အလွျပင္ဆိုင္အတြင္းမွာ ျငိမ္႔ေညာင္းေသာ ေကာ္ပီေတးသံက လြင္႔ပ်ံ႕ေနသည္။ အေနာက္တိုင္းေတးသြားမွာ အေရွ႕တိုင္းစာသားမ်ား ထည္႔ျပီး ဆိုေနဟန္က ေခ်ာကလက္ရည္ ေလာင္းခ်ခံထားရေသာ တေယာတစ္လက္၏ ငိုညည္းသံလိုလို။ ေဟာလီး၀ုဒ္ မင္းသား၊ မင္းသမီးမ်ား၏ ေလာေလာလတ္လတ္ အျဖစ္မ်ားကို ဓာတ္ပုံနွင္႔ ေ၀ေ၀ဆာဆာ ေရးထားေသာ ‘trash’ဟု လူအမ်ား ေခၚေလ႔ေခၚထရွိေသာ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ကို စိတ္မပါဘဲ ဟုိလွန္သည္လွန္ ၾကည္႔ရင္း ကိုယ္႔အလွည္႔ကို ေစာင္႔ေနသည္။ အလွျပင္ဆိုင္ အျပင္ဘက္မွာ ရပ္ထားေသာ ကားမ်ားက လူတစ္ရပ္ခြဲစာ ျမင္႔မားေသာ၊ ေျပာင္လက္ေတာက္ပေသာ၊ မွန္နက္ၾကီးမ်ား တပ္ဆင္ထားေသာ၊ ဘီးဖုံးတစ္ခုကပင္လွ်င္ ကိုယ္႔ကား တစ္စင္းစာေလာက္ တန္ဖုိး႐ွိေသာ ကားၾကီးမ်ား။ ထိုကားမ်ားကို ေငးေမာေနစဥ္ ေလးဘီးယက္ေမာင္း အက္စ္ယူဗြီ (SUV-Sports Utility Vehicle)ၾကီးတစ္စင္းက အရွိန္ျပင္းျပင္း ထိုးရပ္လိုက္သည္။ ကားေရွ႕ခန္းက တံခါးတစ္ခ်ပ္ ပြင္႔လာသည္။ ႐ုပ္႐ွင္ေတြထဲကအတိုင္း လွပေသာ ေျခတစ္ဖက္ က်လာသည္။ ေျခတစ္ဖက္သာ က်လာေသာ္လည္း တစ္ကိုယ္လုံးကို ႀကိဳတင္ ခန္႔မွန္းေနႏိုင္သည္။

ျဖဴေဖြးေသာ ေျခဆစ္အထက္မွာ ေရႊေရာင္ၾကိဳးေသးေသးေလး ရွိလိမ္႔မည္။ အနက္ခံေပၚမွာ ေရာင္စုံအပြင္႔ၾကီးၾကီးရိုက္ ကိုယ္ၾကပ္ေဘာင္းဘီကို ၀တ္ဆင္ထားမည္။ အပ်ိဳစင္ ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ ထုိသုိ႔ေသာ သူတစ္ေယာက္ထက္ပင္ ျပားခ်ပ္ေနေသာ ဗိုက္သားမ်ားကို မသိမသာ ေဖာ္ထားမည္။ ခြဲစိတ္ျပဳျပင္ထားေသာ ဆီလီကြန္ရင္သားတုမ်ားကို ျမင္သာေစေသာ၊ ပန္းေရာင္သို႔မဟုတ္ အျပာႏုေျပာင္ ကိုယ္ၾကပ္ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းအကၤ်ီကို ၀တ္ဆင္ထားမည္။ လည္ပင္းမွာ ခပ္ေသးေသး ေရႊၾကိဳးမွ်င္ သုံးေလးကုံးခန္႔ ဆြဲထားမည္။ ကိုင္းေပၚမွာ ေရႊေရာင္စာလုံးၾကီးၾကီးျဖင္႔ ဂ်ီစီဟု ထြင္းထားေသာ ေနကာမ်က္မွန္ ခပ္ၾကီးၾကီးတစ္လက္ကို ၀တ္ဆင္ထားမည္။ ထုိ႔ေနာက္ ကယ္မီကယ္လ္ေတြျဖင္႔ အေရာင္ခၽြတ္ထားျခင္းခံရေသာ ဆံပင္ေတြက ေလမွာ၀ဲေနမည္။ သည္လို ေဒၚလာေထာင္ခ်ီေသာ တစ္ကိုယ္လုံးကို ေထာက္မထားသည္ကေတာ႔ ခၽြန္ျမေနသည္႔ သုံးလက္မခန္႔ ျမင့္ႏိုင္ေသာ ၾကိဳးသိုင္း ေဒါက္ျမင္႔ဖိနပ္တစ္ရံ။

