Jeffrey D Sachs ၏ The End of Poverty ကို ဆရာေက်ာ္၀င္း ဘာသာျပန္သည့္ “ဆင္းရဲျခင္းလြတ္ကင္းေအာင္” အမည္ရသည့္ စာအုပ္ကို ဖတ္အၿပီးတြင္ ထိုစာအုပ္ပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ယွဥ္ကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္ အေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္သည္ ဆင္းရဲသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ တစ္ႏိုင္ငံ အပါအ၀င္ ျဖစ္ေနသည္။ ေ႐ွးကာလက “ဆီကို ေရခ်ိဳး ေဆး႐ိုးမီးလႈံ၊ စပါးေတာင္လိုပံု” ခဲ့ေသာ ျမန္မာျပည္သည္ ကမာၻအဆင္းရဲဆံုးႏိုင္ငံ (သို႔) တိုးတက္မႈ အေႏွးေကြးဆံုး ႏိုင္ငံစာရင္း အတြင္းသို႔ သက္ဆင္း ေရာက္ရိွေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံ၏ ပထ၀ီအေနအထားအရ စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ႏိုင္ေသာ ေျမဆီမ်ား၊ ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ားစြာ ရိွသည္။ ၾကြယ္၀ေသာ ေျမေပၚေျမေအာက္ သယံဇာတ မ်ားစြာရိွသည္။ သို႔ေသာ္ ျပည္သူအမ်ားစုသည္ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ အစာလုံေလာက္မႈ မ႐ိွျခင္းတို႔ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရသည္။
“ဆင္းရဲျခင္းလြတ္ကင္းေအာင္” စာအုပ္၏ အစတြင္ အာဖရိကရိွ မာလ၀ီ ၊ အာ႐ွ႐ိွ ဘဂၤလားေဒ့႐ွ္၊ အိႏိၵယ ႏွင့္ တရုတ္ ေလးႏိုင္ငံကို ယွဥ္ျပကာ ဆင္းရဲမႈအေၾကာင္းကို တင္ျပသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္ အေျခအေနသည္ မည္သည့္ အဆင့္သို႔ ေရာက္ေနသနည္းဟု ႏိႈင္းယွဥ္ စဥ္းစားၾကည့္လၽွင္ ဘဂၤလားေဒရွ္ႏွင့္ အိႏိၵယ ၾကားတြင္ ရိွသည့္ဟု ခန္႔မွန္းႏိုင္သည္။ မာလ၀ီ အဆင့္တြင္ေတာ့ မ႐ိွပါ။ မာလ၀ီတြင္ ၾကံဳရေသာ ေရရွားပါးျခင္းစိုက္ပ်ိဳးေျမရွားပါးျခင္းမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္၏ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္သာရိွပါသည္။
ယခင္က ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဘဂၤလား အလုပ္သမားတို႔ကို အေစခံမ်ား အမႈိက္သိမ္းအလုပ္သမားမ်ား အျဖစ္ ထားၾကသည္။ ယခု ဘဂၤလာေဒ့ရွ္မွာမူ ျမန္မာႏွင့္
ပခံုးခ်င္းယွဥ္ႏိုင္ေသာ အေနအထားတြင္ ရိွေနသည္ကို လြန္ခဲ့ေသာ ေရပိုင္နက္ ကိစၥ ျပႆနာတြင္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံတြင္ ေလေဘး၊ ေရေဘး ဟူေသာ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္မ်ားႏွင့္ ႏွစ္စဥ္ ရင္ဆိုင္ရေလ့ ရိွျခင္း၊ သန္း ၁၃၀ ရိွေသာ လူဦးေရႏွင့္ ႏိုင္ငံဧရိယာ ေသးငယ္လြန္းကာ လူေနသိပ္သည္းလြန္းျခင္း တို႔သည္ ဘဂၤလားေဒ့႐ွ္ႏိုင္ငံအတြက္ ဆိုးရြားေသာအေျခအေနကို ဖန္တီးထားသည္။ သို႔ေသာ္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္တြင္ ျပည္သူက တင္ေျမာက္ထားေသာ ျပည္သူ႔အစိုးရသည္ ျပည္သူတို႔၏ စား၀တ္ေနေရး အဆင္ေျပမည့္ လမ္းေၾကာင္းကို စဥ္းစာေပးေလ့ ႐ိွသည္။ တိုင္းျပည္စီးပြားေရးတိုးတက္ေရးကို စီစဥ္ၾကံဆေပးသည္။ ႏိုင္ငံရပ္ျခား တိုင္းျပည္မ်ားသို႔ အလုပ္သြားေရာက္ လုပ္ကိုင္သူမ်ားကို တုိင္းျပည္၏ ႏိုင္ငံျခားေငြ ရွာေပးသူမ်ားအေနျဖင့္ တေလးတစား ဆက္ဆံသည္။ ေနာင္ျဖစ္လာမည့္ အေျခအေနကိုကား ဆက္လက္ေလ့လာၾကရမည္ ျဖစ္ေပသည္။
ျမန္မာျပည္၏ ႏိုင္ငံေရး စီးပြားေရး အေျခအေနကား အျခားႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ မတူသည့္အခ်က္မ်ားရိွသလို တူသည့္ အခ်က္မ်ားလည္း ရိွသည္။ ဥေရာပ အလယ္ပိုင္းရိွ ပိုလန္ႏိုင္ငံသည္လည္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခဲ့သည့္ ႏွစ္ကာလမွာ မၾကာလွေသးေပ။ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ တူညီသည့္အခ်က္ကား ဆိုရွယ္လစ္ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္၍ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္တြင္ စီးပြားေရးက်ဆင္းခဲ့ကာ အဖက္ဖက္မွ ဆင္းရဲေသာႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းလက္ထက္ မဆလ အစိုးရလက္ထက္ ကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ပိုလန္ႏိုင္ငံသည္ ၁၉၈၉တြင္ စားပြဲ၀ုိင္းတစ္ခုတြင္ ထိုင္ကာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ျပႆနာကို ေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာကို ေျဖ႐ွင္းအၿပီးတြင္ တုိင္းျပည္ႏွင့္ ျပည္သူအေပၚ ေစတနာထားသူတို႔၏ ႀကိဳးပမ္းမႈမ်ားေၾကာင့္ စီးပြားေရး နာလန္ထူႏိုင္လာသည္။ တိုင္းျပည္အေျခအေနသည္ ဆယ္စုႏွစ္ ၂ ခု အတြင္း၌ မ်ားစြာ တိုးတက္ ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္ အေျခအေနကား မဆလ လက္ထက္အေျခအေနႏွင့္ ပိုသည္မွာ စီးပြားေရးတံခါး မဟတဟ ဖြင့္ႏိုင္ယံုေလးသာ ႐ိွသည္။ တစားပြဲတည္းထိုင္ကာ ညိွႏိႈင္းမႈကား ျဖစ္ႏိုင္ရန္ ခဲယဥ္းေနေသးသည္။
ရုရွား၏ စီးပြားေရး အေျခအေနႏွင့္ ေခါင္းမာမႈမ်ားသည္ကား ျမန္မာျပည္လက္ရိွ အေျခအေနႏွင့္ ဆင္သေယာင္ေယာင္ႏွင့္ မတူကြဲျပား ျပန္ေလသည္။ လကမာၻေပၚ ပထမဆံုးေျခခ်ခဲ့ေသာ တိုးတက္သည့္ ရုရွားသည္ ယေန႔ေခတ္တြင္ ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ ပိုင္ဆိုင္မႈမွ အပ စီးပြားေရး ဖြံၿဖိဳးမႈတြင္ ေနာက္က်က်န္ခဲ့ေပျပီ။ ၁၉၉၀ ေလာက္က ရုရွား၏ စီးပြားေရးကား ျမန္မာျပည္ စီးပြားေရးႏွင့္ အေတာ္တူသည္။ ေမွာင္ခိုေစ်းကြက္ ႀကီးမားလာသည္။ ကုန္ပစၥည္းေတြမွာလည္း အစိုးရ စတိုးဆိုင္မ်ားမွ
ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ေနသည္။ ေငြေၾကး ေဖာင္းပြမႈမ်ားက ျမင့္သထက္ျမင့္လာသည္။ ေစ်းကြက္တြင္ လက္၀ါးႀကီးအုပ္မႈမ်ား၊ အစိုးရအဖြဲ႕တြင္းရိွ ၀န္ထမ္းမ်ား၏ လာဘ္စားမႈမ်ား၊ ေခါင္းမာေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ မလိုလားမႈမ်ားသည္ ယေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံအေျခအေနႏွင့္ တူညီေနသည္။ သယံဇာတျဖစ္ေသာ ေရနံမွ ၀င္ေသာ ေငြကိုသာ မွီခိုေနရေသာေၾကာင့္ ေရနံေစ်းက်လာသည္ႏွင့္ ရုရွားတို႔ မ်က္ခံုးလႈပ္ရေလသည္။ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႕သိုက္မွ ရေသာ ႏိုင္ငံျခား၀င္ေငြ အေပၚ နည္းပညာမရိွဘဲ မွီခိုေနေသာ ျမန္မာျပည္သည္လည္း ဆင္းရဲမႈေထာင္ေခ်ာက္ (Poverty Trap) တြင္းသို႔ သက္ဆင္းေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ရုရွားသည္ ႏိုင္ငံႀကီးတစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္၍ နည္းပညာ တိုးတက္ခဲ့သည္။ ယေန႔ အေျခအေနတြင္ ဒီမိုကေရစီအေဆာင္အေယာင္ စည္းမ်ဥ္းဥပေဒမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ႏိုင္ေပသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ကား ပရမ္းပတာသြားေနေသာ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံဟုပင္ ဆိုရေပလိမ့္မည္။
ကမာၻ႔လူဦးေရ အမ်ားဆံုးႏိုင္ငံ ႏွစ္ႏိုင္ငံျဖစ္ေသာ တ႐ုတ္ႏွင့္ အိႏိၵယသည္ ျမန္မာျပည္ကို ၀ိုင္းရံထားသည္။ ျမန္မာျပည္၏ သယံဇာတကို အလုအယက္၀ယ္ၾကသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ ၎တို႔ႏိုင္ငံထြက္ ပစၥည္းမ်ားကို တင္သြင္းၾကသည္။ စစ္လက္နက္ပစၥည္းမ်ားကို အၿပိဳင္အဆိုင္ တင္သြင္းၾကသည္။ ႏိုင္ငံေရးအရလည္း အဆက္အသြယ္ရိွသည္။ တရုတ္ႏိုင္ငံက လတ္တေလာတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔မ်ားကို ၀ယ္ယူခြင့္ရရိွျပီး တရုတ္ျပည္သို႔တင္ပို႔ရန္ ဓာတ္ေငြ႔ပိုက္လိုင္းမ်ား ေဖာက္လ်က္ ႐ိွသည္။ ႏိုင္ငံတကာႏွင့္ ဆက္ဆံေရးတြင္လည္း တ႐ုတ္ႏိုင္ငံက ျမန္မာျပည္အား အကာအကြယ္သဖြယ္ ဆီးတား ထားေပးေလသည္။ အိႏိၵယကမူ အျခားႏိုင္ငံ၏ ျပည္တြင္းေရးကို ၀င္မစြက္ဟူသည့္ မူျဖင့္ ေရငံုႏႈတ္ဆိတ္၍ ေနသည္။
အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ က်ခဲ့ဖူးသည့္ အိႏိၵယႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားကို မယံုသည့္ စိတ္ကား ၾကီးစိုးဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ လြတ္လပ္ေရးရျပီး ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ဆန္ခဲ့ေသာ အိႏိၵယ၏ စီးပြားေရးသည္ ၁၉၈၀ ျပည့္ႏွစ္အလြန္ ရာဂ်စ္ ဂႏၵီ လက္ထက္ေရာက္ေတာ့မွ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈကို ပထမဆံုး အႀကိမ္ က်င့္သံုးလာခဲ့သည္။ အဆက္ဆက္ေသာ ၀န္ၾကီးခ်ဴပ္မ်ားသည္ တိုင္းျပည္စီးပြားေရးကို တိုးတက္ေစရန္ ၾကံေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။ ပညာေရးကို အထူးအားေပးခဲ့သည္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစက ဖြင့္ခဲ့ေသာ “အိႏၵိယ နည္းပညာ တကၠသိုလ္မ်ားႏွင့္ စီပြားေရးတကၠသိုလ္မ်ား” ၏ ရလဒ္ဟု ေျပာႏိုင္သည္။ ထိုတကၠသိုလ္မ်ားမွ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မီ အင္ဂ်င္နီယာမ်ား၊ စီးပြားေရးပညာရွင္မ်ား ကို ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ အခ်ိန္တိုတို အတြင္းတြင္ အိုင္တီနည္းပညာဖြံ႔ၿဖိဳးမႈျဖင့္ ႏိုင္ငံစီးပြားေရးကို ျပန္လည္ နာလန္ထူလာႏိုင္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္မူ ယခင္ေခါင္းေဆာင္လုပ္သြားသည့္ စီမံကိန္းသည္ လက္႐ိွ
ေခါင္းေဆာင္အတြက္ အက်ိဳးမရိွလွ်င္ ရပ္ဆိုင္းေလ့ ႐ိွသည္။ ပညာေရးတြင္ကား ဆိုးရြားလွေသာ အေျခအေနတြင္ရိွသည္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစ ကာလက ႏိုင္ငံတကာစံခ်ိန္မီခဲ့ေသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သည္ အစိတ္စိတ္အျမြာျမြာ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ နည္းစနစ္မ်ားကို စိတ္ထင္သလို ေျပာင္းလဲတတ္သည္။ တကၠသိုလ္မ်ား ေပါမ်ားလာေသာ္လည္း ႏိုင္ငံတကာက အသိအမွတ္မျပဳေပ။ ပညာအဆင့္အတန္း နိမ့္က်လာျခင္းက ယခုမ်ိဳးဆက္ကို ဆုတ္ယုတ္ေစသလို ေနာင္မ်ိဳးဆက္ေပါင္း မ်ားစြာကိုလည္း ႏိုင္ငံတကာအလယ္တြင္ မ်က္ႏွာငယ္ေစလိမ့္မည္။
တရုတ္ႏိုင္ငံသည္လည္း တိုးတက္မႈတို႔တြင္ ပညာကို အေျခခံခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေမာ္စီတုန္း၏ ၀ါဒ အရ ဆရာ၀န္မ်ား၊ဆရာဆရာမမ်ားသည္ ေကာက္ေကြ႕ေသာ မယံုၾကည္ရေသာ လူတန္းစားမ်ား ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္က ထိုပညာတတ္လူတန္းစားသည္ ဖိႏွိပ္ျခင္း မ်ားစြာ ခံခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ ၁၉၇၀ အလြန္ႏွစ္မ်ားတြင္ တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္မ်ားကို ျပန္လည္က်င္းပေပးခဲ့သည္။ ေျဖဆိုသူ သန္းႏွင့္ခ်ီရိွေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္သူ အေရအတြက္မွာ ေထာင္ဂဏန္းသာ ႐ိွေပသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေထာင္ဂဏန္းသည္ပင္ ယေန႔ တိုးတက္လွေသာ တရုတ္ျပည္၏ အမာခံမ်ား