ဘတ္စ္ကားဂိတ္အနီးရွိ ကုကၠိဳလ္ပင္ႀကီးေအာက္တြင္ ကၽြန္မ သူ႔ကို အမွတ္မထင္ ျပန္ေတြ႔ခဲ့သည္။ ကြဲကြာသြားေသာ ႏွစ္မ်ားအတြင္း ဒီ္တစ္ေခါက္ ျပန္လည္ ေတြ႔ဆံုခြင့္သည္ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ သတိျပဳလိုက္မိေသာ သူ႔မ်က္ႏွာသည္ အသက္အရြယ္ႏွင့္မလိုက္ေအာင္ ရင့္ေရာ္အိုစာသြားခဲ့ေလျပီ။ ညိဳၿပီးမဲေျခာက္ေနေသာ အသားအေရ၊ အျမဲတမ္း ေဖ်ာ့ေတာ့ကြဲအက္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းအစံုနဲ႔ ေၾကာက္လန္႔အားငယ္ေနေသာ မ်က္ဝန္းေတြကို ကြ်န္မေတြ႔ေနရဆဲ။ ေနေလာင္ဒဏ္ေၾကာင့္ အေရာင္လြင့္ေနျပီ ျဖစ္တဲ့ အျပာေရာင္ခ်ည္ထမီနဲ႔ ႐ွပ္အကၤ်ီလက္ရွည္ အနက္ကြက္သည္ သူႏွင့္ ဘယ္လိုမွ မလိုက္ဖက္ေခ်။ သူ႕ပါးျပင္ေပၚက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းလိမ္းထားေသာ ပါးကြက္ႏွစ္ခုမွာ ေခၽြးစီးေၾကာင္းအလိုက္ အရစ္အေၾကာင္းမ်ား ထေနေလျပီ။ ပုခံုးေက်ာ္ေက်ာ္သာရွိေတာ့ေသာ ဆံပင္နီေၾကာင္ေၾကာင္ကို သံဆံညွပ္ကလစ္ႏွင့္ စည္းေႏွာင္ထားေသာ သူ႕ပံုစံသည္ ေလာကဒဏ္ ကမ္းၾကမ္းကို ခုခံေနရေသာ သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေပၚလြင္ေစသည္။
“အစ္မ၊ အစ္မလားဟင္”လို႔ ေမးလာေသာ သူ႕အသံကိုၾကားရသည္မွာ ကြ်န္မရင္ေတြ ျပည့္သိပ္ၾကပ္ခဲေနေလျပီ။ ေအးစက္ေနတဲ့ သူ႔ညာလက္ဖဝါးနဲ႔ ကြ်န္မလက္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ခ်ိန္မွာပဲ ကြ်န္မမ်က္ရည္ေတြ ဝဲတက္ခဲ့ျပီ။ ကၽြန္မရဲ႕စကားသံတို႔သည္ လည္ေခ်ာင္းဝမွာပဲ တိုးတိတ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုအေပၚ သူလဲအံ့အားသင့္ တုန္လႈပ္ေနခဲ့သည္။ ဆယ္ႏွစ္ဆိ္ုေသာ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုသည္ သူ႔ဘဝရပ္တည္မႈကို ဘာမွသိသိသာသာ ေျပာင္းလဲသြားရန္ မစြမ္းႏိုင္ခဲ့ေပ။ ဘယ္အရာမွ မျပည့္စံုခဲ့ေသာ သူ႔ဘဝသည္ အခုထက္ထိ ႐ုန္းကန္ေနရဆဲပင္။
* * * * * * * * * *
သူနဲ႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ေတြ႕ဆံုေသာအခ်ိန္သည္ ကြ်န္မေက်ာင္းအျပန္ တစ္ညေနခင္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ “သမီးထက္ အသက္နည္းနည္းပဲငယ္တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ အိမ္မွာ ခဏလာေနလိမ့္မယ္။ အႏိုင္မက်င့္ရဘူး။ သမီးညီမေလးေတြလို ခ်စ္ရမယ္ေနာ္” လို႔ အေမက လြန္ခဲ့ေသာတစ္ရက္က ကြ်န္မကို ေခၚေျပာခဲ့သည္။ ထို႔အတြက္ အိမ္ေရွ႕ခန္းၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ က်ံဳ႕က်ံဳ႕ေလးထိုင္ေနေသာ သူ႔ကို ကြ်န္မလိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ျပံဳးျပခဲ့မိသည္။ သို႔ေသာ္ ေၾကာက္႐ြံ႕ျခင္းႏွင့္ မ်က္ရည္ဝဲေနေသာ သူ႔ထံမွ ကြ်န္မ မည္သည့္တံု႔ျပန္မွဳ႕မွ ျပန္မရခဲ့ေခ်။