ကားတံခါးကို ခပ္ျပင္းျပင္း ပိတ္လိုက္သံအဆုံးမွာ ထင္ထားသည္႔ပုံစံအတိုင္း မလြဲေသာ သူမက ဆိုင္တံခါးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း တြန္းဖြင္႔ျပီး အတြင္းသို႔ ဟန္ပါပါ ၀င္လာသည္။ တံခါးထိပ္မွာ တပ္ထားေသာ ေခါင္းေလာင္းေလးမ်ားက အထိန္းကြပ္မဲ႔စြာ ခါယမ္းျပီး ဆူညံသြားသည္။ ဆိုင္တြင္းက မိန္းကေလး တစ္ေယာက္က သူမထံသို႔ ေလွ်ာက္သြားသည္။ သူမနွင္႔ အျပန္အလွန္ စကားေျပာၾကသည္။ သူတို႔ ေျပာေနၾကေသာ စကားမ်ားကို ကၽြန္မ နားမလည္။ ဆိုင္တြင္းမွာရွိေနေသာ အလွျပင္ေပးေသာ မိန္းကေလးအမ်ားစုကလည္း ၀င္လာေသာ သူမနွင္႔ ညီအစ္မမ်ားဟု ဆိုနိုင္ေလာက္ေအာင္ အ၀တ္အစား၊ ကိုယ္လုံးကိုယ္ထည္၊ အျပင္အဆင္ေတြက ထူးမျခားနား။ သူတို႔အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူမကဲ႔သု႔ိပင္ ေဘာင္းဘီ ကိုယ္ၾကပ္မ်ားနွင္႔ ဆီလီကြန္ အသားေပး အကီ်ၤ ကိုယ္ၾကပ္မ်ားကို ၀တ္ဆင္တတ္ၾကျပီး၊ ေလးဘီးယက္ အက္စ္ယူဗြီမ်ားကို ေမာင္းနွင္တတ္ၾကသည္။ ဒီအလွျပင္ဆိုင္ အတြင္းမွာ အလွျပင္ေပးေသာ မိန္းကေလးအမ်ားစုက သူမလို ဗီယက္နမ္ႏြယ္ဖြားေတြနွင္႔ ဗီယက္နမ္ေမြး တရုတ္အမ်ိဳးသမီးေလးမ်ား ျဖစ္တတ္ၾကျပီး လူနည္းစုကေတာ႔ အျဖဴမိန္းကေလးအခ်ိဳ႕ ျဖစ္ၾကသည္။

“လာလို႔ရျပီ”

ကၽြန္မ၏ဆံပင္ကို ကိုင္တြယ္ေနက် လစ္ဇ္က ျပဳံးျပံဳးေလး လွမ္းေခၚလိုက္လို႔ ‘trash’ မဂၢဇင္းကို စားပြဲေပၚခ်ကာ၊ အဆင္သင္႔ျဖစ္ေနေသာ ဆုံလည္ခုံနက္ရွိရာသို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။ ေကာင္တာနားမွ လွည္႔ထြက္လာေသာ သူမ၏မ်က္လုံးမ်ားနွင္႔ ဆုံလိုက္ရသည္။ ေသးမွ်င္လြန္းေသာ မ်က္ခုံးေမႊးတို႔ ၀ိုင္းရံထားေသာ၊ စိမ္းျပာေရာင္ မ်က္ကပ္မွန္တပ္ မ်က္လုံးမ်ားနွင္႔ ဆုံလိုက္ရသည္။ သူမေဘးမွ ျဖတ္ေလွ်ာက္ေတာ႔ Oscar de la Renta ေရေမႊးနံ႔ကို ရလိုက္သည္။ ဆုံလည္ခုံေပၚမွာ ထိုင္လိုက္စဥ္ ဆိုင္ျပင္ဖက္သုိ႔ ထြက္သြားေသာ ေဒါက္ျမင္႔သံကိုၾကားလိုက္သည္။

“အရင္ပုံပဲလား”

“ဟုတ္တယ္လစ္ဇ္၊ ဒီတစ္ခါ လက္ငါးလုံးေလာက္ ျဖတ္ခ်လိုက္ပါ”

စကားအဆုံးမွာ လစ္ဇ္က ကၽြန္မ၏ ဆံပင္မ်ားကို ေရဗူးထဲကေရမ်ားျဖင္႔ ဖ်န္းလိုက္သည္။

“ခုနက လာသြားတဲ႔တစ္ေယာက္ေလ၊ ငါနဲ႔သူနဲ႔က ဟိုးရြာမွာတုန္းကတည္းက အတူတူပဲ။ အရင္က သိပ္ဆင္းရဲတာ။ ကုန္းေကာက္စရာ မရွိဘူးလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရတယ္။ ပညာလည္း ေကာင္းေကာင္း မတတ္ေပမယ္႔ အခုေတာ႔ အရမ္းေကာင္းစားေနျပီေလ။ သူ႔နာမည္က သီ တဲ႔။ ကဗ်ာလို႔ အမည္ရတယ္။ ငယ္ငယ္ကလည္း ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္လို လွတယ္။”

တစ္ဖက္ခုံမွာ ထိုင္ေနေသာ မိန္းမတစ္ဦးကို ဆံပင္ေဆးဆိုးေပးေနသည္႔ ဗီယက္နမ္မေလးက လစ္ဇ္ကို စကားေတြ လွမ္းေျပာေနသည္။


