အလုိက္မသိစြာနဲ႔ `ေဖေဖ… ဘာေတြေရးေနတာလဲ… ကဗ်ာလဲ မဟုတ္ဘူး… အရင္လုိ ကဗ်ာေတြ မ်ားမ်ားေနပါ´ဟု ေျပာမိတိုင္း…`ေရးမွာေပါ႔ သမီးရယ္… အခုေလာေလာဆယ္ xxxxxxxxx မဂၢဇင္းကို ဒီက်န္းမာေရး ဘာသာျပန္ေဆာင္းပါးက အခ်ိန္မီ ေပးရမွာ´။ အဲဒီလို အေျဖမ်ိဳး ၾကားရတုိင္း ေဖေဖ႔ထံမွ အိမ္တာ၀န္ေတြ ခြဲေ၀ယူႏုိင္တဲ႔ တစ္ေန႔မွာ ေဖေဖ႔ကို စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာျဖင္႔ စာေတြ ကဗ်ာေတြ ျပန္ေရးဖုိ႔ေျပာမည္ဟု ကၽြန္မစိတ္ထဲတြင္ ေတးမွတ္ထားခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒီတစ္ႀကိမ္မွာလည္း ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္အေတြးေတြ အေကာင္အထည္ မေပၚလာဘဲ အဆံုးသတ္ခဲ႔ရျပန္ပါတယ္။ မထင္မွတ္စြာဘဲ ကၽြန္မ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေမးပြဲ ေျဖခါနီးမွာ ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုးေဖေဖ ေမေမနဲ႔ ကၽြန္မကို ထားခဲ႔ၿပီး လူ႔ေလာကႀကီးထဲကေန ထြက္ခြာသြားပါတယ္။

ေသျခင္းတရားဆိုတာ မ်က္စိတမွိတ္ လွ်ပ္တျပက္အတြင္းမွာ ကိုယ္႔အနားက လူတစ္ေယာက္ကို ဆြဲေခၚသြားႏုိင္တဲ႔ မရဏမင္းရဲ႕ တမန္ေတာ္တစ္ပါးပါလားဆုိတာကို ရင္နဲ႔ရင္းၿပီး ကၽြန္မ နားလည္ခဲ႔ရပါတယ္။ အဲဒီလုိပဲ ဘ၀တစ္ခုရဲ႕ မၿမဲျခင္းသေဘာကိုလဲ ကၽြန္မ ဆင္ျခင္မိစျပဳလာပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္ရ၊ မျဖစ္ခ်င္တာေတြလဲ ကံပါလာရင္ ျဖစ္ရတယ္ဆုိတဲ႔ အသိကိုလဲ ကၽြန္မ အလုိလို လက္ခံမိလာပါတယ္။

`ဆု… ငါ စကၤာပူ ထြက္ေတာ႔မလုိ႔… လိုအပ္တာေတြအားလံုးလဲ စီစဥ္ၿပီးသြားၿပီ´

`နင္က ဟုိမွာ ေက်ာင္းဆက္တက္မွာလား´

`part time တက္ဖုိ႔ အဆင္ေျပရင္ေတာ႔ တက္ျဖစ္မယ္… ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ အလုပ္တစ္ခု အျမန္ရေအာင္ ရွာရမွာေပါ႔ဟာ… ငါက အိုင္တီသမားဆုိေတာ႔ သိပ္မခက္ခဲေလာက္ဘူး ထင္တာပဲ… ´

ေက်ာင္းၿပီးခါစကၽြန္မ ဘြဲလက္မွတ္တစ္ခုကိုင္ၿပီး ဟုိအလုပ္ ေလွ်ာက္ရေကာင္းႏိုး၊ ဒီအလုပ္ ေလွ်ာက္ရေကာင္းႏိုးနဲ႔ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ေနတုန္းမွာ သူရကေတာ႔ သူ႔အနာဂတ္အတြက္ အကြက္က်က် စီမံၿပီးသြားပါၿပီ။ ကၽြန္မမွာသာ ေဖေဖဆံုးၿပီးေနာက္ပိုင္း သိသိသာသာ ၾကပ္တည္းသြားတဲ႔ ေငြေၾကးအခက္အခဲေၾကာင္႔ နည္းပညာေခတ္ႀကီးရဲ႕ သင္တန္းပင္လယ္ထဲကို တုိးမ၀င္ႏုိင္ဘဲ ေက်ာင္းကေပးတဲ႔ ဘြဲ႔လက္မွတ္အားကိုးနဲ႔ အလုပ္တစ္ခုရဖုိ႔ အသည္းအသန္ ႀကိဳးစားေနရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မအားကိုးတဲ႔ လက္မွတ္တစ္ခုဟာ တစ္ခါတစ္ရံမွာ စာရြက္လြတ္တစ္ရြက္သာသာမွ်ပဲ အဖုိးတန္တယ္ဆုိတာမ်ိဳး ႀကံဳလာရေတာ႔ ကၽြန္မမွာ ဘာကို စိတ္နာရမွန္း မသိႏုိင္ေတာ႔ပါ။

