ျမင္စဥ္ ခဏမွာေတာ့ ကၽြန္မ ရယ္ခ်င္ေနခဲ့မိသည္။ အၿမဲတေစ ေထာင္ေနတဲ့ သူဆံပင္ဟာ မိုးေရေတြနဲ႔ ျပားကပ္ေနခဲ့တာ။ ေနာက္ေတာ့ ဟန္အျပည့္နဲ႔ ေနတတ္လြန္းလွတဲ့ သူအေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းသိတဲ့ ကၽြန္မ မေနႏိုင္ဘဲ ရယ္လိုက္မိေတာ့တာ။ သူကေတာ့ မၿပံဳးမရယ္ ခပ္တည္တည္နဲ႔ လာရင္းကိစၥကို ေျပာပါတယ္။ ထိတ္လန္႔ဖြယ္ ေမးခြန္းပံုစံျဖစ္ေပမယ့္ ထူးမျခားနား အေၾကာင္းအရာျဖစ္ကာ ကၽြန္မ မတုန္လႈပ္ေတာ့တာေၾကာင့္ “ေမေမက တပူပူ တက်ီက်ီဆိုေတာ့ အစ္မလည္း ေအးၿပီးေရာ စဥ္းစားမယ္လို႔ေျပာလိုက္တာပါ” ဆိုၿပီး သက္သက္သာသာပဲ ႐ွင္းျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ “စဥ္းစားမယ္ဆိုတဲ့စကားက ဘယ္ေလာက္ထိတာသြားလဲ အစ္မ မသိဘူးလား” ကၽြန္မ သူ႕ကိုသာ တအံတၾသ ေမာ့ၾကည့္ကာ ခဏဆြံ႔အ သြားခဲ့ပါတယ္။
သူ မ်က္ေမွာင္က်ဴံ႕ေနတာေၾကာင့္ စူး႐ွ႐ွ မ်က္၀န္းေတြဟာ ပိုၿပီးေတာက္ပလာကာ ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ အေရာင္ တဖ်တ္ဖ်တ္လက္ေနတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ “ထိုင္ပါဦး အငယ္ရယ္” လို႔ ဆိုလိုက္တဲ့အခါ ခံုတန္းလ်ားေလးေပၚကို ေဒါသတႀကီး ထိုင္ခ်ကာ ဆံပင္ေတြကို စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ သပ္တင္ေနပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေျပာဖို႔အေၾကာင္းအရာ စဥ္းစားေနဟန္နဲ႔ အေ၀းက မိုးစက္ေတြကိုသာ စူးစိုက္ၾကည့္ေနပါတယ္။
“ဒီလို အခ်ိန္ဆြဲၿပီး မွ်ဥ္းျဖတ္မယ့္နည္းကို အစ္မသံုးလိုက္တာ အေၾကာင္းျပခ်က္ ေကာင္းေကာင္း ႐ွာခ်င္လို႔ပါ”
စကား မဆံုးခင္မွာပင္ သူက ၀ုန္းကနဲ ထကာ ကၽြန္မေရွ႕မွာ ေျခစံုရပ္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ထိတ္လန္႔ ေယာင္အကာ မ်က္လႊာအပင့္ မိုးၿခိမ္းသံလို တုန္ႏႈန္းမ်ိဳးနဲ႔
သူစကား ဆိုပါတယ္။
“အေၾကာင္းျပခ်က္ ေကာင္းေကာင္း လိုခ်င္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ခရီးမသြားခင္က တိုင္ပင္ခဲ့ပါလား။ အခုမွ စံုစမ္းလို႔ ရမယ္ထင္လား.. ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို ဒီလိုေလွ်ာ့တြက္တာ ေတာ္ေတာ္ ရယ္စရာေကာင္းတယ္”