သူဝတ္ထားေသာ အနီေရာင္ရဲရဲေတာက္ေနေသာ ထမီသည္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္အ႐ြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ မမွ်ေအာင္ ႀကီးလြန္းေနသည္ဟု ကြ်န္မထင္မိသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔အတြက္ေတာ့ ထိုအရာသည္ အေသးအဖြဲကိစၥမွ်ပင္ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ေက်ာအထိေအာင္ ရွည္လ်ားေသာ သူ႕ဆံပင္ေတြႏွင့္ အသားမည္းမည္း အရပ္ပုပု သူ႕ပံုစံသည္ ညွင္းသိုးသိုးႏွင့္ အၾကည့္ရဆိုးလွသည္။ အသံက်ယ္က်ယ္စကားေျပာတတ္ေသာ သူ႕အက်င့္ေၾကာင့္ အစပိုင္းတြင္ သူႏွင့္ စကားအမ်ားႀကီး မေျပာျဖစ္ေပ။ သူသည္ ကၽြန္မ စာၾကည့္စားပြဲသု႔ိ တခါတရံေရာက္လာကာ စာအုပ္မ်ားကို စိတ္ဝင္တစား လွန္ေလွာၾကည့္တတ္သည္။
“သမီး၊ သူဇာေလးကို စာဖတ္တတ္္ေအာင္ သင္ေပးလိုက္ပါလား” လို႔ အေမ ေျပာလာခ်ိန္မွစ၍ ကၽြန္မသည္ သူ၏ပထမဦးဆံုး စာသင္ေပးေသာ ဆရာမ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္မ စိတ္႐ွည္ေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ “ကၾကီး၊ ခေခြး” လို႔ ေသခ်ာလက္လွည့္ျပီး သင္ေပးေသာ္လည္း၊ တခါတရံ သူ႕လက္ဖဝါးေပၚကို သစ္သားေပတံႏွင့္႐ိုက္၍ ဆရာမလုပ္တမ္း ကစားခဲ့ၾကသည္။ သူႏွင့္ကၽြန္မ တရင္းတႏွီး႐ွိေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ သူသည္ စိတ္လိုလက္ရ စကားေတြ ေျပာေနတတ္သည္။ မိသားစုေလးေယာက္စာအတြက္ လွည့္လည္ေစ်းေရာင္းေကြ်းေသာ သူ၏အေမအေၾကာင္း၊ အျမဲတမ္း သူ႔အား အႏိုင္က်င့္တတ္ေသာ သူ႕ေမာင္ေလးႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္း၊ သူေနထိုင္ေသာ ရြာေလးအတြင္းက လူေတြအေၾကာင္း၊ မ်ားစြာေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားတြင္ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ကၽြန္မ အလြတ္ပင္ရေနခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က သူေျပာေသာ အေၾကာင္းအရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကၽြန္မ နားမလည္၊ မခံစားတတ္ခဲ့။ သူေျပာသမွ်သည္ ကၽြန္မနားလည္သိ႐ွိထားေသာ အရာမ်ားႏွင့္မတူေအာင္ ကြဲျပားျခားနားသည္။ သူ၏ႏံုခ်ာလွေသာ ျငီးေငြ႕ဖြယ္ရာစကားမ်ားသည္ ကၽြန္မသင္ယူရန္ပ်င္းေသာ သမိုင္းဘာသာရပ္ေလာက္ပင္ စိတ္ဝင္စားဖို႔မေကာင္းခဲ့သည္မွာ အမွန္ပင္။ ေသခ်ာျခင္းတစ္ခုကေတာ့ သူ႕အတြက္အေရးအၾကီးဆံုးသည္ သူ႔မိသားစုႏွင့္သူ႔ဘဝ ရွင္သန္ရပ္တည္ဖို႔အတြက္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ ကၽြန္မ သင္ယူေနေသာ အတန္း သင္ခန္းစာေတြမွ်သာ ျဖစ္ခဲ့လိမ့္မည္။