သူရကေတာ႔ အေ၀းကေန ကၽြန္မကို အားေပးရွာပါတယ္…။ `ဆု… နင္ ငါ႔ေနာက္ကို လုိက္ခဲ႔ပါလားဟာ… နင္႔အရည္အခ်င္းမ်ိဳးနဲ႔ဆို အလုပ္တစ္ခုေလာက္ေတာ႔ အဆင္ေျပမွာပါ… သူမ်ားအတြက္ ခက္ခဲတဲ႔အရာတုိင္း ကိုယ္႔အတြက္ ခက္ခ်င္မွ ခက္တာပါ… လူတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကံခ်င္းတူတာမွ မဟုတ္တာ… ဒီမွာ အလုပ္ရဖုိ႔က ႀကိဳးစားမႈတစ္၀က္၊ ကံတစ္၀က္ဟ…´။

`ကံ´ တဲ႔… အဲဒီ ကံဆုိတာကိုပဲ ကၽြန္မေၾကာက္တာပါ… ဒီဘ၀မွာ ႀကိဳးစားသေလာက္ အတိတ္ကံေၾကာင္႔ အရာမထင္တာမ်ိဳး ျဖစ္လာခဲ႔ရင္…။ အခု ကၽြန္မအေနအထားက လက္ရွိအေျခအေနတစ္ခုကို ဖ်က္ၿပီး စြန္႔စားရမွာမ်ိဳးေလ…။ ၿပီးေတာ႔ ေမေမ႔ကို တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ႔ရမွာကို ေတြးမိတုိင္း ဘယ္လုိမွ စိတ္မေျဖာင္႔ႏုိင္ပါ။ သူရထံမွ သူ႔ေနာက္ကို လိုက္လာေစခ်င္တဲ႔ ဆႏၵနဲ႔ အေရာင္ေျပာင္းခ်င္ေနတဲ႔ သံေယာဇဥ္ အေငြ႔အသက္ေတြကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရင္း ဘ၀ကို လက္ေတြ႔က်က် ကၽြန္မ ရင္ဆိုင္ခဲ႔တယ္။

အင္တာနက္ေခတ္ႀကီးရဲ႕ေတာင္းဆုိမႈအရ ဆုိင္ဘာကဖီး ယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားလာတဲ႔အခ်ိန္… အိမ္နဲ႔ မနီးမေ၀း ဆုိင္ဘာကဖီးတစ္ခုမွာ အင္တာနက္၊ အီးေမးလ္ training လည္း သင္ေပးတဲ႔ ဆုိင္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ Globalization ေရစီးေၾကာင္းမွာ ကၽြန္မ ေမ်ာပါစီးဆင္းခဲ႔ပါတယ္။ စာသင္ရင္း၊ user complain ေတြ ေျဖရွင္းရင္းနဲ႔ ရတဲ႔အခ်ိန္အားေလးမွာ အြန္လိုင္းကေန ကၽြန္မ ၀ါသနာပါတဲ႔ ကဗ်ာစာေပ ေလာကထဲကို တုိး၀င္ခဲ႔မိတယ္။ အြန္လိုင္းမွာ ကို္ယ္တုိင္လဲ စာေရးရင္း၊ သူမ်ားေရးတဲ႔စာေတြ လိုက္ဖတ္ရင္း၊ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြ တုိးပြားလာေတာ႔`ငါ ဆရာ၀န္လုပ္ခဲ႔ရင္ေတာင္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္ ဒီေလာက္ က်ယ္ျပန္႔မွာ မဟုတ္ဘူး´ဆုိတဲ႔ အေတြးနဲ႔ ကိုယ္႔ရထားတဲ႔ အေနအထားေလးတစ္ခုကို ေက်နပ္တဲ႔စိတ္ေလး ျဖစ္လာမိျပန္ေရာ… ။        