ကၽြန္မ နားမလည္ႏိုင္ျဖစ္ကာ ဆိုလိုရင္းကို ျပန္ေမးခဲ့ေပမယ့္ သူက ႐ုတ္ခ်ည္းဆိုသလို မ်က္ႏွာကို တစ္ဖက္လွည့္ကာ ေစာေစာက သူ မဆူပြတ္ခဲ့သလို ၿငိမ္သက္ သြားပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ သူ႔ရဲ႕ဆံပင္ကို ထိုးဖြလိုက္ၿပီး ကၽြန္မ ႏွလံုးခုန္ ရပ္သြားေစမယ့္ စကားတစ္ခြန္းကို ႀကံဳး၀ါးသံနဲ႔ ေရာယွက္ကာ သူေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ၀ါက်ဟာ ေျဖ႐ွင္းစကား မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ၿပီးေတာ့ ျပႆနာအားလံုးကို ဖိတ္ေခၚ ႀကိဳဆိုလိုက္တဲ့ ကမ္းလွမ္းခ်က္ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ေနခဲ့ေသးတာ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ့္ေဇာနဲ႔ကိုယ္ အ႐ွိန္ဟပ္ကာ ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိလက္လြတ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီလူနဲ႔ လက္မထပ္ရဘူး။” အာေမဋိတ္သံပင္ မထြက္က်ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္မ ၾကက္ေသ ေသသြားစဥ္မွာပဲ သူ ေက်ာခိုင္း ထြက္ခြာသြားပါတယ္။ ကေယာက္ကတမ္းနဲ႔ လွမ္းေခၚျဖစ္ေသးတယ္ ထင္ပါတယ္။ သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာ။ သိစိတ္မဲ့ ထိုင္က်သြားတဲ့ အခါမွပဲ ျမင္ကြင္းထဲကို သူ႕႔အစ္မ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ သူမက “မိုးေတြ ပက္ေနတဲ့ၾကားက အိမ္ထဲ မ၀င္ဘဲ အငယ္ေကာင္နဲ႔ ဘာေတြ စကားမ်ားေနတာလဲ ” တဲ့။ ကၽြန္မ ပထမဆံုး သတိရလိုက္တာက အသက္၀၀႐ွဴဖို႔ပါပဲ။ သူမက သေဘာတက်နဲ႔ လဲ့လဲ့ေလးၿပံဳးကာ “မမၾကားလိုက္ပါတယ္။ အငယ္ေကာင္ သနားစရာပါကြယ္” လို႔ ဆိုျပန္တဲ့အခါ ကၽြန္မ အမွန္တကယ္ ေသခ်င္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နိဒါန္းပဲ ရွိေသးတယ္ဆိုတာ အဲဒီအခိုက္မွာပဲ ကၽြန္မ သတိထားလိုက္မိပါတယ္။
ဘယ္ေလာက္ စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းလိုက္ေလလဲေလ။ ကၽြန္မက ႐ွင္းျပလိုက္၊ သူမက ပယ္ခ်လိုက္နဲ႔ သံသရာလည္ေနတာဟာ ေမေမတို႔ အျပင္က ျပန္ေရာက္မွပဲ အဆံုးသတ္ သြားခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မ အထင္မွားခဲ့တာသာ။ ဒါဟာ ဇာတ္လမ္းရွည္အျဖစ္နဲ႕ တစ္ပိုင္းၿပီး သြားခဲ့တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အံၾသတုန္လႈပ္စရာ အျဖစ္နဲ႔ ရင္ဆိုင္တိုးရပါေတာ့တယ္။ သူတို႔ သားရဲ႕ တရားမ၀င္ လူဆိုးထိန္းအျဖစ္ကေန ျပန္တမ္း၀င္ ခ်ဳပ္ကိုင္မယ့္သူအျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္းခံခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ကဲ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ကၽြန္မမွာ ငိုခ်င္ရဲ႕နဲ႔ ရယ္ေနရကာ လွည့္ပတ္ ေရွာင္ေနတဲ့ သူ႔ကိုသာ အမႈန္႔ေခ်ပစ္ခ်င္ေတာ့တာ။ အဲဒီအခ်ိန္က စလို႔ အငယ္ စခင္းလိုက္တဲ့ဇာတ္မွာ ကၽြန္မ တပင္တိုင္ ကေနရေပမယ့္ သူက သိသိသာသာ ေက်ာခိုင္းသြားခဲ့တယ္ေလ။ အခုေတာ့ ဘယ့္ႏွယ့္ရွိစ လူငယ္ေရးရာ စိတ္၀င္စားသူေရ။ “အငယ့္ကို နားလည္တယ္” လို႔ ဖန္တရာမက ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ လွ်ာကိုပဲ ေသြးအလိမ္းလိမ္းထြက္ေအာင္ ကိုက္ျဖတ္ဒဏ္ခတ္ လိုက္ခ်င္ေတာ့တာ။