ထိုေန႔က ခေမာနွင္႔ မြီးခေမာ ျမိဳ႕နွစ္ျမိဳ႕ၾကားမွ ေရလက္ၾကားကို ျဖတ္တိုက္လာေသာေလက ျမိဳ႕နွင္႔မနီးမေ၀း တံငါရြာေလးအထိ ေ၀႔၀ဲတိုက္ခတ္သြားသည္။ ေလထဲမွာ ငါးေျခာက္နံ႔၊ ဒိုက္နံ႔မ်ား ပ်ံ႕လြင္႔ေနသည္။ ခေနာ္ခနဲ႔ ၀ါးၾကမ္းျပင္ထက္က သစ္တုံးသစ္စမ်ားျဖင္႔ ဖိုထားေသာ မီးဖိုေပၚက ထမင္းအိုးကို ေမႊေနရင္း၊ ဇလုံထဲက ျပည္ၾကီးငါးမ်ားကို အုံေနေသာ ယင္ေကာင္မ်ားကို လည္ပင္းမွာပတ္ထားေသာ တဘက္နွင္႔ ယမ္းလိုက္သည္။ ျပည္ၾကီးငါးေတြထဲက မလတ္ဆတ္ေတာ႔ေသာ ငါးတစ္ေကာင္ကို လက္နွင္႔ေကာက္ကာ အိမ္ေနာက္ေဖးေပါက္မွတဆင္႔ ေရထဲသို႔ ပစ္ခ်လိုက္သည္။ အိမ္ေရွ႕ဖက္ျခမ္းက ေျမျပင္ေပၚမွာရွိျပီး ေနာက္ဖက္အျခမ္းက ေရလက္ၾကားေပၚမွာ တည္ရွိေသာ တဲသာသာ၊ ဓနိမိုး၊ ထရံကာ အိမ္ေနာက္ဖက္အဖီမွ ေလတိုက္တိုင္း အသံျမည္ေနသည္႔ အျပာေရာင္မိုးကာဖ်င္က မဲညစ္လြန္း၍ မီးခိုးေရာင္ပင္ သန္းခ်င္ေနသည္။ ၀ါးၾကမ္းျပင္ၾကားမွ ေအာက္သို႔ ငုံ႕ၾကည္႔လွ်င္ တသြင္သြင္ စီးေနေသာ ညိဳပုပ္ပုပ္ေရမ်ားကို ျမင္ေနရသည္။

အိမ္ေရွ႕ခန္းမွ အေမနွင္႔ဦးေလးတို႔ စကားေျပာသံက တခ်က္တခ်က္ ပ်ံ႕လြင္႔လာသည္။

“ငါနဲ႔ ဆိုင္ဂုံကိုထည္႔လုိက္စမ္းပါ အစ္မရယ္။ နင္႔သမီးက ရုပ္ရည္လဲရွိတယ္။ ငါ႔ထမင္းဆိုင္မွာ ေငြကိုင္အေနနဲ႔ထားေပးမယ္။ ငါလည္း အကူလိုတယ္။ နင္လဲ ေငြပိုေငြလွ်ံရတာေပါ႕”

“ငါ႔သမီးကို ငါမခြဲနိုင္ဘူး။ ေနာက္ျပီး ငါတို႔ကဆင္းရဲေတာ႔ သီ႔ ကိုေက်ာင္းမထားနိုင္ခဲ႔ဘူး။ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ေက်ာင္းထြက္လိုက္ရတဲ႔ ငါ႔သမီးက နင္႔ဆိုင္မွာ စာရင္းဇယား ဘယ္လိုလုပ္နိုင္ပါ႕မလဲ”

“သင္ေပးမွာေပါ႕ အစ္မရယ္။ ငါ႔သမီးေတြနဲ႔လည္း အေဖာ္ရတယ္”

“အစ္မ စဥ္းစားပါဦးမယ္”

“ဒီမွာ အစ္မအတြက္ ကန္ေတာ႔တာပါ။ မ်ားေတာ႔မမ်ားဘူး။ ငါဒီကေန သန္ဘက္ခါျပန္ထြက္မယ္။ မနက္ျဖန္မနက္ တစ္ေခါက္ျပန္လာဦးမယ္ အစ္မ”

“ေအးေအး”

“သီ.. ေရ.. သမီး၊ နင္႔ဦးေလးျပန္မယ္တဲ႔”

ထမင္းအိုးကို နွစ္ခ်က္သုံးခ်က္ေမႊျပီး အိမ္ေရွ႕ခန္းကို ေျပးထြက္လာခဲ႔သည္။

“ျပန္ျပီလားဦးေလး”

“ေအး.. ငါ မနက္ျဖန္လာခဲ႔ဦးမယ္။ နင္တို႔စဥ္းစားထားၾကေပါ႕”

သီ႔ေခါင္းကို ခပ္သြက္သြက္ျငိမ္႔လိုက္ျပီး ဆိုက္ကားေတြ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနသည္႔ အိမ္ေရွ႕ေျမ၀ါလမ္းမေပၚမွတဆင္႔ ထြက္ခြာသြားေသာ ဦးေလး၏ေက်ာျပင္ကို ေငးၾကည္႔ေနလိုက္သည္။