သူသည္ ဟန္ေဆာင္မႈ မရွိ၊ ႐ိုးသားပြင့္လင္းသည္။ တစ္ေန႔ ကၽြန္မအေမ သူ႔အတြက္ ေစ်းမွဝယ္လာေသာ ဇာအထပ္ထပ္နဲ႔ အဝါေရာင္ဂါဝန္ကို ၾကည့္ျပီး “အမေလး အန္တီရယ္၊ သမီးျဖင့္ ဒီလိုမ်ိဳးဂါဝန္ကို အိမ္မက္ထဲမွာေတာင္ မဝတ္ဖူးပါဘူး။ ရွက္စရာႀကီး၊ ျပီးေတာ့ ေစ်းကလဲ ႀကီးေသးတယ္။ သမီးသာဆို
အဲ့ဒီပိုက္ဆံကို အေမ့ေပးၿပီး အိမ္အမိုး ဖာခိုင္းလိုက္မွာေပါ့” လို႔ ညည္းညည္းညဴညဴ ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲတြင္ သူသည္ အရြယ္ႏွင့္မလိုက္ေအာင္ သိတတ္လြန္းသည္ ဟုထင္မိသည္။ ေနရာတကာ သူ႕မိသားစုႏွင့္ႏိႈင္းယွဥ္ကာ အက်ိဳးအျပစ္ကို ေျပာေလ့႐ွိသည္။ ကၽြန္မတို႔မိသားစု အျပင္မွာ ထြက္စားလွ်င္ျဖစ္ေစ၊ တစ္ခ်ိဳ႕ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ အိမ္တြင္မုန္႕လုပ္စားလွ်င္ ျဖစ္ေစ၊ “ေမာင္ေလးေတြကို ေကၽြးခ်င္လိုက္တာ၊ အေမက ဒီမုန္႔ဆို အရမ္းၾကိဳက္တာ” လို႔ အျမဲေျပာေလ့ ႐ွိသည္။
သူႏွင့္ပတ္သတ္၍ ကၽြန္မဆီမွာ အခုထိ မွတ္မွတ္ရရက်န္ေနခဲ့ေသာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုမွာ ကၽြန္မတို႔ အိမ္အေပၚထပ္ဧည့္ခန္းက ဓာတ္ပံုႀကီးႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အရာျဖစ္သည္။ တစ္ေန႕“အန္တီရယ္၊ အန္တီ့ေယာက်္ားက အရမ္းေခ်ာတာပဲ။ စစ္ဝတ္စံုႀကီးနဲ႔ ခန္႔တယ္ေနာ္” လို႔ အားပါးတရ ေျပာလိုက္ေသာစကားေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ သားအမိတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ၾကည့္မိၾကသည္။ သူအိမ္ေရာက္ျပီးကတည္းက ကၽြန္မအေဖႏွင့္ တစ္ခါမွ မဆံုဖူးေသးေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုထဲမွလူကို အေဝးေရာက္ေနေသာ ကၽြန္မအေဖပံုအမွတ္ႏွင့္ ေျပာေနျခင္းျဖစ္သည္။