အာဏာရွင္ဆန္တဲ့ အေဖရယ္။ သားကို အလိုလိုက္ေပမယ့္ မယံုရဲတဲ့ အေမရယ္။ အျမင္ကပ္ မနာလိုျဖစ္ေနၾကတဲ့ အစ္မေတြ အၾကားက လြင့္စင္ေပါက္ကြဲေနတဲ့ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ကို စာေလး မေတာက္တေခါက္ဖတ္ထားလို႔ မေနႏိုင္၊ မထိုင္ႏိုင္ ၾကား၀င္ေစ့စပ္သူ လုပ္ခဲ့မိတဲ့ ရလဒ္ေတြ။ ဒါေပမယ့္ လိႈင္းမရုိက္ခင္အထိ သက္ေရာက္မႈလည္း ရွိခဲ့တာပါ။
ခုေတာ့ ျဖဴလြလြ ႀကိဳးတစ္စဟာ အမ်ားအျမင္မွာ ရက္ရက္စက္စက္ဘ၀ ေျပာင္းေနတာကို ဘယ္သူကယံုမွာလဲ။ အဲဒီ အျဖဴေရာင္ေလး အသက္ဆက္ႏိုင္ဖို႔ မာနေတြကို မ်က္စိမွိတ္ရင္း အခါခါ နင္းေျခခဲ့ရတာ။ သူတို႔မိသားစုနဲ႔ မဆံုးဆည္းရဲေလာက္ေအာင္ အေနခက္ ရွက္ရြံ႕ေနေပမယ့္ သူ႔အရိပ္ကို ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ဟိုဘက္ၿခံကို ကၽြန္မ ေရာက္သြားၿပီ။ သူ႔ဆီက သက္ေသစကားကိုရဖို႔ ရင္းႏွီးလိုက္ရတဲ့ ဒုကၡေတြ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း သဲထဲေရသြန္ ျဖစ္ခဲ့ျပန္တာ။ “ကၽြန္ေတာ္ မေျပာျပႏိုင္ဘူး”တဲ့။ ၾကမ္းခင္းကိုသာ ေငးေမာေတြေ၀ၾကည့္ရင္း တရားရွိစကား သူဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕အက်ိဳးအတြက္ အေရးပါတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရဖို႔ ကၽြန္မ ထပ္မံ ၾကိဳးစားခဲ့ပါေသးတယ္။
“သူ႔အၾကာင္းကို အငယ္သိတာထက္ အစ္မက ပိုသိခြင့္ရွိတယ္.. မိတ္ေဆြေကာင္း တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အစ္မကို အငယ္ေျပာသင့္တယ္။”
အခုေတာ့ သူနဲ႔ကၽြန္မ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူက မ်က္၀န္းခ်င္း အဆံုမခံပါ။ “မလိုေတာ့ဘူးေလ..ၿပီးသြားၿပီပဲ”
သည္းခံႏိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာ စည္းရိုးကို ပိုင္းခ်ိဳးေျခမြၿပီး သူ႔ကို ေစာင့္ခဲ့ပါတယ္။
“မၿပီးေသးဘူးဆိုတာ အငယ္သိပါတယ္..အခု အေျခအေနက အရင္ကထက္ ပိုဆိုးေနတယ္ဆိုတာလဲ အငယ္ နားလည္မွာပါ”
မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီ အခ်ိန္က သူ႕မ်က္လံုးေတြ ေအးေဆး တည္ၿငိမ္ေနခဲ့တာကို ကၽြန္မ မွတ္မိေနပါတယ္။ “အန္တီေမက ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး မဟုတ္လား” တဲ့။