ကၽြန္မရဲ႕ အဲဒီစိတ္အေတြးေလးကို ပုိၿပီးခိုင္မာေစခဲ႔တာကေတာ႔ `သူ´… ကဗ်ာေတြကို မက္ေမာခ်စ္တတ္တဲ႔ ကၽြန္မ… ကဗ်ာအေရးေကာင္းတဲ႔သူ႔ူကို စိတ္၀င္စားခဲ႔မိတာ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အြန္လိုင္းမွာ သူ႔ကိုမေတြ႔ရရင္ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ဟာေနတတ္တာကေတာ႔  ထူးဆန္းတဲ႔ ခံစားခ်က္တစ္ခုပါပဲ။ အြန္လိုင္းေပၚက ခ်စ္ပံုျပင္ေတြအေၾကာင္း အပ္က်မတ္က် သိထားတဲ႔ၾကားကေန သူ႔အေပၚ တြယ္တာမိတဲ႔ သံေယာဇဥ္ႀကိဳး တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပိုခိုင္ၿမဲလာတာကို ကၽြန္မ ဘယ္လုိမွ မတားဆီးႏုိင္ခဲ႔ပါဘူး။ သူနဲ႔ စကားေျပာခြင္႔ရတဲ႔ ညေနပိုင္း အြန္လုိင္းတက္ခ်ိန္ေတြဟာ ကၽြန္မရဲ႕တစ္ေန႔တာမွာ အလွပဆံုးအခ်ိန္ေတြပါပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူ႔ရဲ႕ကဗ်ာေတြမွာ ကၽြန္မရဲ႕ပံုရိပ္ေတြ လႊမ္းမိုးလာခဲ႔ပါတယ္။ ကဗ်ာထဲမွာ `ခ်စ္သူ…´လုိ႔ ဖြဲ႔ႏြဲ႔တင္စားတတ္တဲ႔၊ အျပင္မွာလဲ ကၽြန္မအေပၚ ဂရုတစိုက္ ခ်စ္ခင္ယုယတတ္တဲ႔ သူနဲ႔အတူ ဘ၀တစ္ခုကို လက္တြဲေလွ်ာက္လွမ္းဖု႔ိ သတၱိေတြကို ကၽြန္မရဲ႕အခ်စ္ေတြက ေမြးဖြားေပးခဲဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အနာဂတ္ကို အခ်စ္ေတြနဲ႔အတူ တည္ေဆာက္သြားၾကဖုိ႔ သစၥာတရားေတြနဲ႔ ထပ္တူျပဳ တုိင္တည္ခဲ႔ၾကပါတယ္။

`ဆုေရ… ကို ဒီေန႔ညေန သြားစရာရွိလို႔ ဖုန္းမဆက္ေတာ႔ဘူးေနာ္… သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ႏုိင္ငံျခားကေန ျပန္လာတာ သြားေတြ႔မလုိ႔ေလ… ျပန္လာရင္လဲ ေနာက္က်ေနေလာက္ၿပီ… ခ်စ္တယ္…´ ဂ်ီေတာ႔ခ္ကေန တက္လာတဲ႔ offline message ကို ၾကည္႔ၿပီး ကၽြန္မ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္မိသြားပါတယ္။ ဒီညနဲ႔ပါဆုိ ကို ကၽြန္မဆီ ဖုန္းမဆက္တာ ၅ ရက္ရွိၿပီေလ… အြန္လိုင္းမွာ ေတြ႔ရင္လဲ စာေရး စာဖတ္ေနလို႔၊ မအားလုိ႔ ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ ကၽြန္မကို ေမးတစ္ခြန္း ေျဖတစ္ခြန္း လုုပ္ေနခဲ႔တာ…။ ဒါေပမယ္႔ သူလဲ ကိုယ္႔လိုပဲ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ အြန္လုိင္းသံုးရတဲ႔သူ မဟုတ္လား… ကိုယ္နဲ႔က ဖုန္းလဲေျပာလို႔ရတယ္၊ အလုပ္နားရက္ခ်င္း ညွိၿပီး အျပင္မွာ ေတြ႔ရင္လဲ ရတာပဲ ဆုိတဲ႔ အေတြးနဲ႔ နားလည္ေပးထားခဲ႔တာ…။ ခုေတာ႔ ကၽြန္မဆီ ဖုန္းဆက္ဖုိ႔လဲ သူ႔မွာ အခ်ိန္ရွားပါးေနပါေပါ႔လား…။ အရင္ရက္ေတြ မဆက္တာထားပါေတာ႔… မေန႔က ကၽြန္မ ေနမေကာင္းတဲ႔အေၾကာင္း သူ႔ဆီ ေမးလ္ပို႔ထားခဲ႔တာပဲ။ ခ်စ္တယ္… ဆုိတဲ႔ စကားေလးတစ္ခြန္းကို မက္ေဆ႔ခ်္မွာ ထည္႔ပို႔ရံုနဲ႔ တာ၀န္ေက်ၿပီလို႔မ်ား ထင္ေနၿပီလား…။