ေကြ႕ေကာက္စီးဆင္းေနေသာ ဆုိင္ဂုံျမစ္ေပၚတြင္ ေမးတင္ေနသည္႔ ဟုိခ်ီမင္းျမိဳ႔ကေလးက ေတာက္ပေသာ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ လႈပ္ရွား အသက္၀င္ေနတတ္သည္။ ျမိဳ႕လမ္းမေတြေပၚမွာ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္မ်ား၊ လူမ်ားျဖင္႔ အျမဲစည္ကား ေနတတ္သည္။ ျမိဳ႕လယ္မွာ ဖြင္႔ထားသည္႔ ဦးေလး၏ ျပင္သစ္စားေသာက္ဆိုင္တြင္ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္အေနႏွင္႔ သီ တစ္ေယာက္ အလုပ္၀င္လုပ္ေနသည္မွာ တစ္လခန္႔ရွိျပီျဖစ္သည္။ ပထမေတာ႔ ဦးေလးျဖစ္သူက အေတြ႕အၾကဳံရလာလွ်င္ ေငြသိမ္းေကာင္တာေနာက္မွာ ေငြကိုင္ခိုင္းမည္ဟု ေျပာခဲ႔ေသာ္လည္း တစ္လျပည္႔သည္အထိ သီ တစ္ေယာက္ ဆိုင္ေနာက္မွာ ပန္းကန္ေဆးသည္႔အလုပ္ကို မနက္ ေနမပြင္႔ခင္မွ ညဆယ္႔တစ္နာရီခန္႔အထိ လုပ္ေနရဆဲျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕ရက္မ်ားတြင္ ပန္းကန္ေဆးရုံသာမက၊ ဆိုင္ၾကမ္းျပင္ကို ေရပတ္တိုက္ရသည္႔အလုပ္ကိုပါ ၾကဳံလွ်င္ၾကဳံသလို ၀င္လုပ္ေနရသည္။ ဆိုင္ေရွ႕က ပန္းေပါင္းစုံရနံ႔ ေမႊးပ်ံ႕ေသာ ေကာင္တာေနာက္ဖက္မွာေတာ႔ ေနာက္ဆုံးေပၚအ၀တ္အစား အမ်ိဳးမ်ိဳး၀တ္ျပီး အျမဲေမႊးပ်ံ႕လွပေနေသာ ဦးေလး၏ သမီးနွစ္ေယာက္။ အေမ႔ ေမာင္အရင္းျဖစ္သူ ဦးေလးက သီ႔အေပၚမွာ အေဖတစ္ေယာက္ကဲ႔သို႔ သြန္သင္ျပေပးေသာ္လည္း ဦးေလး၏ မိန္းမနွင္႔ သမီးနွစ္ေယာက္က သီ႔ကို အိမ္အေဖာ္တစ္ေယာက္ထက္ ပိုျပီး သေဘာမထား။

ဆိုင္ေနာက္က စားစရာျပင္ေနသည္႔ ထမင္းခ်က္နားမွာ သီတစ္ေယာက္ ေယာင္လည္လည္လုပ္ေနရင္း နာဗာရင္ဟုေခၚေသာ ျပင္သစ္စာ သိုးသားဟင္း ျပင္ဆင္ပုံျပင္ဆင္နည္းကို ေလ႔လာေနသည္႔တစ္ေန႔။

“ကၽြန္မ သြားခ်ေပးလိုက္မယ္”

ၾကက္သြန္ျဖဴနီ၊ မုန္လာဥနီ၊ ပဲသီး၊ ၀ိုင္ျဖဴ စသည္တို႔ျဖင္႔ နာဗာရင္ကို အဆီအေငၚ တည့္ရုံမက ဖြယ္ဖြယ္ရာရာျဖစ္ေအာင္ ျပင္ေနေသာ ထမင္းခ်က္ကို သီေျပာလိုက္သည္။ ထမင္းခ်က္က ပန္းကန္ကို သီ႔ထံ လွမ္းေပးလိုက္သည္။

“စားပြဲ နံပါတ္ငါးမွာ သြားခ်ေပးလိုက္”

သီ ေခါင္းတစ္ခ်က္ညိတ္ျပီး ပန္းကန္ကိုကိုင္လွ်က္ ဆင္နားရြက္တံခါးေလးကို ကိုယ္လုံးနွင္႔ အသာတိုက္ဖြင္႔ျပီး စားပြဲနံပါတ္ငါးရွိရာသို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။ ထိုစားပြဲမွာ မ်က္နွာထားတင္းတင္းနွင္႔ ေယာက္်ားသုံးေလးေယာက္ ထိုင္ေနၾကသည္။

“နာဗာရင္..”