ကၽြန္မ ေဒါသနဲ႔ ေအာ္လိုက္မိ မလိုပင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဘယ္ေျပာေတာ့မွာလဲ။ ေမေမက သူ႔ကိုဆို သား-သားနဲ႔ ကၽြန္မထက္ပင္ ပိုခ်စ္ေသးတာေလ။ “ဒီအေျခအေနအတိုင္း ေမွ်ာလိုက္တာ မွန္တယ္လို႔ အငယ္ ထင္ေနသလား- အစ္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ႐ိုးသားမႈကို မင္းက လူျမင္ကြင္းမွာ မီးရႈိ႕ပစ္ႏိုင္ေပမယ့္ အစ္မ မလုပ္ႏုိင္ဘူး သိလား။ သူ႔မွာ ဘယ္ေလာက္ဆိုးတဲ့ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ရွိပါေစ.. အငယ္ ဖြင့္မထုတ္ဘူးဆိုရင္ အစ္မ သူ႕ကို တကယ္ လက္ခံလိုက္ေတာ့မယ္”
မွန္ေသာသစၥာပါ။ ကၽြန္မ ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မမွာ သဲ့သဲ့ေလးပင္ အသက္ မရႈ၀ံ့ေတာ့ဘဲ ေရာက္ရွိလာမယ့္ တံု႔ျပန္မႈကို ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့ေပမယ့္
“ကၽြန္ေတာ္ မေျပာႏိုင္ဘူး။ ေယာက်္ားခ်င္း ေျခထိုးတယ္ဆိုတဲ႔အျဖစ္ကို အေရာက္မခံႏုိင္ဘူး”
ဒါဟာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေလးစားစရာ အရည္အခ်င္းလား။ ကၽြန္မရဲ႕ ေကာက္႐ိုးတစ္မွ်င္ဟာ ရက္ရက္စက္စက္ က်ိဳးျပတ္သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ရိႈက္သံမထြက္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္ေပမယ့္ မ်က္ရည္မ်ားကေတာ့ အဆီးအတားမဲ့ ပြင့္ထြက္လာခဲ့တာ။
“အစ္မ အရမ္း၀မ္းနည္းတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို တြန္းဖယ္ၿပီး မင္းရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို တည္ေဆာက္ႏိုင္တဲ့အတြက္ တကယ္ပဲ ခ်ီးက်ဴးတယ္ သိလား။ ကိုယ္က်င့္တရားသာ ကိုးကြယ္ရာလို႔ အငယ္ထင္ရင္ ဒီလိုပဲ တစ္သက္လံုး စိတ္ထားႏိုင္ပါေစ။ ကိုယ္ခ်င္းစာ စိတ္ေလး၀င္လာတဲ့ တစ္ေန႔မွာ ေနာင္တမရေစခ်င္ဘူး”
ကၽြန္မ ေစာင့္ခဲ့ပါေသးရဲ႕။ အိမ္ရဲ႕ တံစက္ျမိတ္ အစြန္းေရာက္တဲ့ တိုင္ေအာင္ ေခၚသံေလးတစ္ခုကို ၾကားလိမ့္ႏိုးနဲ႔။
ဒါေပမယ့္ တျခားသူရဲ႕ေသာကကို မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး သူရဲ႕ျမင့္ျမတ္တဲ့ ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္မႈကို ခမ္းခမ္းနားနား ေဖာ္ထုတ္ျပသလုိက္ၿပီ ျဖစ္တဲ့ ေကာင္ကေလးဟာ တစ္ခြန္းမွ မဟခဲ့။ အျပင္မွာ မိုးေတြ ရြာေနခဲ့တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ အရိပ္ႏွစ္ခုရဲ႕ အကြာအေ၀းဟာ သိပ္မလွမ္းေပမယ့္ ကၽြန္မ ႐ႊဲ႐ႊဲစိုသြားခဲ့ပါတယ္။
၀တၳဳတိုမ်ား