ဟုိေတြးဒီေတြးနဲ႔… အဆံုးသတ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕အိပ္မက္ေလးေတြကို သတိရမိေတာ႔ ရင္ထဲမွာ စူးစူးရွရွ ပူေလာင္သြားမိရဲ႕…။ ကုိနဲ႔ကၽြန္မ ခ်စ္ခဲ႔တာက အိပ္မက္တစ္ခုမွ မဟုတ္ခဲ႔တာ… ေပ်ာက္ပ်က္သြားစရာ မရွိပါဘူးလုိ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ အားေပးရင္း နားလည္ထားတဲ႔ မတည္ၿမဲျခင္းသေဘာကို ေမ႔ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ထားလိုက္ပါတယ္။ သူ တကယ္မအားလုိ႔ပဲ ျဖစ္မွာပါလုိ႔လဲ ေျဖေတြးထားလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔လဲေပါ႔ေလ…

`ကို… မနက္ျဖန္ ကို အလုပ္နားတယ္ မဟုတ္လား… ညေနပိုင္း ဆုဆီ လာခဲ႔ပါလားဟင္…´

`ဆုရာ… ဒီရက္ပိုင္းေတြ ကို အလုပ္မ်ားေနတာ သိရက္သားနဲ႔… နားတဲ႔ရက္ေလး ဘယ္မွမထြက္ဘဲ ေအးေဆးေနခ်င္တယ္… ညေနပိုင္း ကို အြန္လိုင္းတက္ျဖစ္ရင္ေတာ႔ အြန္လိုင္းမွာ ေျပာၾကတာေပါ႔…ေနာ္ ´ကၽြန္မ နားလည္လိုက္ပါၿပီ။ အိပ္မက္ေလးေတြ မက္တတ္ၿပီး မက္တဲ႔အိပ္မက္တုိင္းလဲ အေကာင္အထည္မေပၚဘဲ အဆံုးသတ္သြားေနက် ကၽြန္မရဲ႕ကံဇာတာက ဒီတစ္ခါလဲ ကၽြန္မရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေတြကို အိပ္မက္တစ္ခုအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္း လိုက္ၿပီဆုိတာကို ကၽြန္မ ႏွလံုးသားနဲ႔ ခံစားသိလုိက္ရပါၿပီ။ ကို႔ရဲ႕ ညေနပိုင္း အားလပ္ခ်ိန္ေတြဟာ ကၽြန္မမဟုတ္တဲ႔ အျခားတစ္ေယာက္အတြက္ ျဖစ္ေနမွန္း သိသင္႔သေလာက္ သိထားတဲ႔ကၽြန္မ… တစ္ခုခုကို ဆံုးျဖတ္ရပါေတာ႔မယ္။

ကုိ႔ ရင္ထဲမွာ တျခားမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ရွိေနၿပီဆုိတာကို ကုိ ကိုယ္တုိင္က ဇြင္႔ဟေျပာလာတဲ႔ တစ္ေန႔မွာေတာ႔ ကိုနဲ႔ပတ္သက္ခဲ႔သမွ် အဆံုးသတ္္သြားၿပီဆိုတာ ကၽြန္မ လက္မခံခ်င္ဘဲ လက္ခံလိုက္ရပါေတာ႔တယ္။ ဒီတစ္ခါေရာ ကံကိုပဲ ပံုခ်ရေတာ႔မွာလား…။ တစ္ဘ၀လံုးအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ေမွ်ာ္လင္႔တႀကီး ခ်စ္ခဲ႔ရတဲ႔ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို အခ်ိန္ခဏေလးအတြင္းမွာ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိဘဲ လက္လႊတ္ဆံုးရႈံးခဲ႔ရတာ ကၽြန္မရဲ႕ကံေၾကာင္႔ပဲလား…။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မမွာ ၀ဋ္ေၾကြးပါလာလုိ႔ပဲလား… ကို႔ကို ကၽြန္မ ဘယ္လုိမွ စိတ္နာၾကည္႔လုိ႔မရေအာင္ ခ်စ္ေနဆဲပဲေလ… အဲဒါ ကၽြန္မရဲ႕ ၀ဋ္ေၾကြးပဲေပါ႔…။