ပန္းကန္ကို မခ်ေသးဘဲ ဘယ္မွာခ်ရမလဲ ဟူေသာသေဘာျဖင္႔ သီေမးလိုက္သည္။ တစ္ေယာက္က သီ႔ကို ရႊန္းလဲ႔ေသာမ်က္၀န္းမ်ားနွင္႔ ၾကည္႔ျပီး လက္ေထာင္ျပသည္။ ပန္းကန္ကို သူ႔ေရွ႕မွာ ခ်ေပးျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကို ျပန္ထြက္လာခဲ႔သည္။

“ငါေတာ႔ ေတြ႔သြားျပီကြာ”

သီ႔ေနာက္ေက်ာဖက္မွ အသံတစ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္႔အခ်ိန္တြင္ ေကာင္တာေနာက္မွ မီး၀င္း၀င္းေတာက္ေနေသာ ဦးေလးသမီး၏ မ်က္၀န္းမ်ားကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

“ဘာျဖစ္လို႔ သီ႕ကို အေရွ႕ထြက္ခုိင္းရတာလဲ၊ ဒီေနာက္မွာ ေဆးစရာေတြ၊ လုပ္စရာေတြ တပုံၾကီး။ ပြဲေတြျပင္ျပီးလို႔ ဒီေခါင္းေလာင္းကိုနွိပ္လိုက္ရင္ ေရွ႕က တစ္ေယာက္ေယာက္ လာယူတယ္ဆိုတာ ရွင္မသိတာ က်ေနတာပဲ”

ထမင္းခ်က္ကိ ုေဟာက္ေနေသာ ဦးေလးသမီးအၾကီး၏ အသံက မီးဖိုခန္းထဲမွာ စူးရွစြာ ထြက္ေပၚလာသည္။

“သီ… နင္႔ကိုမေခၚဘဲ ဘယ္ေတာ႔မွ ထြက္မလာနဲ႔၊ ၾကားလား။ ေနာက္ဖက္မွာ ကိုယ္႔လုပ္စရာရွိတာသာ ကိုယ္လုပ္၊ ေရာ႕…. အင္႔။ ဒီဖန္ခြက္ကို ေျပာင္ေအာင္ေဆး။ နင္႔လက္နဲ႔ မေျပာင္ရင္ စက္ထဲထည္႔။ စက္ထဲက ထြက္လာတာေတြကို သူ႔ေနရာနဲ ႔သူထား၊ ေနွးမေနနဲ႔”

“ဟုတ္.. ဟုတ္ကဲ႔ မမ”

“အို..”

“ရွင္.. မမ”

“နင္႔ ပန္းကန္ေဆးေရေတြ ငါ႔အက်ၤ ီအေကာင္းစားကို ေပသြားျပီ၊ ဘယ္လို လုပ္လိုက္တာလဲ..ဟင္။ သြားသြား ငါ႔မ်က္စိေရွ႕က ထြက္သြားစမ္း”

မျဖစ္စေလာက္ ပန္းကန္ေဆးေရစင္သြားသည္ကို အလြန္အမင္းစိတ္ဆိုးသြားေသာ သီ႔အစ္မ၀မ္းကြဲက သီ႕ရင္ဘတ္ကို အရွိန္နွင္႔တြန္းပစ္လိုက္သည္။ သီ အရွိန္လြန္ျပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ထိုင္လ်က္သား က်သြားသည္။ ကမန္းကတန္း လက္ေထာက္မိလိုက္၍ ညာဘက္လက္ေကာက္၀တ္က အလြန္အမင္း နာက်င္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ၀မ္းနည္းစိတ္နွင္႔ လူးလဲထျပီး ဆုိင္ေနာက္ဖက္အေမွာင္ရိပ္ထဲသုိ႔ ေျပးထြက္ကာ အဖီေလးေအာက္တြင္ သီ တစ္ေယာက္တည္း ခ်ဳံးပဲြခ်ငုိေနမိသည္။

“ေတာက္… ဆင္းရဲသူ မုဆိုးမသမီးမို႔ ဒီလိုဆက္ဆံရဲၾကတာ။ ငါသာ က်ိက်ိတက္ခ်မ္းသာေနတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ဆိုရင္ ဒင္းတို႔ေတြ ငါ႔ကို ဒီလိုဆက္ဆံရဲမွာ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ေန႔ေတာ႔ ဒင္းတို႔ေတြ အားလုံးထက္ ငါ သာေစရမယ္”။


“သီ.. နင္တိုးတက္ခ်င္တာ ငါသိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒီလူက အေမရိကားကသာဆိုတယ္ ဘယ္လိုလူလဲမသိဘူး။ စဥ္းစားပါဦး”

“အေမရိကားက မဟုတ္ဘူး၊ ကေနဒါက ဦးေလး”

“ေအးေလ၊ ကေနဒါနဲ႔ အေမရိကားနဲ႔က ကပ္ေနတာ၊ အေမရိကားတိုက္ တစ္ခုထဲမွာေလဟာ၊ ဒီလူေတြပဲ၊ ဒီယဥ္ေက်းမႈပဲ။ ဘာမွသိပ္မျခားဘူး။ နင္ဘာမွလဲ မသိဘဲနဲ႔ တစ္ခါမွ မသိမျမင္ဖူးတဲ႔သူေနာက္ကို လိုက္သြားမလို႔လား၊ နင္႔လူၾကည္႔ရတာလဲ ငါရွင္းရွင္းေျပာမယ္ဟာ မိုက္ကန္းကန္းရုပ္”

“ဦးေလးကလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ေယာက္်ားပီသလိုက္သလဲ။ ေပ်ာ႔စိစိ ေယာက်္ားမ်ိဳး သီတို႔က မၾကိဳက္ေသး”

“ထားေတာ႔၊ နင္ ဟိုမွာဘာလုပ္ကိုင္စားေသာက္မလဲ၊ နင္.. ေအဘီစီေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မတတ္ဘဲနဲ႔ဟာ..”