ျဖစ္ေပသည္။ ၁၉၇၆ တြင္ ေမာ္စီတုန္း ကြယ္လြန္သည္။ ၁၉၇၈တြင္ တိန္ေ႐ွာက္ဖိန္ အာဏာရလာသည္။ ၁၉၈၀ ခုနစ္မ်ားတြင္ အေမရိကႏွင့္ ဥေရာပ႐ွိ တကၠသိုလ္မ်ားသို႔ ပညာသင္ခြင့္ ရ႐ိွေသာသူမ်ား ႐ိွလာသည္။ ၁၉၉၀ ခန္႔တြင္ ထုိသူတို႔သည္ PhD ကိုယ္စီ ကိုင္ကာ တရုတ္ျပည္သို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ အစိုးရသည္ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို လုပ္ရင္း အခ်ိန္ကာလႏွင့္ မကိုက္ညီေသာ ေခါင္းမာမႈ အခ်ိဳ႕ကို လက္ေလ်ာ့ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ၾကသည္။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုေၾကာင့္ပင္ တရုတ္ျပည္ၾကီး တိုးတက္ေနသည္ကို ျမင္ရျခင္း ျဖစ္သည္။
အဆိုပါ စာအုပ္တြင္ပါေသာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲလိုေသာႏိုင္ငံမ်ားသည္ ပထ၀ီ အေနအထား၊ အုပ္ခ်ဴပ္ပံုစနစ္၊ ႏိုင္ငံပမာဏ အႀကီးအေသး၊ လူဦးေရ အနည္းအမ်ား ကြဲျပားၾကေသာ္လည္း တူညီသည့္ အခ်က္ တစ္ခ်က္ ႐ိွေပသည္။ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ တိုင္းျပည္ႏွင့္ ျပည္သူ အေပၚတြင္ ေစတနာထားၾကသည္။ တရုတ္ျပည္ပင္လ်င္ အာဏာကို ခ်ဴပ္ကိုင္ထားေသာ္လည္း တိုင္းျပည္စီးပြားေရး၊ ျပည္သူမ်ား၏ စား၀တ္ေနေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးတို႔ကို အေလးထားၾကသည္။ ဧရာ၀တီတိုင္း မုန္တိုင္းေဘးက်ေရာက္မႈႏွင့္ စီခၽြမ္းနယ္ ေျမငလ်င္တြင္ အစိုးရႏွစ္ခု၏ ျပည္သူအေပၚ သေဘာထားပံုကို ထင္ရွားစြာ ေတြ႕ႏိုင္သည္။ ကမာၻ႕ႏိုင္ငံမ်ားက တစ္ႏိုင္ငံႏွင့္ တစ္ႏိုင္ငံ ဆက္သြယ္ကာ ကုန္သြယ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနၾကေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္ကမူ ႏ်ဴကလီးယား လက္နက္ျဖင့္ ကမၻာ့လူထုအား ၿခိမ္းေျခာက္ေနသည့္ ေျမာက္ကိုရီးယားႏိုင္ငံႏွင့္ သံတမန္ဆက္သြယ္ေရး ျပဳလုပ္ကာ အတုခိုးမွားေနသည္။
ကမာၻ႔ႏိုင္ငံမ်ားက ဆင္းရဲမႈ ပေပ်ာက္ေရးကို ႀကိဳးပမ္းေနစဥ္မွာပင္ ျမန္မာျပည္တြင္ ဆင္းရဲနိမ့္က်၍ လူ႕အဆင့္အတန္းမီမီ မေနထိုင္ရသည့္ ဘ၀မ်ား၊ အစာေရစာ မ၀ေသာ ကေလးငယ္မ်ား၊ အက်င့္ပ်က္ျခစားေနေသာ အစိုးရအရာရိွမ်ား၊ ေခါင္းမာေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားဦးေဆာင္ေသာ ၀န္ႀကီးဌာနမ်ား၊ အဖ်က္ဆီးခံထားရေသာ ပညာေရး စနစ္မ်ား၊ တကၠသိုလ္မ်ားႏွင့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဆီသို႔ ဦးတည္ေလွ်ာက္လွမ္း ေနေပသည္။ တိုးတက္ဖို႔ အသာထား လမ္းမွန္ေပၚသို႔ ေရာက္ရန္ အႏိုင္ႏုိင္ပင္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။
ကိုငယ္(မႏၲေလး)