ကိုယ္႔ဘက္က အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားခဲ႔ပါရက္နဲ႔ ဆရာ၀န္ျဖစ္ခြင္႔ကို လက္လႊတ္ခဲ႔ရတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေမေမ ႏွစ္သိမ္႔ခဲ႔သလို ကိုနဲ႔လက္တြဲဖုိ႔ ကၽြန္မမွာ ကံပါမလာဘူးလို႔ ရင္နာနာနဲ႔ လက္ခံရံုကလြဲၿပီး တျခားမရွိေတာ႔ပါဘူး။ အခ်စ္မွာ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ဆုိတာမ်ိဳး မရွိေပမယ္႔ `ဖူးစာ မပါလုိ႔´ဆုိတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ လွလွေလးတစ္ခု ရွိေနတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရေတာ႔မွာေပါ႔။ အေကာင္းဘက္ကေန လွည္႔ေတြးၾကည္႔မယ္ဆုိရင္ေတာ႔ ကိုနဲ႔ လမ္းခြဲၿပီးတဲ႔ေနာက္ပိုင္းမွာ အေျပာင္းအလဲျမန္တဲ႔ လူ႔စိတ္သေဘာနဲ႔ ျဖစ္တတ္ ပ်က္တတ္တဲ႔ ေလာကနိယာမကို ကၽြန္မ အရင္ထက္ပိုၿပီး နားလည္လာတာပါပဲ။

ကိုယ္ေပးသေလာက္ ျပန္ရဖုိ႔ဆုိတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မ်ိဳး မထားေတာ႔ဘဲ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္႔ဘက္က ေကာင္းေအာင္ ေနေပးမယ္ဆိုတဲ႔ အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ ေနတတ္လာခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း `နားလည္မႈ´ဆုိတဲ႔ စကားလံုးကို ၾကားမိတုိင္း ကၽြန္မ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာ မဲ႔ၿပံဳးတစ္ခု အလုိလို ျဖစ္သြားတတ္တာေတာ႔ အက်င္႔တစ္ခုလုိ ျဖစ္ေနခဲ႔ပါၿပီ။ ကိုယ္ေပးခဲ႔တဲ႔ နားလည္မႈေတြက ကိုယ္႔ကို ျပန္ၿပီး အဆိပ္သင္႔ေစခဲ႔တာကို ကၽြန္မတသက္ ဘယ္လိုမွ ေမ႔ႏုိင္ေတာ႔မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔ေလ… အခ်ိန္တန္ေတာ႔လဲ အားလံုးဟာ ၿပီးဆံုးသြားၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ဘ၀ဆုိတဲ႔ ခဏတာ အခ်ိန္တုိေလးမွာ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္းဆုိတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြက ေရရွည္ မတည္ၿမဲႏုိင္သလို အျဖစ္အပ်က္ေတြတုိင္းဟာလဲ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ေျပာင္းလဲ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကတာပါပဲ။ ဘယ္အရာကိုမွ တရားေသ ဆုပ္ကိုင္ထားဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြဟာ အခ်ိန္အတုိင္းအတာတစ္ခုအတြင္းမွာ ျမဴမႈန္တစ္စလို လြင္႔ပါးေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာ ျဖစ္သလို ၀မ္းနည္းစရာ အခ်ိန္ကာလေတြကလဲ မႈန္၀ါးပ်က္ျပယ္သြားမွာပါပဲ။

ဒီသေဘာတရားေတြကို နားလည္လက္ခံထားႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ဘ၀ဆုိတာ မက္ေမာဖက္တြယ္စရာ မေကာင္းသည္႔တုိင္ေအာင္ ေက်နပ္ ေနေပ်ာ္စရာေကာင္းေနမွာပါ။ ကၽြန္မကေတာ႔ အသက္ရွင္ခြင္႔ရေနသမွ် ကာလတာေလးမွာ ကံၾကမၼာက ေပးလာသမွ် အရာရာကို လက္ခံေက်နပ္ရင္း ေနေပ်ာ္စရာ ဘ၀ေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးယူထားမွာပါပဲ။ ကၽြန္မဘ၀ရဲ႕ အဆံုးသတ္တစ္ေန႔ မေရာက္ခင္အထိ အဆံုးသတ္ေပါင္းမ်ားစြာကို လက္ခံယူဖုိ႔ အသင္႔အေနအထားျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း… ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႔မွာေတာ႔………..။