“သူက သိပ္ခ်မ္းသာတယ္၊ ဟိုမွာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ႔ စီးပြားေရးသမားၾကီး။ ဘိစနက္ကဒ္ေတြ၊ သူ႔အိမ္ေတြ၊ ကားေတြပုံလဲ ျမင္ျပီးျပီ။ ကၽြန္မ ဆင္းရဲတဲ႔ဒဏ္ကို မခံနိုင္ေတာ႔ဘူး။ ဘာအလုပ္မွ လုပ္စရာမလိုဘူး။ သူေ႒းသူၾကြယ္ရဲ႕ကေတာ္လုပ္ရုံပဲတဲ႕.. ဟင္းဟင္း”

“နင္႔အေမနဲ႔ ငါလဲ သိပ္ဆင္းရဲခဲ႔တာပဲ။ ဆင္းရဲေတာ႔ ငါတို႔ငတ္တယ္၊ ငတ္ေတာ႔ ပညာထက္ ၀မ္းစာကို ေရွ႕တန္းတင္ရတယ္၊ ပညာကိုေရွ႕တန္းမတင္နိုင္ေတာ႔ တီထြင္ၾကံဆနိုင္တဲ႔၊ ေတြးေခၚဆင္ျခင္နိုင္တဲ႔ ဥာဏ္ရည္က သူမ်ားေတြနဲ႔ယွဥ္တဲ႔အခါ အနည္းနဲ႔အမ်ား နိမ္႔သြားတယ္။ သမၼာအာဇီ၀က်တဲ႔ အလုပ္ေတြနဲ႔၊ ၀င္ေငြအတန္အသင္႔ ျမင္႔ျမင္႔ရတဲ႔ အလုပ္ေတြနဲ႔လည္း အလွမ္းေ၀းတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ငါတို႔ သံသရာလည္ေနခဲ႔ၾကတယ္။ ငါတို႔ပညာအဆင္႔ ျမင္႔ျမင္႔မားမား မသင္ခဲ႔ရေပမယ္႔ ငါရွိတဲ႔ အတတ္ပညာေလးနဲ႔ ဆိုင္ဂုံမွာ စားေသာက္ဆိုင္ေလး ဖြင္႔ထားျပီး ဘ၀ကိုေက်နပ္တယ္။ အစ္မကို တတ္နိုင္သမွ် ေထာက္ပံ႕တယ္။ တူမေပမယ္႔ ငါ႔သမီးအရင္းလို ငါစိတ္ထားလို႔ တိုးတက္ေအာင္ ဆိုင္ဂုံကို ေခၚလာတာ၊ ငါ႔လို ရိုးရိုးက်င္႔ျမင္႔ျမင္႔ႀကံေစခ်င္တယ္၊ ျဖတ္လမ္း မလိုက္ေစခ်င္ဘူး။ အခု ငါနင္႔ကို သင္တန္းတစ္ခုခု တက္ရေအာင္စီစဥ္ေပးပါ႕မယ္”။

“ေနပါေစ ဦးေလးရယ္..၊ ဆိုင္မွာေတာင္ မီးဖိုထဲက ထြက္ခြင္႔မရေသးတာ၊ ေနာက္ၿပီး ဒီေခတ္မွာ ရိုးရိုးက်င္႔ျပီး ျမင္႔ျမင္႔ႀကံလို႔ရေသးလို႔လား ဦးေလးရဲ႕”

“ေအးေလး ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါမေျပာလိုေတာ႔ဘူး။ ဒါနဲ႔ နင္႔လူက ဟိုမွာမိန္းမေတြဘာေတြရွိေနဦးမယ္ဟာ၊ နင္႔အေမကေကာ ဘာေျပာလဲ”

“မိန္းမ မရွိပါဘူး။ အေမကေတာ႔ သူ႔သမီးကို နိုင္ငံျခားမွာေနတဲ႔ ေယာက္်ား တစ္ေယာက္က လက္ထပ္ျပီး၊ ႏိုင္ငံျခားဆိုတဲ႔ေနရာကို ေခၚသြားမွာကို အေက်နပ္ၾကီး ေက်နပ္ေနတာေပါ႕ ဦးေလးရဲ႕”

“ဟူး”

သီက ရယ္သံလြင္လြင္ေလးနွင္႔ ရယ္ေမာလိုက္ခ်ိန္တြင္၊ ဦးေလးက သက္ျပင္းေမာတစ္ခုကို ေလးပင္စြာ ခ်လိုက္ေလသည္။