“မသူဇာ၊ အဒါ အန္တီ့ေယာက္်ား မဟုတ္ဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေလ သမီးရဲ႕။ သမီးက ေက်ာင္းမတက္ခဲ့ရလို႔ ဘယ္သိပါ့မလဲ၊ ၾကားေတာ့ၾကားဖူးမွာေပါ့။ တခ်ိဳ႕ပိုက္ဆံေတြေပၚမွာလည္း ပါတယ္ေလ၊ အခု သမီးတို႔အန္တီတို႔ေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ႏိုင္ငံျခားသားေတြရဲ႕ကၽြန္အျဖစ္က လြတ္ေအာင္ ေခါင္းေဆာင္ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ႀကီးေပါ့။ ျပီးေတာ့ ဒီဓာတ္ပံုက အန္တီ့အေဖရဲ႕ အေမြေလ၊ အဲဒါေၾကာင့္ အန္တီတို႔က ဧည့္ခန္းမွာ ခ်ိတ္ထားတာ သမီးရဲ႕” လို႔ အေမက အားပါးတရ႐ွင္းျပေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကေတာ့ ရယ္ရလြန္းလို႔ မ်က္ရည္မ်ားပင္ ေဝ့တတ္ခဲ့သည္။ အခုအခ်ိန္ ျပန္စဥ္းစားမိလွ်င္ေတာ့ ကၽြန္မ မ်က္ရည္က်ခ်င္မိေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ရယ္ခ်င္လြန္း၍ေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ေပ။
ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ပင္ အႏိုင္ႏိုင္ရုန္းကန္ေနရေသာ သူ႕ပတ္ဝန္းက်င္သည္ သူ႕အား ဤအရာေတြကို ရွင္းျပေပးဖို႔ အခ်ိန္ေပးႏိုင္ခဲ့မည္မဟုတ္။ လက္လႈပ္မွ ပါးစပ္လႈပ္ႏိုင္သည့္ဘဝအတြက္ ကိုယ့္ဝမ္းကိုယ္ေက်ာင္းႏိုင္ဖို႔ ေစ်းေရာင္း၊ ငါးဖမ္း၊ ေကာက္စိုက္သည့္ပညာေတြကိုသာ သင္ေပးခဲ့လိမ့္မည္။ ေဒသမေကာင္းေသာ အရပ္၊ ကာလမေကာင္းေသာ ေနရာတြင္ လူလာျဖစ္ရေသာ သူ႕အတြက္ ကၽြန္မစိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိသည္။ တစ္ေန႔တစ္ျခား ဆုတ္ယုတ္သထက္ ဆုတ္ယုတ္ကာ ဆင္းရဲတြင္းထဲမွာပဲ တဝဲလည္လည္ ႐ွိေနခဲ့လိမ့္မည္။
ကၽြန္မတို႔အိမ္မွာ သူေနသားက်လာေသာအခ်ိန္တြင္ သူ႔အေမက သူ႔ကို လာျပန္ေခၚသည္။ ကၽြန္မေရာ၊ ကၽြန္မအေမပါ အလြန္ဝမ္းနည္းခဲ့ၾကသည္။ သူကေတာ့ ဆိုဖြယ္ရာ မ႐ွိေတာ့။ “သမီးေနာက္ဘဝက်ရင္ အန္တီ့သမီး လုပ္ခ်င္တယ္” လို႔ ဆုေတာင္းျပီး အေမ့ကိုကန္ေတာ့တဲ့အခါ အေမ ႐ႈိက္႐ႈိက္ၿပီး ငိုလိုက္တာ၊ မ်က္လံုးေတြ ျပည့္ေဖာင္းေနတာကိုပင္ ကၽြန္မမွတ္မိေသးသည္။ သူႏွင့္အတူေနခဲ့ေသာ ေျခာက္လမွ်အခ်ိန္သည္ပင္ ကၽြန္မတို႔မိသားစုကို အမွတ္တရ ႐ွိေနေစခဲ့သည္။
ဒီေန႔ေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူႏွင့္ကၽြန္မ ျပန္ဆံုခဲ့ျပီ။ အခုသူ႕ပံုစံသည္ လူၾကီးတစ္ေယာက္အသြင္ ေျပာင္းသြားခဲ့ေသာ္လည္း သူ႔မ်က္ႏွာကို ကၽြန္မ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး သိေနေသးသည္။ ခ်ိဳ႕တဲ့ႏြမ္းပါးလြန္းေသာ လူတစ္ေယာက္အသြင္ အထင္းသားေပၚလြင္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာကို ကၽြန္မ မွတ္မိႏိုင္ေသးသည္။ “နင္အဆင္ေျပရဲ႕လား”လို႔ ကၽြန္မ သူ႕ကိုေမးေတာ့ သူ ကၽြန္မကို ျပံဳးျပသည္။ သူ႕အျပံဳးက သူက်င္လည္ေနရေသာဘဝမွာ အသားက်ေနျပီဆိုတဲ့ အျပံဳးလား၊ အခုအစ္မ ျမင္ေနရတဲ့ အတိုင္းပါလို႔ ဆိုခ်င္တဲ့ အျပံဳးလား၊ ကၽြန္မ မေဝခြဲတတ္ေပ။ သို႔ေပမယ့္ သူမေျပလည္ဘူး ဆိုသည့္အရာကိုေတာ့ အေျဖမ႐ွိလည္း ကၽြန္မေကာင္းေကာင္းနားလည္ခဲ့သည္။ သူ႔ဖရဲသီးဗန္းေပၚနားလာေသာ ယင္ေကာင္ကို လက္တစ္ဘက္ႏွင့္ေျခာက္လွန္႔ရင္းက လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္က သူ႕အေမဆံုးၿပီလို႔ ဆိုသည္။ ကၽြန္မ အမွန္ပင္ စိတ္မေကာင္းမိ။ တခါတရံေတာ့ ကံၾကမၼာက သူ႕ကို မ်က္ႏွာသာေတာ့ေပးသင့္သည္။ ႀကီးရင့္လာေသာ ကာလတေလွ်ာက္လံုး အေဖရယ္လို႔ ေခၚစရာမရွိေသာ သူ႔ကို အေမ့ေမတၱာေတာ့ အျပည့္အဝ ရေစခ်င္သည္။ သူ႔ဘဝတြင္ ဆင္းရဲႏံုခ်ာသည့္အျပင္ မိမဲ့၊ဖမဲ့ ႐ွင္သန္ရျခင္းသည္ သူ႔အတြက္ အႀကီးမားဆံုး ထိုးႏွက္မႈ ျဖစ္ေစခဲ့လိမ့္မည္။
စကားေျပာရင္းက သူေစ်းေရာင္းသည္ကို အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္မည္စိုးေသာေၾကာင့္ “သူဇာ အစ္မသြားေတာ့မယ္၊ အိမ္လာခဲ့ပါဦး၊ အေမလည္း နင့္ကိုေတြ႕ရင္ အရမ္းဝမ္းသာမွာ” လို႔ဆိုကာ သူ႔လက္ထဲ ဖုန္းနံပါတ္ႏွင့္လိပ္စာေရးျပီး ထည့္ေပးခဲ့ရသည္။ ကၽြန္မ သူ႔ကိုႏႈတ္ဆက္ေတာ့ သူ႕မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ တြဲခိုေနေလျပီ။ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ သူႏွင့္ေတြ႕ခဲ့ေၾကာင္း အေမ့ကိုျပန္ေျပာလွ်င္ အေမလည္း က်ိန္းေသစိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာကို ကၽြန္မ သိသည္။ အျပန္လမ္း တေလွ်ာက္လံုးလည္း သူ႕ရဲ႕ညိႈဳးႏြမ္း ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ လြန္ခဲ့ေသာဆယ္စုႏွစ္က အေၾကာင္းမ်ားသာ ေခါင္းထဲေရာက္ေရာက္လာခဲ့သည္။
ကြဲကြာသြားေသာႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ သူ႔မိသားစုအတြက္ သူ႕အေမသင္ေပးေသာ ေစ်းေရာင္းျခင္းအတတ္ႏွင့္ သူ ႀကိဳးစား႐ုန္းကန္ခဲ့ရမည္။ သူ႔ဘဝကို ႐ိုး႐ိုးသားသား သူရပ္တည္ခဲ့လိမ့္မည္လို႔လည္း ကၽြန္မယံုၾကည္သည္။ သူရဲ႕ဘဝသည္ ဆင္းရဲႏံုခ်ာမႈ၊ အားငယ္တတ္မႈ၊ ေတြးေခၚႏိုင္စြမ္းနည္းပါးမႈေတြေၾကာင့္ ရည္မွန္းခ်က္မ႐ွိ္ လမ္းစမ႐ွိ ျဖစ္ခဲ့ရျပီ။ သို႔ေသာ္ ထိုရည္မွန္းခ်က္၊ ေအာင္ျမင္မႈဆိုေသာအရာမ်ားသည္ သူ႕အတြက္ အေရးႀကီးလိမ့္မည္မဟုတ္။ သူ႕အတြက္ အေရးႀကီးေသာအရာသည္ သူ႕ေရွ႕က ဗန္းေပၚမွာထည့္ထားတဲ့ ဖရဲသီးစိတ္နီနီရဲရဲမ်ားသာ ျဖစ္လိမ့္မည္။ သူ၏တစ္ေန႔တာၿပီးဆံုးသြားတိုင္း သူ႔ဗန္းေပၚက ဖရဲသီးစိတ္မ်ား ကုန္ေအာင္ေရာင္းႏိုင္ဖို႔သည္သာ သူ႔ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။