ဒီအလွျပင္ဆိုင္ေလးထဲတြင္ မ်က္မွန္းတန္းေနက် သီ႔ကို မေတြ႕ျဖစ္တာ ၾကာခဲ႔ျပီ။ က်မ ဆံပင္ညွပ္သည္႔အခိ်န္ေတြနွင္႔ သူမ မ်က္နွာေပါင္းတင္ခ်ိန္၊ ဆံပင္အလွျပင္ခ်ိန္၊ လက္သည္းေျခသည္း အလွျပင္ခ်ိန္ေတြက လြဲေခ်ာ္ေနတာျဖစ္လိမ္႔မည္။

သည္ေန႔ေတာ႔ ဆိုင္ထဲမွာ လူရွင္းေနသည္။ ဆံပင္ညွပ္သည္႔ ဗီယက္နမ္မေလး နွစ္ေယာက္သာ ရွိေနသည္။ က်မဆံပင္ကို ကိုင္ေနက် လစ္ဇ္ မရွိ။ ဒီေန႔ေတာ႔ ရွိသည္႔သူနွင္႔ ၾကဳံသလိုဆံပင္ညွပ္ရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္ေသာကၽြန္မ၊ ဆံပင္အညွပ္ခံရင္း သူတို႔နွစ္ဦး စကားအျပန္အလွန္ေျပာေနသည္ကို နားေထာင္ေနလိုက္သည္။

“သီ တစ္ေယာက္လည္း ခ်မ္းသာျပီးရင္း ခ်မ္းသာရင္းပဲ၊ သူ႔အေမေတာင္ တံငါရြာေလးမွာ မေနေတာ႔ဘူးတဲ႔။ ဆိုင္ဂုံက နန္းေတာ္လို အိမ္ၾကီးတစ္လုံးဆီကို ေရာက္သြားျပီတဲ႔။ သူ႔ဦးေလးထမင္းဆိုင္ကို သူတို႔၀ယ္လိုက္ၿပီး စားေသာက္ဆိုင္အႀကီးႀကီး တိုးခ်ဲ႕လိုက္တယ္ဆိုလား။ ဆိုင္ဂုံျမိဳ႔ေပၚမွာ ႏိုင္ငံျခားအဆင္႔မီ ေနာက္ထပ္ဆိုင္ခြဲေတြေတာင္ ခ်ဲ႕လိုက္ေသးတယ္တဲ႔။ ဦးေလးသမီးေတြကို အဲဒီဆိုင္မွာ ေတာက္တိုမယ္ရ ျပန္ခိုင္းထားတယ္ၾကားတယ္”

“ဒီေလာက္ေတာင္ခ်မ္းသာရေအာင္ သူတို႔ကဘာစီးပြားေတြလုပ္လို႔လဲ”

“ဟိုဟာေလ”

“ဘယ္ဟာလဲ”

“ဟိုဟာေလ.. ေနာက္ေတာ႔ ငါေျပာျပမယ္”

“ေၾသာ္… အင္းအင္း”

ကၽြန္မ ရွိေနလို႔ သူတို႔ စကားလႊဲလိုက္သည္ကို ရိပ္မိလိုက္သည္။

“ငါတို႔တစ္ရြာလုံးလဲ ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္ထြက္လုပ္တဲ႔သူေတြ ပို႔တဲ႔ေငြနဲ႔ ထိုင္စားေနတာ ဘယ္သူမွ တံငါလုပ္ငန္းမလုပ္ၾကေတာ႔ဘူးတဲ႔.. ဟဟ”

“ေအး.. ငါတို႔ရြာမွာလဲ ဘယ္သူမွ စိုက္ပ်ိဳးေရး မလုပ္ၾကေတာ႔ဘူး။ လယ္ကြင္းေတြဆို ဘာမွကို မထြက္ေတာ႔ဘူးတဲ႔။ လုပ္စရာလဲ မလိုေတာ႔ဘူးေလ။ အခ်ိန္တန္ နိုင္ငံျခားက ေငြေရာက္လာမွာကိုပဲ ေမွ်ာ္ေနၾကေတာ႔တာပဲ၊ အဲဒါနဲ႔ပဲစားေနၾကတာ”

“သက္သာတာေပါ႕ဟာ”

“ငါတို႔တိုင္းျပည္အတြက္ ေရရွည္ေတြးၾကည္႔ရင္ေတာ႔ ရင္ေမာစရာႀကီး၊ တစ္ခုခု မွားေနသလိုပဲ”

“ငါေတာ႔ဘာမွ ေလးေလးနက္နက္ေတြ နင္႔လိုေတြးမေနပါဘူး… ေလာေလာဆယ္ ဟိုကမိသားစုေတြ အဆင္ေျပေနၾကဖို႔ အဓိကပဲ”

“ဒါေပမယ္႔ အၿမဲတမ္း အလကားရေနတာဟာ စိတ္ဓာတ္ကို ပ်က္စီးေစတယ္တဲ႔၊ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံၾကီးေတြက စီးပြားေရးသမားေတြဆိုရင္ ငါတို႔လို ဆင္းရဲတဲ႔တိုင္းျပည္ေတြကို စားစရာ၊ ေငြ စသျဖင္႔ လွဴဒါန္းသလိုလိုနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ကုိ စနစ္တက် ဖ်က္ဆီးတယ္ဆိုလား”

“မသိဘူးဟယ္.. ငါေတာ႔ ဘာမွ ေလးေလးနက္နက္မေတြးဘူး။ ငါေတြးတာ သီ႔လို အိမ္ႀကီးအႀကီးႀကီးနဲ႔ ေနခ်င္တယ္၊ ကားကုိ ထည္လဲ စီးခ်င္တယ္၊ လွလွနဲ႔ ေက်ာ႕ေက်ာ႕ေလးေနခ်င္တယ္။ ဗီယက္နမ္ကို သူ႔လို တစ္ႏွစ္ကို သုံးေလးခါေလာက္ ျပန္ခ်င္တယ္။ သူ တံငါရြာကလာတာေတြ၊ ဆင္းရဲလြန္းလို႔ ပညာမသင္ႏိုင္လို႔ အဂၤလိပ္စကားေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမတတ္တာေတြထက္ ေလာေလာဆယ္ သူဘယ္လိုအိမ္မ်ိဳးမွာေနတယ္၊ ဘာကားစီးတယ္ဆိုတာကိုပဲ လူေတြက ဂရုစိုက္တာ။ သူ႔ေယာက္်ားကေတာ႔ ဆိုးတယ္၊ ဆိုးဆို နင္သိတဲ႔အတိုင္းေလ။ သီကလဲ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔ မိုက္ကန္းကန္း ေယာက္်ားေတြကို က်တတ္တာကလား”

သူတို႔ စကားေတြၾကားမွာ ကၽြန္မ သက္ျပင္းေမာ တစ္ခုကို မဆီမဆိုင္ ခပ္တိုးတိုးခ်လိုက္မိသည္။


ညေနခင္းေလျပည္က ညံ႕သက္စြာ တိုက္ခတ္ေနသည္။ ထင္းရႈးပင္ရြက္တို႔ တရွဲရွဲျမည္သံကို ၾကားေနရသည္။ ဟိုင္းေ၀းလမ္းမေဘးရွိ လက္၀ါးကပ္တိုင္ေလးတစ္ခုေရွ႕က ေျမျပင္ေပၚမွာ ပန္းစည္းအခ်ိဳ႕ ျငိမ္သက္စြာ လွဲေလ်ာင္းေနၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ပန္းစည္းမ်ားက ညွဳိးေျခာက္သြားျပီျဖစ္ေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕ကေတာ႔ လန္းဆန္းေနဆဲ။ လက္၀ါးကပ္တိုင္ေပၚက အမည္ေလးကိုေငးေမာရင္း ကၽြန္မမ်က္၀န္းေတြ စိုေနသည္။ လက္ထဲက ဂႏၶမာပန္းျဖဴေလးေတြကို လက္၀ါးကပ္တိုင္ ေရွ႕ေျမျပင္ေပၚကိုအသာခ်လိုက္ျပီး ကားဖက္ဆီသို႔ ျပန္ေလွ်ာက္လာကာ ကားထဲသို႔၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ စက္မနိႈးေသးဘဲထိုင္ေငးေနရင္း တစ္ဘက္ခုံေပၚမွ သတင္းစာကို ေခါင္းငဲ႔ၾကည္႔လိုက္မိသည္။ သတင္းစာေရွ႕မ်က္နွာစာမွာ လွပေသာ သီ၏ မ်က္နွာေလး။ ထုိ႔ေနာက္ တရားမ၀င္ ေမွာင္ခိုဂိုဏ္းသားအခ်င္းခ်င္း ကားေမာင္းရင္း ေသနတ္ႏွင္႔ လွမ္းပစ္သြားသည္႔ သတင္းမ်ား။ သီ႔ေယာက္်ားကို ဒဏ္ေပးသည္႔အေနႏွင္႔ မိန္းမကိုပစ္မွတ္ထားကာ သီ ကားေမာင္းလာစဥ္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ ပစ္သြားသည္႔ သတင္းမ်ား။

မ်က္၀န္းေထာင္႔က မ်က္ရည္စကို လက္သူၾကြယ္နွင္႔ အသာပြတ္လိုက္သည္။ ထင္းရႈးနံ႔သင္းေသာ ညေနခင္းေလျပည္က ကားျပတင္းေပါက္မွ ျဖတ္တိုက္လာသည္။

“တို႔အေၾကာင္း လူေတြကို ေျပာျပလိုက္ပါ”

ေလျပည္ထဲမွာ စကားသံလိုလို….

သီ႔အတြက္ စိတ္မေကာင္းစိတ္ျဖင္႔ ၾကားမိတဲ႔အသံေပပဲဟု ေတြးလိုက္ျပီး နႈတ္ခမ္းေထာင္႔ေကြးကာ ရင္နာနာနွင္႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ျပဳံးလိုက္မိသည္။ မ်က္၀န္းေတြကေတာ႔ ပိုျပီးစိုလာခဲ႔သည္။ ကားကိုစက္နိႈးျပီး ေမာင္းထြက္လာခဲ႔သည္။ ေလထဲမွာ ထင္းရႈးရနံ႔မ်ားအျပင္ Oscar de la Renta ေရေမႊးနံ႔ သင္းသင္းေလးကိုပါ ရိႈက္မိလိုက္ေလေတာ႔သည္။